Doorgaan naar hoofdcontent

Ruilhandel

Buiten stormt het. Duizenden mensen gaan hun baan verliezen, de eurozone valt uiteen en de financiële markten klappen. Gemaskerde Occupiers rammelen aan de poorten van de Zuidas en eisen het einde van het kapitalisme, het einde van de wereld as we know it. Er lijken meer economen, dan artiesten aan te schuiven bij DWDD. Er wordt gepraat over een bankrun, het afschaffen van de euro en zelfs over het afschaffen van geld uberhaupt. Crisis dus.

Binnen kabbelt het voort. Collega K. is overstuur, omdat de afdeling Communicatie heeft bepaald dat alle memo’s een blauwe kop moeten hebben. ‘Waarom moeten we de kop nu in blauwe letters laten afdrukken? Ik vind een memo veel serieuzer overkomen als het gewoon allemaal zwart is. Dat staat toch professioneler.’ Collega G. heeft zich ontfermd over ons jaarlijkse afdelingsuitje. ‘Denken jullie dat het te koud wordt voor een uitje in de buitenlucht? En moeten we het wel of niet met diner doen?’
Met teveel uren Nieuwsuur, RTLZ en Brandpunt in mijn hoofd luister ik verdoofd naar deze discussies. Tot ik vrijdagmiddag vroeg: ‘Jongens, moeten we niet ergens de wereld redden? Of in ieder geval iets nuttigs doen?’ Het werd even stil op de afdeling. De discussie over het kerstdinermenu stokte. Bevreemd en enigszins beledigd keken mijn collega's me aan. ,,Wat gaan jullie doen als alles in elkaar stort. Als geld geen waarde meer heeft. Als geld niet meer bestaat?' schreeuwde ik net iets te hysterisch.

'Oh, dat gebeurt toch niet.' Zei collega K. 'Als de euro klapt, dan krijgen we gewoon weer de gulden.' 'Misschien, maar wat als geld niet meer bestaat. Wat gaan jullie dan doen? Wat is jullie toegevoegde waarde dan nog?" antwoordde ik.
Het bleef stil. Enigszins geïrriteerd keken mijn collega's mij, de afdelingsgek, aan.

‘Het maken van een mooie memo heeft vrij weinig waarde voor de groenteboer op de hoek. Daar kun je nog geen tomaat mee verdienen,’ vervolgde ik mijn relaas Ik zag ze nog iets harder denken. Toen volgde een ongemakkelijke frons. "Ik ga gewoon mijn eigen tomaten verbouwen en eigen kippen houden?” Zei collega K.

"Waar dan? Je woont drie hoog achter in het centrum van Amsterdam. Op jouw balkon overleeft een winterui het nog niet eens,."antwoordde ik.

Ongemakkelijk schoven mijn collega’s heen en weer. Wat heeft een Zuidasser als ruilmiddel als geld er niet meer is? Kennis? Ja. van wat? Van geld. Juist ja.

“Als alles klapt zijn wij er het slechtst vanaf. Dus moeten we daar geen rekening mee houden? Iets doen?”

Ok. Collega G. vatte mijn tirade samen. Geen diner dan, het is tenslotte crisis. Sluiten we het gewoon om 17:00h af met een kleine borrel. Je hebt helemaal gelijk.

Reacties

Anoniem zei…
Als Italie omvalt, trekt het Frankrijk mee en is de euro ten einde.

Mocht geld dan geen waarde meer hebben, dan zijn er 3 dingen die doorgaans hun waarde wel behouden namelijk eigendom, netwerk en opleiding. Wat betreft die punten zit het bij de gemiddelde Zuidasser wel goed.

Kortom zo lang de Occupiers geen Rode Khmer neigingen krijgen is er geen reden tot zorg.
Anoniem zei…
Ray says:

Crisis? Alom gekibbel in de media! Maar wie is de ECHTE veroorzaker....????? politieke zakkenvullers, bankiers (die -ondanks- de crisis kaviaar verorberen en de duurste champagnes naar binnen gieten).. en zo kunnen we wel doorgaan!

Enfin, een mooie memo in het ' blauw'?-(communicatiesukkels die niks beters te doen hebben, en/of een andere kleur geen geld kost, en wat is er idd mis met de zwarte kleur?)- voor de groenteboer (hahaha) waarmee je geen tomaat kunt verdienen, (hihihi), een winterui die het niet op je balkon overleeft, laatstaan ik, (hahahaha)..

Anoniem> grapjurk, ik moet wel om je opmerkingen lachen...maaarrrr, je hebt helemaal gelijk. Kantoorborrel maar? Lijkt mij idd goedkoper..

Fijn weekend allemaal.

Groeten,
Ray

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …