Doorgaan naar hoofdcontent

Motiveren 2.0

Nee! Dat moet he-le-maal anders. Helemaal anders. Hoe heb je dit zo kunnen doen? Maar dit is toch hoe je het wilde?
Hoe kom je daar nu bij? Dat is absoluut niet wat ik bedoelde.

Mijn manager blinkt uit in visie en leiderschap. Althans. Dat is haar mening.
Ieder idee wat aangedragen wordt door een van haar teamleden wordt genadeloos neergesabeld. Honend reageert ze op een idee van een van mijn collega's om samenwerking te zoeken met een andere afdeling van ons bedrijf.
Waarom? Waarom? Zo lijkt het toch alsof we het zelf niet aankunnen? Wat een achterlijk idee.
Twee maanden later als we omkomen in het werk, wat eigenlijk door afdeling X. makkelijk afgehandeld had kunnen worden, blijkt dat het idee van mijn collega zo gek niet was. We worden in een afdelingsmeeting gesommeerd.
Ik heb een briljant plan glundert ze bij punt 1 van de agenda. Ik heb contact gezocht met de leidinggevende van afdeling X. En we gaan voor dit project een unieke alliantie aan. Het MT was ook zeer te spreken over dit initiatief. Samenwerken is toch wat ons als bedrijf groot kan maken Verbijsterd kijken wij elkaar aan. Onze manager heeft een plaat voor haar kop die de dikte heeft van Han Pekel voordat hij Werd Vervolgd voor belastingontduiking. Ze glundert blij. Wat een visionair ben ik. Zien we haar denken.
Op een idee van een andere collega om een offsite te organiseren reageert ze afkeurend. Dat hebben we totaal niet nodig. Een offsite is voor afdelingen die geen strategische visie hebben. Een offsite is voor losers. Een paar weken later wordt de collega op de afdelingsvergadering ter verantwoording geroepen. Waarom heb je nog steeds niks gedaan aan die offsite? Die zou jij toch organiseren? De collega stamelt verbaast. Maar dat wilde je toch niet? Ik had misschien wat kleine bezwaren, maar dat neemt niet weg dat jij gewoon assertief moet zijn en naar oplossingen moet zoeken. Het is belangrijk om gewoon accountabel te zijn. Eigen verantwoordelijkheid. Dat is wat ik van jullie wil. Is dat te veel gevraagd? We zijn toch allemaal professionals? We kijken elkaar aan. Ik durf ja op deze vraag te zeggen voor al mijn collega's, maar voor haar moet ik het antwoord schuldig blijven. We blijven dus maar stil en notuleren de meeting minutieus om haar volgende 'visionaire wending' voor te zijn.
.

Reacties

Chris zei…
Managers verzieken de werksfeer. Ze denken alleen maar in termen van targets en bonussen terwijl ze zelf niks van waarde toevoegen aan het geheel. Waar managers de dienst uitmaken, heerst ook een cultuur van jezelf zoveel mogelijk indekken. Zoiets is uiteindelijk fnuikend voor het eindresultaat.

Voor mensen die er meer van willen afweten, raad ik dit hilarische verslag aan van een voormalig management-deskundige die de grootste prietpraat verkondigde en daar rijkelijk voor werd beloond.

http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2006/06/the-management-myth/4883/
Jeetje, die manager van je zit echt niet zo lekker in haar vel zeg... Die dikke plaat die ze voor haar kop heeft noem ik ook wel, het EGO...

Wat gaat er bij jullie om van binnen en hoe gaan jullie er gevoelsmatig mee om vraag ik me dan ook af?

Scheld je haar verrot in jezelf? Of tellen jullie tot zien... adem in en uit en het is klaar?
Anoniem zei…
@ Chris: Vo! Soms ben jij gewoon briljant! :)

@ Lunchen-op-de-Zuidas: het vlees is zwak. naarmate mensen steeds hoger op de ladder komen, hoe naarder ze worden. vermogen tot zelfreflectie verminderd, irritatie gaat omhoog en iedereen wil hen (de managers) alleen maar dwars zitten.
je herkent ze al vroeg, het zijn mensen die schoppen naar onder en likken naar boven. veel daarvan gaan gelukkig al vroeg op hun bek.

Hoe reageer je op zo n manager (de meest irritante is toch wel de labiele vrouw)? in het begin wil je je nog verdedigen: je bedoelt t goed. je doet je best. sorry dat ik zo dom ben.
ontkennen of kritiek heeft helemaal geen zin: jij doet t altijd fout en jouw manager niet. Punt.

hoop in iedergeval dat ik nooit zo n zure vrouw word...
Anoniem zei…
Ray:

Manager(s)!.... F...k them all! Als manager zijnde hoor je een voorbeeld functie te geven en niet je medewerkers de 'grond in boren'.
Enfin, de managers hebben altijd maar een ding voor ogen> cijfertjes, jij mag je de krampen en de vinketering werken, als de manager maar aan het eind van het jaar een mooie score heeft behaald. En als je 'het loodje legt', zegt de manager dan;' en het was toch zo'n harde werker(ster) en een goeie jongen/meisje..we zullen hem/haar missen, sterkte voor de nabestaanden..stelletje slijmballen..die managers..
Met vriendelijke groet/With kind regards,
Ray
Chris zei…
@ Anoniem: Waarvan akte!

@ Ray, het gaat hier over managers in het polder-kantoorleven, niet over Donald Rumsfeld en de Irak-oorlog.
Anoniem zei…
hebben de zoza's chris and ray in dienst genomen?? ik vind die gasten irri...
Chris zei…
'Aldus de manager zonder shift-toets'

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …