Doorgaan naar hoofdcontent

The Strong, Silent Type

Mijn collega S. is geboren in 1983. Hij is een typische generatie Y-erdop, opgegroeid in de veilige jaren ’90, onder wereldleiders als Clinton en Blair.
S. verlangt hevig terug naar de jaren vijftig van de vorige eeuw. ‘Man, de wereld was toen nog in handen van echte leiders’, zei hij gisteren tijdens de lunch.
The Strong Silent Type, zo noemt hij ze. Types als Eisenhower, die tijdens de wereldoorlog hadden gevochten aan het front. Bikkels, zonder PA, woordvoerder en visagist. Leiders die zichzelf niet op de borst sloegen na het behalen van resultaat. Zij reageerden effectief met “verborgen hand”, en werden pas later geprezen om hun onzichtbaar maar effectief beleid. Acteur John Wayne, maar ook Don Draper (minus alcohol en vrouwenverslaving) zijn exemplarisch voor dat type.

Volgens S. is het allemaal misgegaan na Kennedy. Die met zijn gebruinde gelaat en jongensachtige trekken the power of bullshit bewees. De opkomst van televisie veranderde in een klap het politieke landschap. Niet de inhoud van de boodschap, maar imago was het belangrijkst. Vanaf daar, mijmert S., ging het bergafwaarts. Met als droevige voorbeelden diezelfde Clinton en Blair, mediagenieke debaters, die een zak stront met een roze strik en een zelfverzekerde glimlach konden verkopen.

We zijn enkele jaren verder. Er is een wereldwijde crisis en het politieke landschap wordt opnieuw op zijn kop gezet. Televisie is niet langer relevant. Twitter, nieuwsblogs en headlines worden elke seconde ge-update. Onze leiders moeten snel beslissen, iets van zich laten horen. Trending topic zijn, liefst op Twitpic. In het Nu.nl zijn. Dat is dodelijk vermoeiend, ook voor de millenials om me heen. We zijn Berlusconi en zijn liefdesliedjes zat. Willen geen seconde meer besteden aan Papandreou die het wel of niet uitmaakt met zijn kabinet. We worden moe van Sarkozy die met Carla en kind meer Boulevard dan Nieuwsuur is.

Niet voor niets worstelen mijn kantoorgenootjes van eind twintig op zondagmiddag door de box set Mad Men heen. Met weemoed kijken we naar een tijd die zo anders is dan de onze. Zo langzaam en stijlvol. Een tijd waarin leiderschap onbetwist was, en niet eindeloos kon worden ge-update middels een rits aan tweets. Er was een plan. Zoals een Marshall Plan of de New Deal. Waar is ons plan?

Misschien kunnen Merkel, in een hooggesloten matrone-pakje, Sarkozy met een Fedora en een pijp en de volgende Papandreou samen met Berlusconi afspreken op een plek waar je goed en rustig na kan denken. Politiek assistenten en BlackBerries zijn verboden. Er mag wel worden gerookt, en whiskey worden gedronken. Op die plek, aan die tafel gaan ze lang overleggen, en filosoferen. Dan nemen ze een besluit. Dat mag een moeilijk besluit zijn, impopulair zelfs. Misschien is het wel een besluit waardoor we het komend jaar in Europa collectief op een houtje moeten gaan bijten. Misschien verliezen S. of ik onze banen. Maar dat geeft niet. Het is onderdeel van een plan. Een plan met een hoger doel. Zo’n plan vergt moed en ballen. Dat kan alleen worden gemaakt door een Strong, Silent Type.
S. en ik wachten in spanning op de stilte.

Reacties

Anoniem zei…
Leuk stuk. Vergelijking met oppervlakkige reclamebureau's zie ik niet zo goed maar jullie roeren een wezenlijk punt aan!
Anoniem zei…
Wij werken allemaal in businesses die vorm boven functie verkiezen. Silent types leggen het bij voorbaat af. :)
Manne zei…
Er is een episode van de serie 'Sopranos' waarin de hoofdpersoon dezelfde nostalgie uitspreekt voor de 'Strong Silent Type'. Het voorbeeld daar is Gary Cooper en de karakters ruziën over zijn geaardheid. De silver lining daar, in Mad Men, maar ook op het wereldtoneel is dat ook een Strong Silent Type, niet meer is dan een Type.

De reden dat de Eisenhower's, de Churchill's en alle andere ankers van stille vastberadenheid daarom geprezen worden is juist omdat ze bekwaam en effectief waren in hetzelfde spel als Boulevard Sarkozy: het presenteren, etaleren en polijsten van de publieke image die ze naar buiten brengen.

Don Draper is helemaal geen Strong Silent type. Hij is een fraudulente, ongeïnspireerde bullshit artist, die werk van juniors (in of buiten dienst) presenteert. Hij is de ultieme Clinton: leugenachtig, verkooppraatjes, met gezin als prop.

The Strong Silent Type heeft nooit aan top gestaan en is niet meer dan dat: een Type. Een rol die je aanneemt en waar je naartoe bouwt. Eisenhower koos voor de Republikeinen nadat hij zijn opties afgewogen had. Hij leefde in een tijd dat Washington complete zomermaanden het domein was van Assistent Secretaries en dat de Verenigde Staten met hun Gunboat Diplomacy en Monroe Doctrine zo oppermachtig waren dat hij niet veel hoefde te zeggen. En hoe kwamen ze daar? Dankzij de ultieme praatjesmakers uit de ultieme praatjesmakersfamilie: de Roosevelts.

Theodore groef het Panama kanaal en bouwde de vloot die zijn (incestueuze) neefje Franklin Delano later zou gebruiken als pijlers om een supermacht mee te bouwen. Zonder het Rough Rider imago (verdient met nog geen 2 jaren militaire dienst) en de Happy Warrior Speech (over een toekomstige vijand, wiens campagne cynisch als eigen lanceerplatform werd gebruikt), was er geen Eisenhower geweest, althans, niet als oorlogsheld en niet als President.

The Game is The Game.
Vito Andolini zei…
Ik ben het strong silent type.

Maar voorlopig houd ik me stil en opereer achter de schermen :)
Anoniem zei…
Ray says:

The Strong Silent type? Who me? Yeh right...

Zeg, dames Zoza's > wanneer is het oud/nieuwjaarfeestje/borrel, or whatever, ever.. op het Zuidas?

Ciao Ray
Anoniem zei…
Het probleem is niet te weinig, maar teveel plannen. Het misplaatse vertrouwen in leiders en alwetende bureaucraten ligt ten grondslag aan de crisis. Misschien dat een strong, silent type als leider ervoor kan zorgen dat de politiek doet wat het beste is: niets.
Anoniem zei…
Maar wij hebben Putin

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …