Toen geld nog heel gewoon was

Tussen kunst & kitsch is een fantastisch programma. Na de rijdende rechter misschien wel favoriet. Het doet namelijk een beroep op de nerd in mij. En in iedere bankier, accountant of advocaat schuilt wel een nerd. Eentje die het beter weet. Eentje met een passie voor cijfers. En voor centjes. Een number cruncher die smult van de micro colleges geschiedenis en de waardebepaling van de stoffige prullaria.

Voorzichtig hoopvol schuiven ondernemende zestigers aan. “Het komt uit de hutkoffer die betovergrootma meenam uit de Oost.” Of “Gevonden bij een ruïne aan de oever van de Rijn” Allemaal gelogen natuurlijk, maar iedereen wordt door goudkoorts bevangen in de rij voor de deskundige.De tv-deskundige heeft geleerd het publiek erbij te betrekken en stelt een paar vragen.“U gaat vaker de boer op met een metaaldetector in het weekend? Wat denkt u zelf dat het is? Ah, meneer is een kenner!!” Tot de vakidioot het niet meer kan houden. Hij begint dan steevast een vlammend betoog over de geschiedenis, het gebruik en de vermoedelijke leeftijd van het object. Dat interesseert natuurlijk helemaal niemand, zelfs Nelleke niet, maar het fossiel is niet meer te stoppen. Dat is ook niet de bedoeling. Op die manier wordt de spanning zorgvuldig opgebouwd. Tot men aankomt bij het hoogtepunt van de show. Soms valt een al te enthousiaste toehoorder uit zijn rol en schreeuwt al voor zijn beurt “Maar wat is het waard?!!!”

De geleerde rekt het antwoord op de vraag der vragen tergend lang en komt dan met de verlossende mededeling. En dat is het enige minpunt aan deze show. De waarde valt altijd weer tegen. Een Romeinse pijlpunt uit de vijfde eeuw voor Christus? EUR 250. Een met goud ingelegde gesigneerde grondwet uit 18 nog wat? EUR 150. Een Chinese handbeschilderde sierschaal ca 1700? Nog geen twee en een half duizend euro! Minder dan een bonus, minder dan een maandsalaris!!! Elke keer weer een deceptie. Het is zo sneu. Ons Zuidassers treft een droevig lot. Ik weet niets meer op waarde te schatten.
Lees meer!

Bag that banker!

Een klein succes verhaal in de serie "how to bag a banker". Sanela Dijana Catic kwam in '93 naar de Londense City. Zonder geld, maar met goede looks. En business savy. Als studente begon ze een investment fund en strikte zo Jenkins, Barclays bankier in de dop. Vervolgens is het stel uit elkaar gegroeid. Hij was altijd aan het werk, zij was altijd van de partij. Zij aan zij met JT, dat dan weer wel. Einde aan het huwelijk, maar niet aan haar allowance. Sanela gaat naar huis met de helft van Jenkins £300 vermogen. Zijn huis welteverstaan. Want ze mag gewoon blijven wonen in hun Malibuse loft. Not bad! Lees het hele verhaal op de Daily Mail site. Lees meer!

50cents in je slaapkamer

Deze jongen heeft met zijn lip sync acts al meerdere youtube hits op zijn naam staan. 50Cents weet hier handig gebruik van te maken. Lees meer!

Visitekaartje

Als je begint te werken op de Zuidas krijg je na de eerste week je visitekaartjes uitgereikt. Een mooi knisperend, vaak -sober doch stylish- wit, kaartje met jouw naam erop en prominent in beeld het logo van het kantoor waar je werkt. Heerlijk om jouw naam en functie zo gedrukt op papier te zien staan. Erkenning at last.

Een visitekaartje of businesscard is niet alleen voorbehouden aan degenen met cliëntcontact. Ook de rest van het bedrijf heeft recht op een businesscard. Het liefst per 500 besteld. De meeste werknemers doen er hun hele werkende leven over om die 500 kaartjes er doorheen te jagen, maar dat doet er niet toe. We nemen het ruim op de Zuidas.

In het begin vraag je je af aan wie je de kaartjes moet uitreiken. Die vraag is snel beantwoord als je een paar weken verder bent.
De businesscard wordt namelijk gebruikt als een soort corporate groet. In Peru groeten sommige inheemse stammen elkaar door het uitwisselen van cocabladeren. Op de Zuidas wisselen we visitekaartjes uit.

Het maakt niet uit aan wie. Aan Zuidassers, die je hebt ontmoet in Oliver’s. Aan potentiële scharrels, die je tegen het lijf bent gelopen op de vrijmibo in de Blauwe Engel. Aan recruiters die high potentials (you!) werven op de Zuidas. Zelfs aan collega’s die bij jou op kantoor werken, maar die je nog niet eerder hebt ontmoet.

Een visitekaartje overhandig je altijd met een serieuze blik: “Hier zijn mijn contactgegevens. Mocht je nog vragen hebben dan kun je mij altijd bellen of mailen.”
In 90% van de gevallen spreek je degene nooit meer.

Het overmatige gebruik van businesscards geeft aan dat Zuidassers een korte aandachtsboog hebben of dat ze zich niet genoeg voor hun gesprekspartner interesseren om een naam te onthouden.

Mijn 500 visitekaartjes heb ik dan ook nog steeds in mijn la liggen. Min 1, die hangt aan de muur bij New King op de Zeedijk. De enige nuttige plek voor een visitekaartje.

Lees meer!

The Fear Factor

Jonge advocaten, consultants en bankiers van de Zuidas doen samen een potje blufpoker; onder het zorgvuldig geperste overhemd trilt de jonge corporate professional als een rietje.

De Amsterdamse Zuidas, 08:30 uur. Klikkende hakken, kokerrokken en dure pakken.
Het is spitsuur op het Strawinskyplein. Een parade van stoer kijkende trainees en associates draaft met een -ik heb haast en als je niet opzij stapt ben je roadkill - tempo naar kantoor.

Wie het eerst op kantoor is staat 1-0 voor op zijn collega in de face time competitie. De competitie wie er het meest en het langst zijn gezicht op kantoor laat zien duurt het hele jaar, of in ieder geval tot de "beloningen" (bonus mag je niet meer zeggen) voor de meest toegewijde medewerkers worden uitgekeerd. De corpo of coporette lijkt misschien een verbeterde versie van de deeltjesversneller uit te vinden achter zijn bureautje, maar zit eigenlijk zijn vrienden te checken op facebook of het forum voor Cypriotisch cultuurdansen te lezen. Wat dan ook, zolang je maar op je bureaustoel zit en de partner denkt dat je werkt. Face time kan extreme vormen aannemen, zo blijven sommige collega's gerust een uur langer op kantoor nu.nl-en. Geen werk meer te doen, maar no way dat ze naar huis gaan.
Straks denken ze dat ik niks te doen heb. www.omg.com!

De face time competitie is een van de onderdelen van de angstmachine. De fear factors die zich na een jaartje of drie op de Zuidas in je bloedgroep hebben genesteld. Opeens denk je dingen als, "Ik heb mijn mobiel niet opgenomen toen de partner van mijn sectie belde en ik naar de W.C. was! Kruisje achter mijn naam!" Of, "Ook al vind ik het werk dat ik doe niet leuk, ik blijf tot dat ik medewerker ben, anders denken mensen dat ik het niet heb gered.", "Als je na drie jaar op de Zuidas vertrekt, dan mankeerde er blijkbaar iets aan je."
Gedachten die niet opkomen bij mensen buiten de Zuidas, maar mantra's die vanaf de eerste dag worden ingefluisterd en herhaald tot je angst bent.

Het businessmodel van de Zuidas draait op angst. Angst voor statusverlies, angst om dat topsalaris te verliezen. Angst om niet aan de verwachtingen te voldoen. En die laatste angst is het grootst. Niet dat dure koophuis, maar de fear factor maakt de Zuidas tot een gouden kooi.

Lees meer!

Home Alone moment

Vandaag liep ik tevreden over de kantoorgang, presentatie onder mijn arm geklemd, Katy Perry hitje hummend. Ik had net een klus afgerond en het was pas 11:00 uur. Ik was nogal tevreden met mezelf en wilde deze blijheid delen met een collega.
Ik liep de kamer van mijn collega in en was al een eindje onderweg op mijn egotrip, toen ze zei: "Lekker bezig zeg. Nou, ik ga snel weer aan de slag met mijn File Reviews!" Haar kamergenoot haakte aan en zei, "Bleh, ja File Reviews, moet ik ook nog. Getsie."

Ik wenste ze succes en liep de kamer uit. File Reviews? Wat zijn dat? Heb ik nog nooit van gehoord. En ik werk hier al drie jaar.


Toen ik achter mijn computer ging zitten was ik al wat minder blij met mezelf. Een gevoel van onbehagen bekroop me. Had ik moeten weten wat dat zijn, File Reviews?
Doet iedereen dat regelmatig, File Reviews? Zo ja, is dat iets wat ik ook zou moeten doen?
Paniek. Ligt er ergens in de krochten van Outlook een tikkende tijdbom op me te wachten, bestaand uit drie jaar achterstallige File Reviews?

Op dat moment beleef ik een Kevin in Home Alone-moment. Het moment waarop Kevin beseft dat hij Home Alone is. AAAAAAAAAAAAAAH!
Ik kijk naar de deur. Mijn manager loopt langs, hij houdt zijn pas in bij mijn kamer. Straks komt hij binnen om een File Review circa maart 2009 vragen. En die heb ik niet!
Hij kijkt een beetje sloom de kamer in en loopt vervolgens door. Close call.

Nadat ik mezelf weer naar het Nu had gemediteerd, zocht ik de term File Review op intranet en las dat het een suf klusje is dat aan twee mensen per afdeling wordt uitbesteed. Niets gemist dus.

Helaas beleef ik regelmatig dit soort momenten. Bijvoorbeeld tijdens een vergadering waar over een term wordt gepraat alsof het een altijd aanwezig fenomeen is, een, - oh ja, tuurlijk, zo doen we dat hier - klus.
Maar dan weet ik dus niet waar het over gaat.

Als je ergens langer dan een half jaar werkt legt niemand je namelijk nog iets uit. En je durft het dan zelf al helemaal niet te vragen. Want zou je dan niet allang moeten weten wat File Reviewen is?
Dus knik ik mee, net als mijn collega's, die het misschien ook niet weten, en beleef ik af en toe een intens Home Alone moment.
Net als mijn collega's.
Lees meer!

Uit de kast

De dialoog met je garderobe is een dagelijks terugkerend ritueel op de Zuidas.

“Kort, kort, kort, wat is kort? Bohemian. Die term kent Rik-Richard vast ook. Ik bedoel, hoe erg zijn een paar rafels aan je spijkerbroek?”
En zo voorts. De Zwitserse bank UBS heeft daar een paginadik memorandum aan gewijd. Hoe toepasselijk!

Wij begrijpen het best. Een sterke stijl is een volstrekt onderschat onderdeel van het werkende bestaan. Overleven op de vorm begint met een verzorgd uiterlijk. Helaas is de UBS stijlgids uitgelekt naar de pers. UBS voelt zich wat in zijn hemd gezet door zoveel focus op de vorm. De bank heeft toegezegd het stuk bureaulabedekking terug te brengen tot de basics.

Wij hanteren daarvoor het Drie Vragen Model:

- Zou ik het aandoen naar een club?
- Zou ik het aandoen naar het strand?
- Zou Myrjam van de Poll dit dragen in GTST?

Drie keer ja is nee. Simpel. Maar, op de dag dat je zelf uit de kast komt, is wat je uit de kast trekt, ineens nog een stuk belangrijker.

Daarom zijn we blij met Jos van Raak. Al is het een jutezak. Die Audrey Hepburn best aan zou doen naar het strand.

En dan ga ik nu nog even een kappertje pakken.
Tot vanavond!
Lees meer!

De midweek-weekbreak: mum on LSD

Gaat vandaag over LSD en je moedah, experimentje uit de jaren vijftig. Mooi was die tijd. De week is weer doormidden! Lees meer!

The Secret of My MIA Colleague

Ducking and diving when shit hits the fan, my colleague 'Missy' always seems to be MIA. And she always gets away with it. How does she do it?

My colleague 'Missy' really is as smooth as a Teflon pan. Nothing sticks to this lady.

Before Christmas, a concerned colleague got in touch about a certain file that Missy was handling. Apparently a few months ago, some action had been needed on the part of Missy. But nobody seem to see any emails in the file showing she had taken care of it. Something needed to be done. Because Missy was on holiday, I got the panicky call from the other department enquiring about the status of the file.

The phone call was like a manic game of table tennis: me trying to answer questions from the department while frantically batting the ball of responsibility away. No, I did not know what was going on in the file. "It's Missy's file. Missy will deal with it!"

I sent Missy an email urging her to get in touch with the department. When Missy came back to the office, she asked me to explain what happened during her holiday. I went to see her in her room, and i saw that she had also invited the other department guy.

That's when she pulled her Missy Magic Trick.

She said: "Thanks for contacting us, we were not aware of this problem. We need to be looking into this next week. I already let our partner know that we will be dealing with this swiftly." Before I could mutter my protests, the colleague from the other department left the room, satisfied with Missy's answer.

Boom. Within five minutes of returning from holiday, Missy had made her problem a joint problem. If I had said to my boss, "No thanks - I have nothing to do with this file. Missy should deal with it", he would have just looked at me annoyed, waving his hand implying, "Why are you standing here? I'm busy. I don't care. Solve it."

That's her secret. So clever that Missy, now we're a tag-team and I will be starting the new year cleaning her mess from the last. The next time I answer a phone and her name comes up, I will drop the horn like a hot potato, and it will be me who is Missy-In-Action.
Lees meer!

Anoniem of niet?

Er zijn veel redenen om anoniem te schrijven.
Als maandag bekend wordt wie we zijn worden we dinsdag bij het koffiezetapparaat gemeden als netelroos. Dan krijgen we net als iedere andere “buitenstaander” een gladgestreken promopraatje over hoe mega interessant het werk op de Zuidas wel niet is, en dat het best meevalt met de lange dagen en hysterische bazen.

Een ander voordeel van anoniem zijn is dat je kan schrijven wat je wilt, zonder gehinderd te worden door de mening van anderen. Niemand weet wie je bent. Dus kritiek is nooit persoonlijk.
Men kan het oneens zijn met iets dat je schrijft. Men kan zelfs onbeleefd of onaardig zijn. Als het in een mail aan Beste zoza’s wordt gericht dan beklijft het niet. Als de kritiek echter in een mail met je voornaam in de aanhef wordt gestuurd, dan blijft een zo’n e-mail langer hangen.
Anonimiteit heeft ook nadelen. Zo hoor je nooit persoonlijk van mensen dat ze je grappig vonden, of dat die ene blog over twitteren of vette kantoorhappen zo herkenbaar is. Het ego wil ook wat. Lof, roem en complimenten graag! Ook die krijgen we niet persoonlijk, want niemand weet wie we zijn.


Zo leven wij zoza’s al maanden in een schemerzone. Een boek uitgebracht, leuke recensies gekregen en niemand om het mee te delen. Behalve een beste vriendin of een moeder, die het woord zozuidas inmiddels niet meer kunnen horen.

Misschien is het voor een van ons, in de woorden van Jort, deze week wel tijd om onder de burka vandaan te kruipen...
Lees meer!

Milkshake moord Morgan Stanley bankier

Bankiersliefje is een begerenswaardige maar lastige positie. We willen allemaal wel een Goldcard verkleefd met maatpak die ons laat terugtreden uit het TL licht en uitstappen bij de PC. Maar, een zakenbankier is eerder alpha aap dan knuffelbeer. En Bokito gedrag kan je dan niet weglachen bij het koffiezetapparaat, maar moet je serieus nemen thuis. Wij spreken niet alleen uit ervaring, daar worden hele (hilarische) websites aan gewijd (www.dabagirls.com).

De meeste DABA girls verdisconteren dat ongerief in hun maandelijkse toelage, maar soms schieten dollars te kort. Zoals in het geval van Nancy Kissel. Nancy was getrouwd met Robert. Eerst VP bij Goldman Sachs' Asian special situations group, later MD Distressed assets business bij Merrill Lynch. Robert was inderdaad distresster dan Jersey Shore's The Situation. Volgens Nancy was hij een werkgekke controlerende echtegenoot, die regelmatig cocaïne gebruikte sinds zijn jaartje MBA. Daarom begon ze een affaire met de klusjesman. Tot zover niets nieuws.

Maar, Nancy deer er vervolgens een tandje bovenop. Ze heeft Robert verdoofd met een cocktail van aarbeien, vanille ijs en slaapmiddelen en daarna neergeknuppeld met een standbeeldje. Vervolgens opgerold in een tapijtje, dat werd opgeslagen in een container. Zo.

Helaas houd je dat soort dingen toch nooit lang stil. Nancy werd in 2005 door de rechter in Hong Kong veroordeeld tot levenslang. Ze hield er wel een wikipedia´tje aan over.

Gisteren is de zaak heropend na hoger beroep en cassatie. Nancy geeft toe de moord te hebben gepleegd, maar doet een beroep op ontoerekeningsvatbaarheid. Jammer dat DABA girls nog niet bestond in 2003. Wie weet wat zo’n online uitlaatklep voor Nancy had betekend.
Lees meer!

Telefoonleed

Niet alleen in de US of A zijn levensbedreigende terroristen actief. Al bijna een week ben ik het slachtoffer van een samenzwering tussen IT, MTV Mobile en HTC. Een lafhartige actie, naar ik hoop ongeorganiseerd en eenmalig.

Het was ook een gevaarlijk idee. Mijn solide blackberry verruilen voor een touch screen HD. Met auto touch focus red eye detector integrated synchronised friendstream flash support. Maar goed, je moet toch mee in de vaart der volkeren. Iedereen altijd overal.

Ik zag mezelf al Twitteren tijdens de lunch. “Waldorf nicoise! #2011benjezelluf” Facebook updaten in de rij voor de Ap. “Neem jij de wijn mee?!”. Dit type efficiëntie maakt de Zuidasser gelukkig. Moi incluis. Maar voordat ik met gepaste middelbare school trots impressies van kantinevoer de ruimte kon inslingeren, is mijn online verlengstuk gesneuveld. Probleem onbekend.
Twee winkels ben ik langs geweest. ` U heeft online besteld mevrouwtje? Online en shop zijn twee hele aparte werelden begrijpt u. Jahaaa, klantenservice bellen mevrouwtje. Neehee mevrouwtje (zucht). Wij hebben hier geen vaste lijn. Het is wel 2011. ”

Zes ingebrekestellingen en Tila Tequila telefoontjes verder ben ik nog steeds onthand. De klantenservice durft niet meer te reageren op mijn mails. De telefoon is voorgoed uit mijn leven vertrokken. Mijn virtuele identiteit vermoord.

Ik heb bloemen en knuffels bij het glanzende doosje neergelegd. Mijzelf een pre-paid mobiel gekocht. Nu zit ik, heel old skool, te flipfloppen met mijn opklapbare Motorola in de grote pauze. Mijn beltegoed is er natuurlijk wel MEGA hard doorheen gegaan. In feite is er weinig veranderd sinds de zomer van '99.

Mijn wereld vernauwt zich steeds verder. Als allerlaatste verneem ik het nieuws over de warme stem van zwerver Ted. Via het NOS journaal.

Eigenlijk is het al duidelijk dat ik recht heb op een nieuw modelletje. Bij een andere provider. Toch wacht ik de schriftelijke bevestiging maar even af. Niet omdat ik beroepshalve een bange indekker en een krent ben. Nou ja, niet alleen.
Ook omdat ik het stiekem wel lekker vind. Ik heb vrijdagavond in gedwongen isolement doorgebracht. Dit weekend twee mensen gezien. Vier kranten gelezen. Twee keer gesport. Ik kijk weer om me heen op de fiets. Zie ineens alles overal. Heerlijk. Helemaal 2011.
Lees meer!

3 x Kantoorvoedsel dat je moet vermijden

Heb je Baileys afkickverschijnselen na de Kerst? Heb je in December de kerstkransjesschappen van de Appie leeggesnaaid? Ben je nu vijf kilo te zwaar? Dan ben je net als ik afgelopen maandag begonnen met Gezond Leven.

Gezond Leven gaat niet lekker samen met Werkend Leven. Of Leuk Leven, als je er over nadenkt. Geen suiker, geen carbs, geen alcohol, geen lol. Zonder voornoemde verboden middelen kom je als corporette de dag niet door. Helaas, die kilo's moeten eraf. Alleen al vanwege de glijdende schaal-effecten op de langere termijn. Als je nu niet ingrijpt kan je met Kerst 2014 alleen nog met een groothoeklens op de familiefoto.

Let op, dit zijn de 3 kantoorhappen die je dieetplan kunnen ondermijnen.

1. De Cappuccino
Zonder een dampende cappuccino/macchiato is de werkdag niet begonnen. Nog voordat Outlook is opgestart heb je er al twee achter je kiezen. Tussen 11 en 12 nog eens twee. En na de lunch eentje om je inkakmoment te verdrijven. Om vier uur de laatste. Ongemerkt giet je op een werkdag een literpak volle melk naar binnen. Beperk de fijne koffiemomentjes tot twee per dag, MAX.

2. De "gezonde" lunchsalade
Lalala, jij gaat het helemaal anders doen. Nuffig loop je de gebakken eieren met spek voorbij. Geen broodje pindakaas voor jou. Jij neemt de salade. Jij bent lekker bezig.
Let op, die "gezonde" lunchsalade wordt vaak aangemaakt met een pot Remia. Hartstikke lekkah, maar dan kan je beter meteen met je infuus aan de frituur gaan hangen.

3. De Balisto
De koning van de vieruurtjes. Oh Balisto, met je melkchocolaagje en je krokante granenbite. Met je aura van "gezond tussendoortje". Twee van je reepjes en ik ben niet meer te stoppen. Ik haal er gewoon nog twee. Hell, ik ga zelfs mijn chipknip voor je opladen.

Trap NOOIT in de Balistoval, it never stops.

Succes ZA'ers! Lees meer!

Drijfveren

Begin 2009 hadden we de serie drijfveren. Waar draaien de Zuidassers op? Is het drank, geld, status? A love for the job?

Tijdens de jaarwisseling sprak ik een jonge advocate. Een week van voortdurende liederlijkheid had haar wat melancholisch gemaakt. Er lagen zompige oliebollen in de gootsteen en een brakende gastheer op het balkon. De quiche was veranderd in een slagveld en de brie lag te weken in een ratatouille van vodka en chips. Wat deed ze hier eigenlijk?
Ze was haar stageperiode nog niet ontgroeid, maar wist nu al dat ze haar werk niet lang bleef doen. Waarom? Saai. Worstelen met de balans werk/privé. Lastig om wéér te moeten zeggen dat ze “eigenlijk een afspraak had.” Het idee dat ze zich anders voor moest doen. Ze bleef nog wel even hoor. Waarom? “Ik wil niet dat mensen denken dat ik het niet heb gered.” Ok, drijfveer 1.

Ga dan gewoon weg, zou je zeggen. Maar dat ligt ook niet voor de hand, vertelde advocate nummer twee een dag later in de kroeg. Het was niet de druk om zich te bewijzen, ze had de horde naar het medewerkerschap al genomen. Het was ook niet het geld. Ze had een riant salaris, maar deed er weinig mee. Wat dan? Tsja, dat was dus precies de vraag. Wat ging ze anders doen? Gebrek aan alternatief, drijfveer nummer 2.

Toch hebben we in deze donkere dagen ook een tegengeluid gehoord. Een partner die blij was met zijn baan. Om het geld? Wederom niet het geld. Omdat zijn werk effect sorteert. Zijn werk is van grote invloed op het leven van zijn cliënt, vertelde hij. Goed, heldendom is drijfveer nummer drie.

Teveel tijd om handen en een deuk in je banksaldo vragen deze dagen om soul searching zo blijkt. De Nieuwjaarsblues zingt door kantoor. Waar doen we het toch allemaal weer voor? Dames, ik help jullie even uit de brand. Onbeperkt kwaliteitscapuccino’s en gratis printen en scannen. Een betaald telefoon en sportschool abonnement. Een behulpzame IT dienst en een riante onkostenvergoeding. En niet te vergeten een ongelofelijk goed salaris. Als je nu iedere maand duizend euro wegzet ben je over een jaar of twintig miljonair. Het is alleen de vraag of je daarop wil wachten.
Lees meer!

Kantoorvoornemens 2011

2010, we hebben het weer gezien. 2011, met je kop door de helluf. Althans, zo voelt het na die sloten wit, rood en bubbels, na tientallen diners en evenzoveel brakke happen the day after.
Mijn vatenstelsel kan zich inmiddels meten met dat van mijn kettingrokende "Eten is voor losers, ik drink alleen gin" oma.

Nu zit ik met een cholesterolprobleem en mijn laatste glas rode wijn (echt, de laatste) na te denken over morgen. Dan begint werkjaar 2011 in al zijn glorie. Wat ga ik dit jaar anders doen?

Met stip op 1:
In 2011 ga ik altijd op tijd naar kantoor. Op maandagochtend om 08:30, de rest van de week uiterlijk om 09:30 binnen. Niet meer van die sneue stiekeme entrees via het trappenhuis. Met een jas alvast uitgetrokken en over de arm schichtig om de deur kijken of je baas op de gang loopt. Trip trip trip de gang over naar je kamer, waar je kamergenoot je meewarig aankijkt terwijl je een loodgieter, tandarts, ander halfzacht excuus mompelt. Nein! Ik verban het stoute kind in mezelf naar de gang in 2011!

Nummer 2:
Mijn inbox zal op elk moment uit maximaal 10 e-mails bestaan. Inkomende e-mails worden vanaf nu terstond afgehandeld. Daarna worden ze gefiled in ordentelijke mapjes. Deze week zal ik me door de krochten van inbox 2010 worstelen. Outlook zal vanaf nu de Duitse nationaliteit aannemen: Grundlich und Punktlich!

Nummer 3:
Ik ben op kantoor om te werken. Niet van dat geouwehoer bij het cappuccino apparaat. Geen AIVD-stijl onderzoeken naar de antecedenten van scharrels. Asos-schmasos. Niet van dat paniekerige wegklikken als er een collega binnenkomt. Vanaf maandag 3 januari 2011 zal er van 09:30 (08:30 op maandag) tot 19:00 gewerkt worden.

Wat zijn jullie goede kantoorvoornemens?. Lees meer!