Doorgaan naar hoofdcontent

Floris & Fatima Deel II

De allochtone rechtenstudent is boos. Althans, zo’n 100 die de moeite namen om hun sollicitatie ervaringen bij grote advocatenkantoren op onze blog zozuidas.nl te delen.

Drie weken geleden schreven we een column in deze krant over diversiteit op de Zuidas. We stelden dat de intentieverklaring diversiteit geen effect had gesorteerd, omdat vier jaar na dato nog steeds minder dan 5% van de advocaten op de Zuidas allochtoon zijn.

Ligt dat nou aan de kantoren, of aan de allochtone rechtenstudenten zelf?
De eerste reaguurder verwoordde de minst salonfähige, maar misschien wel heersende gedachte dat het aan de biculturele high-po’s zelf ligt. “Veel van dergelijke sollicitanten zijn altijd blijven hangen in hun oude vertrouwde kringetje: dicht bij huis studeren, thuis blijven wonen, sociale activiteiten in de vertrouwde sociale (...) groep en als er al sprake is van lidmaatschap, dan is dat bij een etnisch of religieus georiënteerde vereniging.” Ok. “En vervolgens: Cliënten en confrères zitten gewoon niet op knorren te wachten, zo eenvoudig is dat.” Deze buitengewoon knorrige reactie was het startschot voor een hoos aan frustraties. Eentje was van “allochtone student”, die ondanks bovengemiddelde studieresultaten en een studietijd in Cambridge grote moeite had om binnen te komen, want: “En toch is de realiteit dat solliciteren bij de Zuidaskantoren niet 'merit-based' is, maar vaak eigenlijk heel 'student-specific'.

De vraag is of dit alleen voor de allochtonen geldt. Ook Zuidassers in spe die niet aan het standaard middle class corporale profiel voldoen hebben moeite om aansluiting te vinden bij een cultuur die hen niet eigen is. Een autochtone Zuidasser reageert: “Mijn ouders konden me daar ook niet bij helpen. Verwijt ik dat mijn ouders? Nee! Je zult het zelf moeten doen. Als je je ergens bij wilt aansluiten, zul je de regels van die groep moeten volgen en niet kunnen verwachten dat de groep hun regels voor jou gaat veranderen.”

En daar zit het crux.

Met hoge cijfers alleen kom je er niet. De Zuidas is ondanks de internationale namen van de kantoren nog steeds een provinciaal durp, waar de boertjes argwanend over het hek kiek’n als er een vreemdeling an kom loop’n. “Van wie ben oe d’r ene” Vraagt de recruiter als Rachid op de boerderie komt aflopen. “Wat zeggie? Ie woont nog tuus? En ook al niet bierdrink’n?” Als ze het niet kennen vretten ze het niet. Dat verandert pas als er net als in Londen of New York, Rachid’s en Fatima’s in de maatschap en het recruitmentteam zitten.
Dat dit teleurstellend is, omschrijft “allochtone student” treffend: "Mijn moeder, die altijd hard heeft gewerkt om mij en mijn zusjes te krijgen waar wij nu zijn, heeft geen idee hoe moeilijk het is zelfs met een diploma en mooi CV. En het liefst, vertel ik het haar eigenlijk ook niet.”

Op ons blog staat overigens een link naar een enquête over diversiteit op de Zuidas. Vul hem in!

.

Reacties

Allochtone advocaat zei…
Wie zit er nou te wachten om de hele dag te dd-en en standaardteksten te draften op een groot kantoor. Laten wij allochtone advocaten onze eigen kantoren beginnen en biculturele en andere studenten als stagiairs aannemen.

In de grote steden hebben buitenlandse slagers, kappers, administratiekantoren, bakkers, fietsenwinkels en kledingwinkels de strijd ook gewonnen van de Hollandse winkeltjes die traditioneel het gezicht van de lokale winkelcentra bepaalden.

Dat kunnen we ook doen met de advocatuur. Weg met die traditionele gevestigde orde en op naar de advocatuur 3.0. De prijzen kunnen dan ook naar beneden en daar profiteren cliënten weer van.

De Nederlandse cliënten komen uiteindelijk ook wel als ze zien dat het goedkoper kan allemaal. Net zoals ze nu langzaamaan gewend beginnen te raken om het vlees te halen bij de Marokkaanse slager en een knipbeurt bij de Turkse kapper.
Simone zei…
Lieve Zoza's, een reactie die ik naar aanleiding van de eerste post hierover al had: ik zie naast allochtoon of autochtoon ook duidelijk een scheiding tussen corporaal en niet corporaal, waardoor het voor autochtonen die niet bij het corps gezeten hebben ook lastig zou zijn op de Zuidas binnen te komen.
Zou daar heel graag jullie gedachten eens over lezen; in hoeverre vormt afwezigheid van lidmaatschap een belemmering om binnen te komen aan de Zuidas? C.q. welke kwaliteiten moet je hebben om als autochtoon ook zonder lid te zijn geweest aangenomen te worden ;)?
Anoniem zei…
@ Simone: zolang je niet bij een ultralinkse pluizenvereniging hebt gezeten en wel nevenactiviteiten op je c.v. hebt staan die Zuidas-worthy zijn (bijv. bestuur van een studentenvereniging) kom je er volgens mij wel mee weg om niet bij het corps lid te zijn geweest. Ik werk iig bij een groot advocatenkantoor op de Zuidas en ben van een niet-corpale vereniging lid geweest (en nee, mijn vereniging zat ook niet aangesloten bij het allerheiligenverband). Wel moet ik toegeven dat ik bij bepaalde kantoren nooit zou solliciteren omdat ik de sfeer bij die kantoren té corporaal vind. Dus ik denk uiteindelijk dat het bij sommige kantoren wel een issue kan zijn, maar zeker niet per definitie.
Anoniem zei…
zijn amnesty international, rode kruis, unicef en andere goede doelen ultralinkse pluizennevenactiviteiten (according to Zuidas people)?
Anoniem zei…
Ik zei pluizenverenigingen, als in -studentenverenigingen. Vrijwilligerswerk voor goede doelen is prima, juist een pré. Maar ik denk dat je een SP-lidmaatschap misschien niet op je cv hoeft te zetten (en in dat kader moet je het ultralinkse opvatten)...
Alfa zei…
Sowieso is politieke kleur bekennen geen pré. Of het nu SP is of JOVD.

Recruitment is allemaal niet zo zwart/wit als wel voor een groot deel ook gezond verstand. Diegene aan de andere kant van de tafel weet heel goed wat de heersende cultuur is waar jij als starters in terecht zult komen. Het feit dat je überhaupt op gesprek mag komen is al een teken dat het wel goed zit met wat je kán, maar je zult moeten profileren wie je bént.

Zo denken veel mensen dat louter lid te zijn geweest al cv-waardig is, maar je zult moeten laten blijken hoe je dat heeft gevormd als mens en wat jou daarmee onderscheid van die collega studenten die voor dezelfde functie solliciteren.
Anoniem zei…
Hear hear....!
Anoniem zei…
Allemaal waar! Naar mijn ervaring willen de meeste niet-corporale/AHC studenten niet eens bij de grote corporale kantoren werken. Ik ben op veel bedrijvendagen geweest bij deze kantoren en vond ze echt verschrikkelijk. Mijn ervaring is dat het gemiddelde type dat hier werkt meer naar de status van zijn werk dan naar de inhoud kijkt. Op borrels worden andere kantoren afgekraakt en gaat het alleen maar over hoeveel miljoen een deal waard was. En ik als goed-gemotiveerde inhoudsgerichte rechtenstudent vind dat echt een minpunt voor deze kantoren.

Ik heb ooit bij een zuidas-kantoor gesolliciteerd voor een stage en ze vonden me 'te links'! En mijn ouders hebben nog wel bij het corps gezeten. Tja...
Knuffelallochtoon zei…
In de reacties hierboven lopen wel 2 dingen door elkaar heen. Enerzijds het feit dat veel allochtone studenten inderdaad niet genoeg deelnemen aan de kantoorcultuur inclusief borrels. Dat is iets wat de persoon zelf in de hand heeft. Anderzijds zijn de moeilijkheden met welke niet corpsleden zich soms geconfronteerd zien niet zonder meer weg te nemen enkel door eigen gedrag. En dat is mijns inziens veel erger.

Het is natuurlijk ook te triest voor woorden dat zelfs partners op leeftijd in veel Zauidaskantoren tijdens een sollicitatieprocedure nog vragen of je wel lid bent geweest.
Ben nooit lid geweest van een studentencorps, wel van een *echt* corps (leger) en vind het daarom op zijn zachtst gezegd lachwekkend dat studentencorpsleden zich vaak superieur voelen ten opzichte van de "knorren". Gebaseerd op welke prestaties eigenlijk?
Daarnaast zijn mensen die net van school komen en gaan studeren (en in NL ben je dan nog jonger dan in omrigende landen) nog volop bezig om hun eigen persoonlijkheid te onwtikkelen. Waarom zou je dan weer achter zo'n kudde willen aanlopen?
En ontgroening? laat me niet lachen. De mensen die de arme "feuten" de hele dag aanschreeuwen zouden eens een keer een echte ontgroening moeten meemaken, bijvoorbeeld bij de landmacht. Maar dat zouden de meesten toch niet volhouden.

Maar back on topic: ook als allochtoon / niet-corporaal iemand kun je (als je dat al zou willen) op een corporaal kantoor werken. Dat werkt echter alleen als je niet onzeker bent en je ook niets aantrekt van mensen die je als "knor" bestempelen. Uiteindelijk telt toch alleen maar hoeveel centen je voor de baas binnenhaalt.
ptb zei…
@Knuffelallochtoon:

Lid zijn is echt geen buitengewone prestatie. Corps-superioriteit bestaat voornamelijk in de ogen van de knor. Het enige dat het van je vergt is een beetje inzet, betrokkenheid en respect. Lidmaatschap van het corps had je dus (net als het meedoen met kantoorborrels) zelf in de hand.

Wat telt is dat lidmaatschap een teken is van de mate waarin jij bereid bent je (als je dat niet van huis uit meegekregen hebt) in te leven in een bepaalde cultuur.

Of jij bij die cultuur wilt horen is geheel aan jou. Mocht dat niet het geval zijn: Prima, maar dan heb je het gebrek aan band met die corporale partner aan jezelf te danken. Een ieder kan lid worden indien men graag wilt.

Nog even over je militaire puntje: Tenzij je KMA hebt gedaan begrijp je niets van het corps. En als je werkelijk in het leger gezeten hebt dan zou de KMT inderdaad een eitje voor je moeten zijn. Iedereen die bereid is die (tegenwoordig uiterst suffe) KMT te doorlopen heeft met een beetje participatie na twee, drie jaar in principe dezelfde ingangen.

Wat jij hierboven beschijft is voornamelijk minachting voor het wereldje waar je stiekem zo graag bij wilt horen.

Maar goed. Je geeft eigenlijk zelf al aan waarom jij het toch niet gaat maken aan de zuidas: Met een instelling als 'Uiteindelijk telt toch alleen maar hoeveel centen je voor de baas binnenhaalt' kom je d'r simpelweg niet...
Knuffelallochtoon zei…
(deel 1) @ ptb:

Dank voor je uitgebreide reactie, maar volgens mij heb je mij verkeerd begrepen:

"Lid zijn is echt geen buitengewone prestatie."

Eens.

"Corps-superioriteit bestaat voornamelijk in de ogen van de knor."

Dat is volgens mij alleen zo als de bewuste "knor" heel erg onzeker is (wat bij jonge mensen wel eens kan voorkomen, dat geef ik toe). De reden waarom ik het noemde is omdat van de corps-leden die ik heb meegemaakt de arrogantie toch ten zeerste afspatte af - en dan heb ik het over eerstejaars advocaat-stagiairs die denken dat zij, omdat zij bij hetzelfde corps hebben gezeten als de partner, mij als senior medewerker even konden uitleggen hoe het allemaal zit in het recht. Een voor een zijn ze keihard onderuit gegaan.

"Het enige dat het van je vergt is een beetje inzet, betrokkenheid en respect. Lidmaatschap van het corps had je dus (net als het meedoen met kantoorborrels) zelf in de hand."

