Doorgaan naar hoofdcontent

Ssssshhhhhtttt!

Hè? Hè? Wat raar! Wat raar!’ Verstoord uit mijn concentratie kijk ik naar mijn collega die tegen zijn scherm zit te praten. Wat is er? Vraag ik. ‘Nee. Niks’. Antwoordt hij.
Ik ga weer verder met mijn presentatie. Het duurt even voor ik mij weer kan concentreren op de risks and opportunities in de ijzerverwerkende industrie (Gaap).
‘Domestic demand will be the main driver of this industry.... ‘
Dat kan er beter uit. Ja. Dat kan er beter uit.’ Met zijn gemompel rukt mijn overbuurman mij uit mijn moeizaam herkregen concentratie. Geërgerd kijk ik op. Hij ziet de frons in mijn voorhoofd niet. Hij is te diep verzonken in zijn eigen gedachten waar hij mij ongewenst deelgenoot van maakt.
Ok. Niet naar luisteren. Niet naar luisteren Waar was ik? Oh ja. De ijzerverwerkende industrie.
‘.... Beetje rare zin. Wat te doen? Wat te doen?’ gaat hij binnensmonds mompelend verder.
Ik hoor niks. Ik hoor niks. Tandenknars ik in gedachten. Maar het lukt me niet om me af te sluiten. Ik zet een frons op waar geen botox tegen op kan en kijk hem doordringend aan. Hij kijkt wazig in mijn ogen en langzaam gaat er een lichtje op. ‘Oh sorry.’ Zegt hij. ‘Ik denk vaak hardop. Kan ik niets aan doen.’
Dan zorg je maar dat je er wat aan doet. Alleen schizofrenen en mensen met la tourette hebben een excuus. Jij. Jij moet gewoon je mond dichthouden! Schreeuw ik in gedachten. Helaas is directheid nooit mijn sterkste kant geweest. Passief agressief is my middle name.
Dus kijk ik hem nog even zwijgend aan en hervat mijn werk.
Sjesus...’ Zucht hij dan ineens. ‘Pheeewwww.’ En hij kijkt vermoeid met zijn handen in het haar naar zijn scherm. Ik ben eigenlijk nieuwsgierig naar wat het onderwerp van zijn gezucht en gesteun is, maar ik weiger hem het genoegen er naar te vragen. Alsof ik niets heb gehoord focus ik mij op mijn werk. Ik hoor niks, ik hoor niks hou ik me mijzelf voor. Maar je kunt jezelf maar tot op zekere hoogte voorliegen.
Dus kijk ik hem nogmaals doordringend aan.
Dan blijft het stil aan de overkant. Heel stil. Te stil.
Zenuwachtig kijk ik hem om het kwartier aan. Na een uur vraag ik mij af, wat er aan de hand is. Zou hij boos zijn? Of zou hij een belangrijke mail hebben gekregen? Is het iets wat ik misschien ook zou moeten weten, maar houdt hij het nu bewust achter?
Twee uur verstrijken en de ijzerverwerkende industrie gaat mijn aandacht niet meer krijgen. Zijn gezwijg drijft mij tot waanzin.
Hmmmm. Misschien stuur ik deze mail nog even niet uit.’ Mompelt hij dan verder. Phhhhh. Ik ga weer verder met de ijzererts.

Reacties

Chris zei…
Ga toch weg! Tegen jezelf praten is soms hard nodig om juist niet de concentratie te verliezen. Vooral je korte termijn geheugen werkt -als het auditief-iets binnen krijgt beter. De secretaresse van de advocaat naast mij doet haar werk uitstekend, maar heeft om dat niveau vol te houden kennelijk de behoefte af en toe te ontladen door te lachen als een hikkend paard.
Anna zei…
Maar soms is voor concentratie juist stilte vereist, als je bijvoorbeeld zoals de schrijfster een erg moeilijke (/saaie) tekst moet lezen.. Af en toe als een hikkend paard lachen is natuurlijk niet erg maar als het de hele tijd zou door gaan kan het natuurlijk niet.. Je moet niet je kantoor hoeven te ontvluchten voor stilte, amders kan men net zo goed een kantoortuin doen.. Bij mij helpt het even goed als ik de woorden wel met mijn mond vorm maar ze dan niet echt (hard op) uit spreek..
Chris zei…
Ik moet gewoon af en toe dingen hardop uitspreken om mijn gedachten te ordenen. Ja, ik zie er dan wel uit als een psycho, al helemaal als iemand het opvangt, maar zo blijf ik wel het hoofd koel houden.
Anna zei…
Haha ik krijg nu echt een American Psycho beeld in mijn hoofd.
W zei…
Bij sommige collega's (meestal dames) kan het ook zo: 'wat is er?' 'nee niks', welke dialoog zich na nog wat gepuf en gesteun een aantal keer herhaalt. Na wat doorvragen komt uiteindelijk het hoge woord er uit; de moeder van een klasgenootje van de zoon gaat scheiden, soo errug.
Anoniem zei…
Hallo Zoza's, Ray is back van holliday..Turkie was geweldig, zon, zon en nog eens zon, enfin, ik was al bruin, nu bijna zwart..en nu weer aan het werk..

Ssssssshhhhhttttt, deze man zocht 'aandacht' bij je..vermoed ik.
Of zijn aandelen (pheeewwww) vielen tegen... wie zal het zeggen..
Anoniem zei…
Wat een waardeloos verhaal. Kan ik helemaal niks mee. Schrijf gewoon niets als je geen inspiratie hebt.
Chris zei…
Jeete, @anoniem. Een verhaal is is geen instructiebord die je vertelt hoe je moet leven of je bestaan zinvol te maken.

Yes,, Ray is back in town! De famillie is weer compleet. Als Barbara ook nog eens een teken van leven geeft, kan mijn dag niet meer stuk.
Anna zei…
Wow Ray do tell more about your holiday, it's absolutely fascinating.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …