Doorgaan naar hoofdcontent

De klap die nooit komt

Eén lunchonderwerp is de laatste weken favoriet op de Zuidas: afvalprogramma Obese. Zes RTL4 dikkerds die in een jaar tijd halveren onder het fascistische regime van kabouter grasspriet, Wendy van Dijk. We vergapen ons op kantoor aan types als Danny Bouman, eens twintigjarige surfinstructeur, nu veertigjarige sumoworst. Hoe kon het zo mislopen met een man?
,,Het gevaar schuilt natuurlijk in een klein hoekje” zegt collega K. -Wendy plus een beetje- terwijl ze haar waldorfsalade pest met een vork. ,,Voor je het weet glijd je af.”
Bij de koffieautomaat gaat het over onderwerpen die te zwaar zijn om succes te oogsten tijdens de lunch: het uiteenvallen van de euro en de tweede dip in de W. De magere jaren die dreigen aan de horizon, al weet niemand precies wanneer en waarom. Je hoort het aan subtiele opmerkingen als ‘ik wacht nog even met vakantie boeken dit jaar’, ‘je weet natuurlijk niet hoe het loopt’, ‘nee verhuizen doe ik nu niet hoor’, of, K.’s favoriete afsluiter na iedere zin over sinterklaasinkopen of een ander financieel vooruitzicht, 'als ik dan nog een baan heb'.

Het toppunt, mijn secretaresse die vorige week mijmerde: ,,Misschien gaan we straks ook wel weer over op ruilsystemen. Dat ik hier gewoon een amaryllis van kantoor meeneem als ik op bezoek ga bij mijn moeder thuis. Als de euro straks valt, enzo”.
Enzo? Hoezo enzo? Waarom dweept iedereen met de fictie van financiële malaise? Nederland heeft een relatief bescheiden staatsschuld, de werkloosheid is nog geen derde deel van die in Spanje en Nederland is na Noorwegen en Australië het meest prettige land om te wonen volgens de VN. Wij Zuidassers zijn geen chantende club autonome tamboerijnspelers die straks worden gekort op hun uitkering. De meesten van ons hebben een vaste baan, met een vast inkomen en top notch onslagbescherming.
En het is niet zo dat we de laatste maanden Hyves vijfdaagsen afleggen onder werktijd, zoals we dat deden na de val van de Lehman Brothers. Het is drukker dan ooit op kantoor. En als de euro wordt afgeschaft, vreet die contractenfabriek straks alleen maar meer papier – a lawyer’s paradise. De Babyboomers faseren de komende tien tot twintig jaar ook langzaam uit en zo blijven er steeds meer bannen over voor de nieuwe generatie financiële helden.
Dus waarom al die angst? Waarom fluistergesprekken in de pantry en bezorgde blikken op de gang? Om dezelfde reden dat we zo graag kijken naar dikkerds op tv. Rampscenario’s, we smullen ervan. Wij, beroepsindekkers. Als we een risico niet goed kunnen inschatten, blazen we het liefst op. Dan valt het namelijk altijd weer mee. Pure zelfkastijding. Hollands Calvinisme. Zo hebben we weer een externe prikkel die ons afleidt van onze eigen sores en ons eens flink doet rennen. Net als die dikkerds op tv.

Reacties

Anoniem zei…
Ray says:

Houd moed, alles komt goed....

Een 'ruilsysteem' kun je altijd nog in het leven roepen, overigens niks mis mee, in (dit) geval van een crisis..kan de ander ook zijn/haar talenten laten zien en of benutten..

En...wat betreft de Amaryllis, laat die gezellig op kantoor, die geeft tenminste nog een beetje fleur in het leven...dames..

Fijn weekend..

Vrendelijke groet,
Ray

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …