ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 1 augustus 2011

De dixie


Het is zomer. Het festival seizoen is in al zijn heftigheid aangebroken. Open Air, Melt, Pitch en A Day at the Park. We gaan los deze zomer.
Op stampende beats in grazige weiden, op gezaag in een oude ijzerertsmijn en op gekabbel in het Amsterdamse Bosch. Het weekend is een feest en we hebben maar twee dagen om de rest van de week op te teren, dus moeten we het zo lang mogelijk laten duren. Slapen doen we op kantoor. Achter onze computer, met ogen open.
In het weekend gaan we door. Tot op het spreekwoordelijke naadje.
Als we ons feestend op de festivals bevinden is er niets wat ons doet terugverlangen naar de Zuidas. Behalve dan één ding. Eén elementair ding. De blinkende, drie keer per dag schoongemaakte, wc. Een luxe, die je van maandag tot en met vrijdag voor lief neemt. De wc op kantoor is misschien een bron van onzekerheden of een bron van rust. De collega die je even kwijt bent is vaak te vinden op de wc. Even een dutje doen. Even maar. Maar niet de bron van afschuw, die het op festivals vaak wel is.
Op de festivals is een blinkende wc ver te zoeken. Heel ver. Op de meeste festivals zijn we overgeleverd aan de Dixie.
Je houdt de gang naar de Dixie zo lang mogelijk op. Ik hoef niet. Lieg je jezelf voor. Nee. Ik ben vier uur geleden ook al geweest. Ik hou het best nog wel wat langer op. Maar je kunt jezelf maar tot op zekere hoogte voorliegen. Er komt een moment, dat je toch echt moet gaan.
Dus sluit je je aan achter de vele andere gedupeerden van hun blaas. Aan het einde van de dag is de stank niet meer te harden. Dan ben je aan de beurt. Met lood in je schoenen open je de deur van het groene gammele huisje. Je houdt je adem in. Je probeert niet naar de inhoud onder de bril te kijken. Sterker, je probeert helemaal nergens naar te kijken. Want in een Dixie kun je op de gekste plekken de smerigste dingen vinden. Door je oogwimpers heen probeer je het gat te vinden. Dan doe je je ogen toch open. Het is altijd een beetje donker in de Dixie. In het gat zie je een nieuwe, nog natte drol liggen. Deze is afkomstig van de jongen die met een ‘Sorry’ de deur achter zich dicht trok. Je plast met je adem nog steeds ingehouden op de drol van jouw voorganger. Het klatert maar kort, want de hoop is hoog. Eigenlijk iets te hoog.
Je houdt nog steeds je adem in en je hoofd is inmiddels rood aangelopen. Nu moet je wel adem halen. Je hebt twee keuzes. Inademen door je neus betekent dat je geuren registreert die je tot maandag op kantoor nog steeds meedraagt. Inademen door je mond betekent dat je neushaartjes niet hun filterende werking kunnen doen. Alles bestaat uit moleculen en bij iedere teug lucht in een Dixie adem je dus welbeschouwd een stukje pis in.
Je ademt in door je neus. De stank is rottend. De geur van kak, vermengd met oude pis en verschaalde bier. Je voelt de bacillen je lichaam binnendringen. Als je geluk hebt is er nog wat wc papier over. Als je pech hebt niet.
Zonder door te trekken sta je weer buiten. Ook handenwassen is een luxe die niet aan de festivalganger is besteed.
Dan sta je buiten. Een beetje onbestemd (doortrekken geeft toch een zekere bevrediging) en verdwaasd loop je terug. Het feest kan weer beginnen.
Als ik hier op de Zuidas kamp met een after weekend dip, loop ik gewoon even naar de wc. Vlak nadat de schoonmaker is geweest.
Wat een luxe.
Zo gek is het nog niet hier op de Zuidas.
.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Hahaha, blij dat ik als man genoeg heb aan een boom! ;-)

Chris zei

Altijd als ik die dingen zie, moet ik aan dit item denken. En ik beleef telkens weer een binnenpretje...

http://www.youtube.com/watch?v=7EZ2EHKjtp8&feature=youtube_gdata_player

W zei

In de oase van rust (die mijn kantoortuin de laatste weken is), heb ik enkel gezelschap van de 'nixie': de stinkende, veel rookpauzes houdende, slecht wassende, grijsharige collega. Heeft geloof ik geen familie om mee te sleuren naar Frankrijk..

Anoniem zei

haha! een nixie!

Een reactie plaatsen