Doorgaan naar hoofdcontent

Sweet sixteen, Zuidas Style

Onze allerleukste Rusland correspondent is weer gestationeerd op de Zuidas. Ze schrijft niet langer over bontjasjes maar wel weer over onze vierkante kilometer, Los Zuidas.


Ja, ik wil! Ik wil de rest van mijn leven naast je wakker worden. Ik wil de auto delen naar kantoor. Ik wil met jou beschuitjes smeren in de kantine. Ik wil naar het werk gaan, thuis komen en weer op het werk zijn. Ik wil in jou excels kunnen klussen en je slides begrijpen. Ik wil personeelszaken kunnen vragen je met een ex op een project te zetten als je jouw sokken rond laat slingeren. Ik wil weten waar je elke dag, elk uur, elke minuut mee bezig bent. Kortom, ja, Ja, JA! Ik wil een collega.

Het kantoorhuwelijk. De moeder der roddels. En het midden van de slangenkuil. Dit weekend was er weer een. En toegegeven, ik heb er bewondering voor. Het is niet makkelijk. Net als je denkt dat je collega's wel over je privé-leven zijn uitgepraat, volgt het aanzoek. En hoewel iedereen natuurlijk om het hardst roept 'hoe goed jullie bij elkaar passen', draait aan de achterkant de roddelmachine op volle toeren. Want er is natuurlijk niemand die toe zal geven dat hij of zij het ook wel leuk zou vinden om zijn dag met wat hete seks op het bureau van een partner op te leuken. Of te weten dat het thuisfront er nooit over zal klagen dat je weer eens te laat thuis komt.
Naast het standaard gelul over hoe je toch zo onverstandig kon zijn je werkleven mee naar huis te nemen, laat staan ermee te trouwen, wordt er met het aanzoek een nieuwe dimensie aan de roddels toegevoegd. De uitnodiging. Want, heb jij er al eentje? En is die dan voor de hele dag, of alleen voor het feest? Wordt je partner wel of niet uitgenodigd? De rangen en standen in kantoor worden feilloos bloot gelegd. En dat doet pijn. Niet alleen voor het bruidspaar, maar voor het hele kantoor. Loopt iedereen de eerste weken na het blijde nieuws nog met flesjes wijn, boter en honing door het kantoor; naarmate de dag nadert slaan de felicitaties om in hatemail en worden postvakjes leeggeroofd. Sweet sixteen zuidas style.

De verstandigen zeggen dat ze niet kunnen. De minder verstandigen proberen ongevraagd naar binnen te komen. Of nog snel een collega aan de haak te slaan die wel mag komen, met partner. Zo veel wijzer zijn we niet geworden sinds de middelbare school. En ben je erbij dan laat je dit breed weten. Maar heb je het natuurlijk nog wel over de uitnodiging, waarvan het lettertype echt niet door de beugel kan, of de mindere stiknaadjes op de bruidsjurk, en dat de ogen van de bruidegom toch duidelijk alweer naar andere collega's dwalen… Genoeg ammunitie voor de komende maanden dus.

Inmiddels is de balans opgemaakt en houdt iedereen zijn adem in voor het resultaat. Wie heeft de roddelmachine overleefd? Het bruidspaar is voorlopig nog bij elkaar. Maar de recruiting dames verwachten wel extra drukte deze winter.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …