Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit oktober, 2011 weergeven

'Geen commentaar'

Een week of vijf geleden begon de Occupy Wallstreet beweging in New York en inmiddels hebben we al meer dan een week ons eigen Occupy-tentenkamp En het protest is nog niet ten einde. Het gure herfstweer heeft de occupiers nog niet uit hun tenten kunnen blazen. De beweging begint zelfs uit haar voegen te groeien. Het beursplein is klein en de ruimte beperkt. Groeien richting de Dam wordt moeilijk, daar staat een reuzenrad, en de bijenkorf in gaat ook niet werken. Op de Zuidas vrezen ze voor het ergste. Er gingen al geruchten op om te verkassen naar de Zuidas. ‘Daar zitten immers de echte graaiers’ was op Twitter te lezen.
Op de Zuidas zijn de persafdelingen van de grote ondernemingen dan ook al een poos bezig met het formuleren van een standaardantwoord, mocht onverhoopt aan een van hun werknemers de vraag worden gesteld: Wat vind je ervan? Je wil natuurlijk niet dat die kantoorgek van de derde zijn eigen mening gaat geven.
De Zoza’s weten dat iedereen best in staat is om zijn eigen me…

De Chimpansee

Bij een rood bakstenen advocatenkantoor op de Zuidas zijn onlangs de openingstijden van de interne sportschool aangepast. Naar het schijnt. De Zuidas- tamtam is niet altijd even betrouwbaar. Behalve een onschuldig klasje steppen met juristen zouden twee gymbunnies zijn betrapt op een horizontale mambo. Steamy! En dat voor advocaten. De maatschap moet blijkbaar niets van dat soort fysieke kennisoverdracht hebben en zou volgens onze bron een avondklok bij de sportschool hebben ingesteld.

Stress moet een uitweg vinden. De een gaat stiekem achter zijn bureau paffen. Met het raam open. De ander vreet de snoepautomaat leeg en huilt de uren daarna in haar knuistjes. Verdrietig om de extra kilo’s aan spekluier die moeten worden meegezeuld tot er weer tijd is om drie keer per week te gaan bikrammen. En dan zijn er dus mensen die bij hoge stress het liefst aan het ventieltje van een collega draaien. Als het met instemming van beide partijen gebeurt is dat natuurlijk hartstikke fijn. Maar als je…

Blogvakantie

's Avonds laat met een laptop onder de arm naar het cafe. Je vrije dagen als bibliothecaris doorbrengen in de boekwinkel. Drie uur te vroeg vertrekken naar kantoor, omdat je tussen acht en tien nou eenmaal het beste werkt. Ieder van ons heeft zo zijn eigen methodes om te werken aan een boek. Ons boek. Het tweede alweer, maar onze eerste roman.

Een blogpost kan je schrijven in een opwelling, de aanleiding is een rare kamergenoot die een broodje pindakaas op jullie kamer eet, een scharrel op een festival ;) Maar een roman, een echte, dat is een heel ander beest.

Eerst spraken we wekelijks af in een kroeg in Amsterdam. Zo eentje waar je nog een suikerklontje bij je koffie krijgt en capuccino een modeterm is. We verdeelden de onderwerpen en de hoofdstukken, zoals we dat gewend zijn te doen. Vier maanden, drie vrouwen, een verhaal? Geen probleem.

De deadline hebben we inmiddels twee keer gemist. Maar de aankondiging staat nog steeds fier overeind in de najaarscatalogus van Prometheus…

Seks op het kopieerapparaat

En andere liefdesverhalen. Je doet het met je baas of juist met de jongen van de postkamer. Je vond je man op je werk of werd verliefd en brak je hart. Of, het enige wat jij breekt zijn de koffiekopjes in de keuken, want andere gevoelens heb jij niet bij de collega die je daar ontmoet.

Welke affairettes beleven jullie op de werkvloer? Naar welke verhalen van collega's luisteren jullie met rode oortjes tijdens de lunch? Wij willen het graag weten. Jullie input gebruiken we, vanzelfsprekend anoniem, graag voor een artikel in de Glamour, Natuurlijk niet zonder eerst te laten lezen hoe we jullie verhalen herformuleren (als het op anonimiseren aankomt, zijn wij experts ;))

Inspiratie? Lust? Wrok? Doe eens gek en stuur je verhaal door naar zozuidas@gmail.com

Het moet wel leuk zijn

Als ik de financiële planning van mijn vrienden met twee slogans zou moeten verkopen is dat: Het moet wel LEUK zijn en Ik leef in het NU. Hypotheek aflossen is niet zo leuk. Lage maandlasten is wel leuk. Vandaar de aflossingsvrije lening. Als het op onze financiën aankomt zijn we dus totaal Zen. Eckhart Tolle trots op ons zijn. Ook qua pensioenplan leven we volledig in het Nu.

Zo zijn pensioenen niet leuk, want moeilijk. Pensioen is voor later, niet in het Nu.

Het pensioenakkoord gaat dan ook volledig aan mijn generatie Zuidassers voorbij. Meer dan wat vage klachten tijdens de lunch als: 'tjee straks is er niks meer voor ons', of 'de babyboomers vreten de ruif leeg', komen er niet. Er is geen georganiseerd protest. Geen Mei Li Vos die zich er met een alternatieve vakbond tegenaan gaat bemoeien. Het overleg van de sociale partners met het kabinet is voor grote grote mensen. Zo zien wij onszelf blijkbaar niet. Wij staan als mokkende kleuters om een toetje te zeuren bij de…

Number crunchers onder druk

Het wemelt van de accountants op de Zuidas. Net als advocaten rollen accountants vaak in hun beroep. Ik wist niet wat ik wilde, dus ben ik nu accountant. Zo ook vriendin V. Het is niet zo glammy om te zeggen, dat je accountant bent. Dus zeggen veel accountants, dat ze consultant zijn. Dat klinkt toch wat meer flashy. En feitelijk gezien klopt dat ook. Want een accountant is ook vaak adviseur.

Vriendin V. is zo’n consultant. Ze werkt voor een van de Big Four en wordt voornamelijk op grote beursgenoteerde ondernemingen gezet. Ze doet het werk nu ongeveer drie jaar. Na haar studie bedrijfseconomie is vriendin V. door recruiters benaderd. Ze kreeg een flink salaris en de mogelijkheid om door te groeien naar de flitsende adviespraktijk waar ze zich buigen over complexe strategische kwesties op hoog niveau. En dat was heul niet gek! Had haar oom Frans gezegd.

Nu, drie jaar later klaagt ze over de lange uren, het tegenvallende salaris en het saaie werk. Ik ben van mening dat lange uren niet …

Sweet sixteen, Zuidas Style

Onze allerleukste Rusland correspondent is weer gestationeerd op de Zuidas. Ze schrijft niet langer over bontjasjes maar wel weer over onze vierkante kilometer, Los Zuidas.


Ja, ik wil! Ik wil de rest van mijn leven naast je wakker worden. Ik wil de auto delen naar kantoor. Ik wil met jou beschuitjes smeren in de kantine. Ik wil naar het werk gaan, thuis komen en weer op het werk zijn. Ik wil in jou excels kunnen klussen en je slides begrijpen. Ik wil personeelszaken kunnen vragen je met een ex op een project te zetten als je jouw sokken rond laat slingeren. Ik wil weten waar je elke dag, elk uur, elke minuut mee bezig bent. Kortom, ja, Ja, JA! Ik wil een collega.

Het kantoorhuwelijk. De moeder der roddels. En het midden van de slangenkuil. Dit weekend was er weer een. En toegegeven, ik heb er bewondering voor. Het is niet makkelijk. Net als je denkt dat je collega's wel over je privé-leven zijn uitgepraat, volgt het aanzoek. En hoewel iedereen natuurlijk om het hardst roept 'hoe…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!