Doorgaan naar hoofdcontent

Stagiaire leed

De zomer is bijna voorbij. Gadaffi is verslagen en de NOS heeft haar laatste zomercolumn gehad. De nieuwe lichting feutjes, met geverfd haar en linnen knapzak, rijdt zelfs al door de stad.

Het leeuwendeel van de oudere studenten besteedt zijn zomer rottend in bed, surfend langs de Cote d’ Azur of zwoegend op het terras. Maar de echte fanatiekelingen verruilen hun wetsuit voor een pak en investeren in hun toekomst. Zomertijd is stagiairetijd op de Zuidas.

Het zijn doorgaans niet de meest ontspannen he-halo-graag-een-pizza-als-ontbijt-types die onze afdeling komen versterken tijdens hun zomervakantie. De corporale captains of industry zijn meestal van het ik-bel-Ben-Bernanke-zelf-wel-even-om-dat overnameprobleempje-weg-te-poetsen soort.

Onze directeur in de dop heet John en is naar schatting zo'n 23 jaar oud. Ook op het ego van onze John is nog geen krasje te zien. John heeft namelijk economie en rechten gestudeerd en beide masters cum laude afgerond. Iets met derivaten. En een bestuursjaar achter de rug. John opinieert tijdens de lunch over de rol van kredietbeoordelaars alsof hij net een bilateraaltje met Ben Bernanke heeft gehad.

Dat irriteert mij mateloos.
Stagiaires horen gedienstig te zijn, mee te grappen over Rinus en Rowena en alleen hulp aan te bieden waar nodig. Modder te krabben, binders te vullen en vooral niet te veel aandacht te vragen. Dus vroeg ik John tijdens zijn laatste lunchexposé waar hij die wijsheid vandaag had. Inside Job, die documentaire over de financiële sector, soms gezien? Bernanke junior zweeg en prikte in zijn kroket.

Donderdag vertelde ik tijdens het ochtendoverleg over een zaak. Ik moest het foldermateriaal van een bank beoordelen maar begreep niet zo veel van de inhoud. Iets met fondsen, beleggen en moeilijke woorden over nog onbegrijpelijker producten. John hield braaf zijn mond.

Die zomeravond heb ik moeten inleveren. Zelfstudie. Tegen de deadline stuurde een collega me een mailtje door. Van John. Die had in een eerder advies uitleg gegeven over vergelijkbare producten. Vrijdag liep ik bij superstagiair binnen en vroeg hem hoe hij aan al die kennis kwam. John bleek 28 en al drie jaar bij een bank te hebben gewerkt.

Oh. Ik kleurde langzaam rood.

Waarom heb je dat niet eerder verteld, vroeg ik wat ongemakkelijk.
,,Ik geloof niet dat je op nog meer ‘Bernanke verhalen’ zat te wachten", antwoordde John. Hij glimlachte.

Sorry, zei ik. Iets beter doorvragen tijdens de lunch had drie avonden werk en een gekwetste kinderziel gescheeld.
,,Geeft niet”, zei John, ,,ik ben net een antiaanbaklaag, alles glijdt van me af. Ze noemen me ook wel teflon John.” Hij knipoogde ,,Is misschien een goede tip.”

Ik glimlachte ongemakkelijk terug. In mijn ego was net een diepe kras gezet.
.

Reacties

Anoniem zei…
John is geweldig!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …