ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 23 november 2011

De klap die nooit komt

Eén lunchonderwerp is de laatste weken favoriet op de Zuidas: afvalprogramma Obese. Zes RTL4 dikkerds die in een jaar tijd halveren onder het fascistische regime van kabouter grasspriet, Wendy van Dijk. We vergapen ons op kantoor aan types als Danny Bouman, eens twintigjarige surfinstructeur, nu veertigjarige sumoworst. Hoe kon het zo mislopen met een man?
,,Het gevaar schuilt natuurlijk in een klein hoekje” zegt collega K. -Wendy plus een beetje- terwijl ze haar waldorfsalade pest met een vork. ,,Voor je het weet glijd je af.”
Bij de koffieautomaat gaat het over onderwerpen die te zwaar zijn om succes te oogsten tijdens de lunch: het uiteenvallen van de euro en de tweede dip in de W. De magere jaren die dreigen aan de horizon, al weet niemand precies wanneer en waarom. Je hoort het aan subtiele opmerkingen als ‘ik wacht nog even met vakantie boeken dit jaar’, ‘je weet natuurlijk niet hoe het loopt’, ‘nee verhuizen doe ik nu niet hoor’, of, K.’s favoriete afsluiter na iedere zin over sinterklaasinkopen of een ander financieel vooruitzicht, 'als ik dan nog een baan heb'.

Het toppunt, mijn secretaresse die vorige week mijmerde: ,,Misschien gaan we straks ook wel weer over op ruilsystemen. Dat ik hier gewoon een amaryllis van kantoor meeneem als ik op bezoek ga bij mijn moeder thuis. Als de euro straks valt, enzo”.
Enzo? Hoezo enzo? Waarom dweept iedereen met de fictie van financiële malaise? Nederland heeft een relatief bescheiden staatsschuld, de werkloosheid is nog geen derde deel van die in Spanje en Nederland is na Noorwegen en Australië het meest prettige land om te wonen volgens de VN. Wij Zuidassers zijn geen chantende club autonome tamboerijnspelers die straks worden gekort op hun uitkering. De meesten van ons hebben een vaste baan, met een vast inkomen en top notch onslagbescherming.
En het is niet zo dat we de laatste maanden Hyves vijfdaagsen afleggen onder werktijd, zoals we dat deden na de val van de Lehman Brothers. Het is drukker dan ooit op kantoor. En als de euro wordt afgeschaft, vreet die contractenfabriek straks alleen maar meer papier – a lawyer’s paradise. De Babyboomers faseren de komende tien tot twintig jaar ook langzaam uit en zo blijven er steeds meer bannen over voor de nieuwe generatie financiële helden.
Dus waarom al die angst? Waarom fluistergesprekken in de pantry en bezorgde blikken op de gang? Om dezelfde reden dat we zo graag kijken naar dikkerds op tv. Rampscenario’s, we smullen ervan. Wij, beroepsindekkers. Als we een risico niet goed kunnen inschatten, blazen we het liefst op. Dan valt het namelijk altijd weer mee. Pure zelfkastijding. Hollands Calvinisme. Zo hebben we weer een externe prikkel die ons afleidt van onze eigen sores en ons eens flink doet rennen. Net als die dikkerds op tv.

1 opmerking:

Anoniem zei

Ray says:

Houd moed, alles komt goed....

Een 'ruilsysteem' kun je altijd nog in het leven roepen, overigens niks mis mee, in (dit) geval van een crisis..kan de ander ook zijn/haar talenten laten zien en of benutten..

En...wat betreft de Amaryllis, laat die gezellig op kantoor, die geeft tenminste nog een beetje fleur in het leven...dames..

Fijn weekend..

Vrendelijke groet,
Ray

Een reactie plaatsen