ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 11 augustus 2011

Ssssshhhhhtttt!

Hè? Hè? Wat raar! Wat raar!’ Verstoord uit mijn concentratie kijk ik naar mijn collega die tegen zijn scherm zit te praten. Wat is er? Vraag ik. ‘Nee. Niks’. Antwoordt hij.
Ik ga weer verder met mijn presentatie. Het duurt even voor ik mij weer kan concentreren op de risks and opportunities in de ijzerverwerkende industrie (Gaap).
‘Domestic demand will be the main driver of this industry.... ‘
Dat kan er beter uit. Ja. Dat kan er beter uit.’ Met zijn gemompel rukt mijn overbuurman mij uit mijn moeizaam herkregen concentratie. Geërgerd kijk ik op. Hij ziet de frons in mijn voorhoofd niet. Hij is te diep verzonken in zijn eigen gedachten waar hij mij ongewenst deelgenoot van maakt.
Ok. Niet naar luisteren. Niet naar luisteren Waar was ik? Oh ja. De ijzerverwerkende industrie.
‘.... Beetje rare zin. Wat te doen? Wat te doen?’ gaat hij binnensmonds mompelend verder.
Ik hoor niks. Ik hoor niks. Tandenknars ik in gedachten. Maar het lukt me niet om me af te sluiten. Ik zet een frons op waar geen botox tegen op kan en kijk hem doordringend aan. Hij kijkt wazig in mijn ogen en langzaam gaat er een lichtje op. ‘Oh sorry.’ Zegt hij. ‘Ik denk vaak hardop. Kan ik niets aan doen.’
Dan zorg je maar dat je er wat aan doet. Alleen schizofrenen en mensen met la tourette hebben een excuus. Jij. Jij moet gewoon je mond dichthouden! Schreeuw ik in gedachten. Helaas is directheid nooit mijn sterkste kant geweest. Passief agressief is my middle name.
Dus kijk ik hem nog even zwijgend aan en hervat mijn werk.
Sjesus...’ Zucht hij dan ineens. ‘Pheeewwww.’ En hij kijkt vermoeid met zijn handen in het haar naar zijn scherm. Ik ben eigenlijk nieuwsgierig naar wat het onderwerp van zijn gezucht en gesteun is, maar ik weiger hem het genoegen er naar te vragen. Alsof ik niets heb gehoord focus ik mij op mijn werk. Ik hoor niks, ik hoor niks hou ik me mijzelf voor. Maar je kunt jezelf maar tot op zekere hoogte voorliegen.
Dus kijk ik hem nogmaals doordringend aan.
Dan blijft het stil aan de overkant. Heel stil. Te stil.
Zenuwachtig kijk ik hem om het kwartier aan. Na een uur vraag ik mij af, wat er aan de hand is. Zou hij boos zijn? Of zou hij een belangrijke mail hebben gekregen? Is het iets wat ik misschien ook zou moeten weten, maar houdt hij het nu bewust achter?
Twee uur verstrijken en de ijzerverwerkende industrie gaat mijn aandacht niet meer krijgen. Zijn gezwijg drijft mij tot waanzin.
Hmmmm. Misschien stuur ik deze mail nog even niet uit.’ Mompelt hij dan verder. Phhhhh. Ik ga weer verder met de ijzererts.

9 opmerkingen:

Chris zei

Ga toch weg! Tegen jezelf praten is soms hard nodig om juist niet de concentratie te verliezen. Vooral je korte termijn geheugen werkt -als het auditief-iets binnen krijgt beter. De secretaresse van de advocaat naast mij doet haar werk uitstekend, maar heeft om dat niveau vol te houden kennelijk de behoefte af en toe te ontladen door te lachen als een hikkend paard.

Anna zei

Maar soms is voor concentratie juist stilte vereist, als je bijvoorbeeld zoals de schrijfster een erg moeilijke (/saaie) tekst moet lezen.. Af en toe als een hikkend paard lachen is natuurlijk niet erg maar als het de hele tijd zou door gaan kan het natuurlijk niet.. Je moet niet je kantoor hoeven te ontvluchten voor stilte, amders kan men net zo goed een kantoortuin doen.. Bij mij helpt het even goed als ik de woorden wel met mijn mond vorm maar ze dan niet echt (hard op) uit spreek..

Chris zei

Ik moet gewoon af en toe dingen hardop uitspreken om mijn gedachten te ordenen. Ja, ik zie er dan wel uit als een psycho, al helemaal als iemand het opvangt, maar zo blijf ik wel het hoofd koel houden.

Anna zei

Haha ik krijg nu echt een American Psycho beeld in mijn hoofd.

W zei

Bij sommige collega's (meestal dames) kan het ook zo: 'wat is er?' 'nee niks', welke dialoog zich na nog wat gepuf en gesteun een aantal keer herhaalt. Na wat doorvragen komt uiteindelijk het hoge woord er uit; de moeder van een klasgenootje van de zoon gaat scheiden, soo errug.

Anoniem zei

Hallo Zoza's, Ray is back van holliday..Turkie was geweldig, zon, zon en nog eens zon, enfin, ik was al bruin, nu bijna zwart..en nu weer aan het werk..

Ssssssshhhhhttttt, deze man zocht 'aandacht' bij je..vermoed ik.
Of zijn aandelen (pheeewwww) vielen tegen... wie zal het zeggen..

Anoniem zei

Wat een waardeloos verhaal. Kan ik helemaal niks mee. Schrijf gewoon niets als je geen inspiratie hebt.

Chris zei

Jeete, @anoniem. Een verhaal is is geen instructiebord die je vertelt hoe je moet leven of je bestaan zinvol te maken.

Yes,, Ray is back in town! De famillie is weer compleet. Als Barbara ook nog eens een teken van leven geeft, kan mijn dag niet meer stuk.

Anna zei

Wow Ray do tell more about your holiday, it's absolutely fascinating.

Een reactie plaatsen