Doorgaan naar hoofdcontent

The morning after


Maandagochtend 09:00 uur. De zon schijnt op de Zuidas. Ik zet mijn fiets in de fietsenstalling en loop richting het station. Met mijn hoofd nog in het lowlandsweekend, maar mijn lichaam toch echt in de harde maandagochtend realiteit loop ik naar binnen.
De korte tocht door het stationsgebouw van Amsterdam Zuid op maandagochtend is mijn zure appel. De bleke mannen in pak en vermoeide vrouwen met aktetas doen mij te snel het weekend vergeten. Mijn haar zit verward, omdat ik op maandagochtend altijd te laat opsta. Mijn lenzen zijn nog niet in en mijn panty heeft ladders. Ik kijk naar beneden en bij iedere stap bid ik: Nee. Geen collega’s. Geen baas. Geen bekenden. Ik haat het om pre koffie mijn baas tegen te komen. Joviaal begint hij een gezellig praatje. Nu-even-niet.
Dus bid ik verder. Geen baas. Geen baas. Geen collega’s.
Deze mantra zet zich gewoonlijk verder tot ik de deur van mijn kamer heb dichtgeslagen. Mijn mail heb gecheckt, een kop koffie heb gedronken en een nieuwe panty heb aangedaan. Zo Ik leef weer.
Deze maandagochtend was het anders. Met mijn rechtervoet zette ik de eerste stap uit het stationsgebouw in de zon. Ik keek op rechts en ik leefde gelijk.
In de troosteloze woestijn, waar over een aantal maanden de transportfietsen met Zwarte fietsenplan kist moeten komen te staan stond een man. Niet echt een man. Er stond een halfgod. Met ontbloot bovenlijf en vier chinese tekens op zijn arm scheen hij over de bleke Zuidassers. Iedere vrouw keek heimelijk zijn kant op en baalde dat ze toch niet haar rode hakken uit de kast had gehaald. De mannen probeerden niet te kijken, maar hielden schuldbewust hun adem in om, zonder resultaat, hun bierbuiken te verbergen.
Als in een droom hakte de man in slow motion een stuk beton kapot. Zijn spieren spanden zich en de chinese tekens werden groter. Het liefst was ik even blijven staan. Vijf minuten maar. Maar de angst om een collega of mijn baas tegen te komen was groter dan mijn liefde voor de halfgod.
Dus liep ik door.
Bij de ingang van kantoor kwam ik mijn net iets te dikke baas tegen. Goedemorgen! Schreeuwde ik iets te enthousiast naar hem. Goedemorgen bromde hij en liep chagrijnig door. Hij had geen zin in een joviaal praatje. Hij had net hetzelfde pad afgelegd als ik.
De halfgod had zijn werk gedaan. Mijn gebeden waren verhoord. Amen.

Reacties

Chris zei…
Chineze tekens op je arm zijn onwijs handig!

http://www.youtube.com/watch?v=KD4wczLIM_s&sns=em
Anoniem zei…
Ik heb hem ook gezien! Vanochtend was hij er weer.. Met shirt aan. Hopen op mooi weer dus;)
Anoniem zei…
Beste ZoZa's,

Heeft een van jullie nu een eerder deze dag gepost artikel over sloeren met een collega op Lowlands verwijderd, omdat dit artikel blijkens een reactie erop onbedoeld bij een bepaalde lezer een lampje deed branden over de identiteit van de schrijver?

Jullie zullen in ieder geval begrijpen dat met het verwijderen van dit artikel voor mij wordt bevestigd dat die anonieme lezer het bij het rechte eind heeft.. en dat een onthulling van een der ZoZa's een kwestie van tijd lijkt. Genant!! Aan de andere kant, leek dit me een kwestie van tijd. Je moet haast wel steeds meer van jezelf prijsgeven, wil dit blog nog gevuld kunnen worden.
Chris zei…
Wat is dat voor een weerzinwekkende en bekrompen reactie?! De Zoza's geven veel van zichzelf prijs, en kunnen dat juist vanwege hun anonimiteit doen.  Ze bieden mij en een hoop anderen een klein beetje humor in een wereld waar iedereen zichzelf heel serieus neemt. 

Wat hier gĂȘnant aan is, is mij een raadsel. Ze zijn geen publiek bezit. Wij mogen ons slechts onze handen dicht knijpen.Temeer ze dit onbezoldigd doen
Zolang je haar rekeningen niet betaalt, zullen ze dat zelf moeten doen. 

Uit de kast komen, zou niet zonder gevolgen blijven. Als je zoiets niet snapt, dan heb ik het te doen om je gebrek aan inlevingsvermogen.
Anoniem zei…
O jee, mijn reactie was niet zo bedoeld hoor. Ben het wel met Chris eens.
No worries verder...
Anoniem zei…
Beste Chris,

Volgens mij begrijp je mijn punt niet helemaal.

Zoals ik heb gezegd, is er een op 24 augustus geplaatst artikel van een der ZoZa's verwijderd, naar ik vermoed omdat (blijkens een reactie daarop) het onbedoeld te veel prijs gaf over de identiteit van een van de ZoZa's.

Genant vind ik dan dat, juist omdat de identiteiten zo angstvallig verborgen moeten worden gehouden (want beste Chris, NATUURLIJK begrijp ik dat de onthulling nadelige gevolgen kan hebben), je kennelijk een artikel plaatst waaruit je identiteit lijkt te kunnen worden afgeleid.

Tot slot vind ik je opmerking over 'publiek bezit' een beetje dubieus. Als iemand te pas en te onpas een mening heeft over de ZoZa's, ben jij het wel. En onbezoldigd? Ik ga er vanuit dat de ZoZa's met hun royalty's van het boek heus wel sommige rekeningen kunnen betalen..
Je doelt op deze post..?

https://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:W1wCWB_y3FEJ:www.zozuidas.nl/2011/08/zoenen-in-een-tentje.html+&cd=1&hl=nl&ct=clnk&client=firefox-a&source=encrypted.google.com
Anoniem zei…
He, daar is mijn oorspronkelijke reactie ook weer terug :-)
Anoniem zei…
Ik vond de 1e reactie in de actie-reactie wisseling het leukste, namelijk dat ie er de volgende dag weer was. Ik "bid" voor mooi weer en reis dan direct af naar de zuid-as....

Desiree

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …