Doorgaan naar hoofdcontent

Holland in da Hood

Het nieuwe tv seizoen is weer begonnen. En dat zullen we weten. Met programma's als X-cherso, Diva’s draaien door, Sylvia’s secret en Holland in da hood komen we de winterse kantoorlunches wel door. Genoeg gespreksstof om het niet weer over die verbouwing van collega S. te hebben of de narcistische trekjes van manager K. Nee, deze winter hebben we het volgens de teasers van Holland in de Hood over G-low en MC Biggah. Twee poldergangsters uit ons kikkerlandje. Deze mannen, of eerder jongetjes, volgen de Amerikaanse rappers op de voet. Ze zien de gouden kettingen en da honeyz en ze zien het leven dat ze willen hebben. Zo willen ze ook worden. Dus trekken ze een te grote broek aan, een lang basketbal shirt en doen ze een gouden ketting om. En terwijl ze met Notorious B.I.G. meerappen
I don't wanna live no mo'
Sometimes I hear death knocking in my front do'
I'm living everyday like a hustle
Another drug to juggle, another day another struggle

staat hun moeder in de keuken van hun rijtjeshuis achter de hyacinten, spaghetti met balletjes te koken.

Deze jongens willen graag gangster worden. Een beroep geromantiseerd door de muziekindustrie en de media. De regisseur van het programma trekt de jongens uit hun comfortabele achtertuin met parkietenkooi en plant ze in L.A. tussen de echte gangsters. Het programma is nog niet eens op televisie en het fenomeen Holland in da Hood beheerst onze lunch. Het is toch zeer lovenswaardig dat dit programma die jongens laat zien hoe goed ze het eigenlijk hebben’ verhaalt collega N. in een poging haar programmakeuze nog enigszins opvoedkundig elan mee te geven.
Ik moet haar gelijk geven.
Naast mij zit stagiaire V. stilzwijgend naar onze discussie te luisteren. Hij heeft net als de jongens van Holland in da Hood een kijkje kunnen nemen in zijn droomwereld. Bling, bling, maar dan anders. Waar de muziekindustrie het leven als gangster verheerlijkt, zijn het op de Zuidas de recruiters die het leven hier aanprijzen. Niet door middel van videoclips, maar door gladde brochures en dito presentaties. V. had Mad Men pakken verwacht, Gordon Gekko-achtige types, blonde secretaresses, reisjes, dure lunches, snelle auto’s en jet set verhalen. In plaats daarvan krijgt hij een met een dertigersdilemma worstelende collega (moi), een non stop over haar baby pratende moeder en een seniore collega, die liever vandaag dan morgen met pensioen wil. Oftewel de zomerbezetting van mijn afdeling. Helaas voor V. bevindt hij zich eerder in een aflevering van debiteuren-crediteuren dan in de film Wallstreet. De desillusie is van zijn gezicht te lezen. Hij kan zijn opluchting dat hij bijna weer de collegebanken in kan, nauwelijks verbergen. Hij plakt er misschien nog wel een master aan. Werken is nog niet helemaal zijn ding. Net als G. Low en MC Biggah heeft stagiaire V. een reality check gekregen . Het is niet alles goud wat er blinkt leren we waarschijnlijk uit de zeer verantwoorde serie Holland in da Hood. Een aanrader.

Reacties

Chris zei…
Dit is overduidelijk geschreven door de bankier van jullie drie.

Ik denk dat advocaten -vooral de vrouwelijke- meer naar de advocatuur zijn getrokken door series. Vooral Sex and the City en Ally Mcbeal hebben voor een grote aanwas gezorgd.

Zal zelf maar zwijgen wie of wat mijn inspiratiebron is geweest.
Anoniem zei…
Lees anders eens een boek...

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …