ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 6 september 2011

Stagiaire leed

De zomer is bijna voorbij. Gadaffi is verslagen en de NOS heeft haar laatste zomercolumn gehad. De nieuwe lichting feutjes, met geverfd haar en linnen knapzak, rijdt zelfs al door de stad.

Het leeuwendeel van de oudere studenten besteedt zijn zomer rottend in bed, surfend langs de Cote d’ Azur of zwoegend op het terras. Maar de echte fanatiekelingen verruilen hun wetsuit voor een pak en investeren in hun toekomst. Zomertijd is stagiairetijd op de Zuidas.

Het zijn doorgaans niet de meest ontspannen he-halo-graag-een-pizza-als-ontbijt-types die onze afdeling komen versterken tijdens hun zomervakantie. De corporale captains of industry zijn meestal van het ik-bel-Ben-Bernanke-zelf-wel-even-om-dat overnameprobleempje-weg-te-poetsen soort.

Onze directeur in de dop heet John en is naar schatting zo'n 23 jaar oud. Ook op het ego van onze John is nog geen krasje te zien. John heeft namelijk economie en rechten gestudeerd en beide masters cum laude afgerond. Iets met derivaten. En een bestuursjaar achter de rug. John opinieert tijdens de lunch over de rol van kredietbeoordelaars alsof hij net een bilateraaltje met Ben Bernanke heeft gehad.

Dat irriteert mij mateloos.
Stagiaires horen gedienstig te zijn, mee te grappen over Rinus en Rowena en alleen hulp aan te bieden waar nodig. Modder te krabben, binders te vullen en vooral niet te veel aandacht te vragen. Dus vroeg ik John tijdens zijn laatste lunchexposé waar hij die wijsheid vandaag had. Inside Job, die documentaire over de financiële sector, soms gezien? Bernanke junior zweeg en prikte in zijn kroket.

Donderdag vertelde ik tijdens het ochtendoverleg over een zaak. Ik moest het foldermateriaal van een bank beoordelen maar begreep niet zo veel van de inhoud. Iets met fondsen, beleggen en moeilijke woorden over nog onbegrijpelijker producten. John hield braaf zijn mond.

Die zomeravond heb ik moeten inleveren. Zelfstudie. Tegen de deadline stuurde een collega me een mailtje door. Van John. Die had in een eerder advies uitleg gegeven over vergelijkbare producten. Vrijdag liep ik bij superstagiair binnen en vroeg hem hoe hij aan al die kennis kwam. John bleek 28 en al drie jaar bij een bank te hebben gewerkt.

Oh. Ik kleurde langzaam rood.

Waarom heb je dat niet eerder verteld, vroeg ik wat ongemakkelijk.
,,Ik geloof niet dat je op nog meer ‘Bernanke verhalen’ zat te wachten", antwoordde John. Hij glimlachte.

Sorry, zei ik. Iets beter doorvragen tijdens de lunch had drie avonden werk en een gekwetste kinderziel gescheeld.
,,Geeft niet”, zei John, ,,ik ben net een antiaanbaklaag, alles glijdt van me af. Ze noemen me ook wel teflon John.” Hij knipoogde ,,Is misschien een goede tip.”

Ik glimlachte ongemakkelijk terug. In mijn ego was net een diepe kras gezet.
.

1 opmerking:

Anoniem zei

John is geweldig!

Een reactie plaatsen