Doorgaan naar hoofdcontent

De dixie


Het is zomer. Het festival seizoen is in al zijn heftigheid aangebroken. Open Air, Melt, Pitch en A Day at the Park. We gaan los deze zomer.
Op stampende beats in grazige weiden, op gezaag in een oude ijzerertsmijn en op gekabbel in het Amsterdamse Bosch. Het weekend is een feest en we hebben maar twee dagen om de rest van de week op te teren, dus moeten we het zo lang mogelijk laten duren. Slapen doen we op kantoor. Achter onze computer, met ogen open.
In het weekend gaan we door. Tot op het spreekwoordelijke naadje.
Als we ons feestend op de festivals bevinden is er niets wat ons doet terugverlangen naar de Zuidas. Behalve dan één ding. Eén elementair ding. De blinkende, drie keer per dag schoongemaakte, wc. Een luxe, die je van maandag tot en met vrijdag voor lief neemt. De wc op kantoor is misschien een bron van onzekerheden of een bron van rust. De collega die je even kwijt bent is vaak te vinden op de wc. Even een dutje doen. Even maar. Maar niet de bron van afschuw, die het op festivals vaak wel is.
Op de festivals is een blinkende wc ver te zoeken. Heel ver. Op de meeste festivals zijn we overgeleverd aan de Dixie.
Je houdt de gang naar de Dixie zo lang mogelijk op. Ik hoef niet. Lieg je jezelf voor. Nee. Ik ben vier uur geleden ook al geweest. Ik hou het best nog wel wat langer op. Maar je kunt jezelf maar tot op zekere hoogte voorliegen. Er komt een moment, dat je toch echt moet gaan.
Dus sluit je je aan achter de vele andere gedupeerden van hun blaas. Aan het einde van de dag is de stank niet meer te harden. Dan ben je aan de beurt. Met lood in je schoenen open je de deur van het groene gammele huisje. Je houdt je adem in. Je probeert niet naar de inhoud onder de bril te kijken. Sterker, je probeert helemaal nergens naar te kijken. Want in een Dixie kun je op de gekste plekken de smerigste dingen vinden. Door je oogwimpers heen probeer je het gat te vinden. Dan doe je je ogen toch open. Het is altijd een beetje donker in de Dixie. In het gat zie je een nieuwe, nog natte drol liggen. Deze is afkomstig van de jongen die met een ‘Sorry’ de deur achter zich dicht trok. Je plast met je adem nog steeds ingehouden op de drol van jouw voorganger. Het klatert maar kort, want de hoop is hoog. Eigenlijk iets te hoog.
Je houdt nog steeds je adem in en je hoofd is inmiddels rood aangelopen. Nu moet je wel adem halen. Je hebt twee keuzes. Inademen door je neus betekent dat je geuren registreert die je tot maandag op kantoor nog steeds meedraagt. Inademen door je mond betekent dat je neushaartjes niet hun filterende werking kunnen doen. Alles bestaat uit moleculen en bij iedere teug lucht in een Dixie adem je dus welbeschouwd een stukje pis in.
Je ademt in door je neus. De stank is rottend. De geur van kak, vermengd met oude pis en verschaalde bier. Je voelt de bacillen je lichaam binnendringen. Als je geluk hebt is er nog wat wc papier over. Als je pech hebt niet.
Zonder door te trekken sta je weer buiten. Ook handenwassen is een luxe die niet aan de festivalganger is besteed.
Dan sta je buiten. Een beetje onbestemd (doortrekken geeft toch een zekere bevrediging) en verdwaasd loop je terug. Het feest kan weer beginnen.
Als ik hier op de Zuidas kamp met een after weekend dip, loop ik gewoon even naar de wc. Vlak nadat de schoonmaker is geweest.
Wat een luxe.
Zo gek is het nog niet hier op de Zuidas.
.

Reacties

Anoniem zei…
Hahaha, blij dat ik als man genoeg heb aan een boom! ;-)
Chris zei…
Altijd als ik die dingen zie, moet ik aan dit item denken. En ik beleef telkens weer een binnenpretje...

http://www.youtube.com/watch?v=7EZ2EHKjtp8&feature=youtube_gdata_player
W zei…
In de oase van rust (die mijn kantoortuin de laatste weken is), heb ik enkel gezelschap van de 'nixie': de stinkende, veel rookpauzes houdende, slecht wassende, grijsharige collega. Heeft geloof ik geen familie om mee te sleuren naar Frankrijk..
Anoniem zei…
haha! een nixie!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!