Allemaal prima. Maar mijn respect moet iemand zich door daden verdienen, niet door het feit dat die toevallig een jaar vroeger is gaan studeren, daarom al bij een corps zit en vervolgens meent dat hij alles beter weet. (Toelichting: ik ben een westerse allochtoon en in mijn land ga je iets later studeren, nadat je bij het leger hebt gezeten. Als wetserse allochtoon heb ik natuurlijk ook meegedaan bij de borrels, maar dat was ook mijn punt over allochtone studenten waarover het artikel ging.)

"Wat telt is dat lidmaatschap een teken is van de mate waarin jij bereid bent je (als je dat niet van huis uit meegekregen hebt) in te leven in een bepaalde cultuur."

Dit doe je wel iets mooier voorkomen dan het is. De "cultuur" waar jij het over hebt is vooral erg gericht op het naleven van regels zonder al teveel zelfstandig te hoeven nadenken. Daarom ben ik zo kritisch daarover. Altijd maar de regeltjes volgen en geen vragen stellen - waar kennen we dat van (zo'n 70 jaar geleden)?

"Of jij bij die cultuur wilt horen is geheel aan jou. Mocht dat niet het geval zijn: Prima, maar dan heb je het gebrek aan band met die corporale partner aan jezelf te danken. Een ieder kan lid worden indien men graag wilt."

Dat is juist. Iedereen moet dat zelf bepalen. En uiteraard schept het een band als bij dezelfde club hebt gezeten. Dat was ook niet mijn punt. Waar het om gaat is dat soms minder goede kandidaten voorgetrokken worden omdat zij lid waren en de betere kandidaat niet. Dat is dus kortzichtige bedrijfspolitiek.
Knuffelallochtoon zei…
(deel 2)

"Nog even over je militaire puntje: Tenzij je KMA hebt gedaan begrijp je niets van het corps. En als je werkelijk in het leger gezeten hebt dan zou de KMT inderdaad een eitje voor je moeten zijn. Iedereen die bereid is die (tegenwoordig uiterst suffe) KMT te doorlopen heeft met een beetje participatie na twee, drie jaar in principe dezelfde ingangen."

Ik heb inderdaad de KMA gedaan, maar dan in een land waar het "koninklijke" ontbreekt :o) Dus ja, het was een eitje geweest. Waar ik mij aan stoor is de focus op regeltjes naleven (zie boven).

"Wat jij hierboven beschijft is voornamelijk minachting voor het wereldje waar je stiekem zo graag bij wilt horen."

Nee hoor, maak je geen illusies. Ik heb er nooit bij willen horen. Ik was al drie of vier jaar ouder dan de meeste NLse studenten en vond het vooral iets voor 17 of 18-jarigen. De mening daarover heb ik pas later ontwikkelt. En trouwens, wellicht bevind ik mij in een uitzonderingspositie tegenover andere allochtone studenten, maar ik heb zelf nooit last van een onvoldoende band met de partner gehad, ook niet bij een kantoor waar een corporale sfeer heerste. Maar ik kon mij wel degelijk boos maken over de voorbeelden die ik hierboven schetste (slechtere kandidaat binnen, arrogante beginneling).
Om een ding duidelijk te maken: ik heb absoluut geen minachting voor mensen die lid zijn of worden, ik ben met velen bevriend. Ik heb gewoon een aangeboren afneiging tegen alle organisaties / verenigingen etc. waarin regeltjes volgen een hoger goed is (lijkt?) dan zelfstandig nadenken. En wellicht is het bij het corps allemaal niet (meer?) zo erg.

"Maar goed. Je geeft eigenlijk zelf al aan waarom jij het toch niet gaat maken aan de zuidas: Met een instelling als 'Uiteindelijk telt toch alleen maar hoeveel centen je voor de baas binnenhaalt' kom je d'r simpelweg niet..."

Die instelling wordt wel steeds meer de norm op de Zuidas. En wie zegt dat ik het er niet gemaakt heb? De Zuidas is ook best leuk, maar de mensen nemen zichzelf er veel te serieus.

Leuke discussie.

Groeten van de Knuffelallochtoon :o)

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …