Lunchpraat: de provinciale stemwijzer

Ok, maandag was de laatste dag waarop je nog kon wegkomen met boernaalnieuws en oscarpraat tijdens de lunch. Woensdag staan de Provinciale Staten verkiezingen voor de deur. Vanaf vandaag kan de ‘kweenie’ echt niet meer. We moeten over van Colin Firth naar Job Cohen. Hieronder een klein resumé voor de efficiënte lunchinlezer. Scrollen maar.

Stemwijzer
Helaas biedt stemwijzer.nl geen uitkomst. In de eerste plaats omdat die niet voor de provincie Noord-Holland bestaat(?) en in de tweede plaats omdat concurrent kieskompas.nl alleen ingaat op provinciale dilemma’s. Zoals de vraag of lastige ganzen mogen worden doodgeschoten en of de kernreactor bij Petten moet worden vervangen. Deze dilemma’s, hoe relevant ook, roepen bij mij nieuwe vragen op. Zoals: wat voor ganzen en wat voor overlast? Waar ligt Petten eigenlijk? Kortom, thema’s waar niet iedere Amsterdammer vanzelfsprekend warm voor draait. Tot slot is kieskompas niet betrouwbaar. Mijn idealen zouden het dichtst bij de 50 plus partij liggen en het verst zijn verwijderd van de PVV. Ik verzeker jullie, een onwaarschijnlijke doch geruststellende uitkomst.

Landsbelang?
Maar de Provinciale Staten verkiezingen gaan niet alleen over lokale dilemma's volgens het kabinet. De Provinciale Staten kiezen strakse de Eeerste Kamer. Als de oppositie een meerderheid krijgt in de Eerste Kamer, krijgt het kabinet er geen wetsvoorstel meer doorheen, zo luidt Rutte’s stokpaardje. Dat valt natuurlijk te bezien. In de eerste plaats zijn er beslissingen waarin de Eerste Kamer geen inspraak heeft, zoals de aanschaf van een tweede JSF. In de tweede plaats hoeft een wetsvoorstel in strijd met het gedachtegoed van de oppositie niet altijd te leiden tot afwijzing door de Eerste Kamer. Dat kan net zo goed resulteren in een compromis, we zijn nog altijd een polderland.

Onderwijs en zorg
Of je de slagvaardigheid van het kabinet wel of niet moet meewegen hangt met name af van je opvattingen over de twee hete hangijzers waarvoor wel medewerking vanuit de Eerste Kamer nodig is: onderwijs en zorg. In de zorg wil het kabinet meer marktwerking en een persoonsgebonden budget voor ouderen. Volgens de oppositie moet “een oudere niet eerst in een boekje gaan opzoeken waar de goedkoopste zorg is te krijgen als ie onderaan de trap ligt met een gebroken heup” (Emile Roemer).

Op het gebied van onderwijs wil het kabinet een tweede master tien keer duurder maken en langstuderen verbieden. ‘Moeilijke jongeren’ moeten uit het regulier onderwijs. De oppositie wil de basisbeurs schrappen maar langer studeren niet duurder make en evenmin bezuinigen op onderwijs. Pechtold veroverde met zijn ‘Ich bin ein langstudeerder’ de harten van de studenten op het Malieveld.

Hypotheekrente?
Ik hoor jullie denken. Studie? Al klaar. Ouderenzorg? Ver van mijn bed. What about de hypotheekrente?!!!! Want ja, dat willen wij Zuidassers vooraleerst weten. De hypotheekrente is gewoon onderdeel van het regeerakkoord en blijft voorlopig veilig, zolang het kabinet niet valt. Conclusie? Tenzij je ganzen houdt of in Petten woont, is het nog steeds geen evidente keuze, maar nu heb je in ieder geval twee leuke quotes voor de lunch. Smavo!
Lees meer!

Alles is altijd fictie, Daphne Huisden (22)

Hoe word je iemand? Daar heeft ieder zo zijn methodes voor. Volgens moeder moet alles op gezette tijden. “Chaos is niet productief, lieverd.” Vader is na jaren stilzwijgend verzet gecapituleerd. Hij is verworden tot niemand.

Hun kind gaat het anders doen. Het naamloze hoofdpersonage uit Huisden's debuut trekt met een samenraapsel aan inboedel naar een kraakpand in de stad. Op weg naar zelfstandigheid treft ze een rariteitenkabinet aan. Ze sluit vriendschap met Gizmo, de bejaarde allesverzamelaar met pleinvrees. En Baris, die met plakband sandalen heeft gemaakt van zijn zolen. Ze krijgt een keurig baantje bij een saai kantoor “ik kopieer en haal koffie, dat is wat ik doe. Maar wel met doorgroeimogelijkheden.” Er werken mensen die wakker worden op hun dertigste verjaardag en aanvaarden dat er geen weg terug meer is. “En ik bespied ze van achter mijn voorverpakte sandwich als ze hun salades uit de verpakking trekken en met een plastic vork op zoek gaan naar smaak in kartonnen kuipjes. Ze zijn mijn grootste voorbeeld. Ze herinneren me er elke dag aan dat ik er niet te lang over moet doen om iemand te worden.”

En dan begint het. De chaos.Iedereen lijkt een rol te spelen, of zelfs verschillende. Haar omgeving lijkt één groot toneelstuk. Zijzelf de enige figurant. Enerzijds creëert Daphne een illusie van realiteit, door haar trefzekere typeringen van onze maatschappij. “Koopavond, de gelegenheid voor het grote publiek om reclame te maken voor multinationals. In grote letters spetterden de merknamen van hun plastic tassen, die ze met een opvallende neerslachtigheid dragen. De ontevreden gezichten staan haaks op hun koopkracht.” Maar naarmate Huisden meer absurde karakters oproept, voert zij de spanning op. Uiteindelijk is het de vraag waar realiteit ophoudt en schijn begint. Met die vraag worstelt de hoofdpersoon en boeit Huisden haar lezers. De onvermijdelijke conclusie: alles is altijd fictie. Ontnuchterend en opluchtend tegelijk.

Het boek is met veel humor geschreven. De diepere laag is luchtig door het boek heen geklopt in de vorm van beeldende beschouwingen “Op de honden uitlaatplaats komen de moderne onderdrukte mannen samen. Met slaap in de ogen laten ze keffertjes uit die ze zelf niet in huis hadden willen hebben. Met poepzakjes en schepjes in de hand roken ze stiekem een sigaret, een ochtendlijke daad van verzet.” Daphne’s debuut doet qua stijl denken aan Hannah Bervoets. Dat is niet de enige gelijkenis. Beiden schrijfsters debuteerden op jonge leeftijd en schrijven columns voor de Volkskrant. Net als Hannah bedacht ook Daphne een ludieke campagne om haar boek aan de man te brengen (zie www.allesisaltijdfictie.nl).

Deze week zijn we op bezoek geweest bij de jonge schrijfster in haar kraakpand in Rotterdam. Daphne blijkt dol op kantoorhumor en zelfs nog een blauwe maandag een carrière als advocaat te hebben geambieerd. Volgende week komt het interview op de site.

Alles is altijd fictie – Daphne Huisden
Uitgeverij: Prometheus
232 pagina's
Prijs: €17,95

Lees meer!

Je weet dat je echt oud bent als...

Er een remake van de film The Bodyguard gemaakt gaat worden en je leest dat het origineel bijna TWINTIG jaar oud is.
Ik weet nog goed wat ik aan het doen was toen de film uitkwam. Back in 1992 vulde ik mijn dagen met klaparmbandjes ruilen en flippo's verzamelen.
Mijn klasgenootjes en ik waren allemaal fan van The Bodyguard, met Whitney Joeston. Iedereen vroeg voor zijn verjaardag de soundtrack, met natuurlijk de I will always love you smartlap, maar vergeet ook het liedje Queen of the Night niet. Die vond ik de gaafste. In de film heeft Whitney als ze Queen of the Night zingt een zwarte boxcape om en zwaait ze daarmee woest voor een windmachine.
Dat heeft een enorme indruk op me gemaakt.

Het gerucht gaat dat Lady Gaga of Rihanna de rol van Whitney gaat spelen. Meh. Wat een onzin. Dan gaan ze zeker ook nieuwe soundtrack maken.
Maar hoe kan je Queen of the Night nou overtreffen? Lees meer!

Zoals dat wel vaker met opstootjes gaat

Grappig, hoe dat in Egypte gaat. Onderdrukt volk komt in opstand tegen autoritaire oude baas. Er wordt gehuild, met stokbroden gezwaaid en natuurlijk veel online geklaagd. Facebook wordt verboden. Twitter draait overuren. En de mensen schreeuwen moord en brand. Op naar een revolutie!

Tegenwoordig is het goed zoeken naar de laatste relschopper die van het Tahrir plein moet worden geschraapt. Kan ook een verstijfde zwerver zijn of reli fanaat. Maar goed, een oude zeur die daarover struikelt. De auto´s rijden er weer gewoon omheen. Mubarak is verdwenen, maar het leger blijft aan. En daarmee is de rust wedergekeerd op het Tahrir plein.

Ook op de Zuidas is het effect van een opstootje dikwijls twijfelachtig. Afgelopen week ontstond er een kleine rel rond een afdelingsuitje bij ons op kantoor. Er was een offsite gepland en iedereen moest mee. Iedereen droeg namelijk in gelijke mate bij aan de droomcultuur die ons tot marktleider had gemaakt, vertelde HR. Iedereen woog even zwaar in de reconomie van ruzies en overnames bij ons op kantoor. Dus iedereen ging gewoon mee. En daarmee bedoelde HR dan ook iedereen. Geen flauwe grapjes over deadlines, deals, of andere onverantwoorde smoesjes.
Ik vermoed dat daar door de maatschap een flinke boete op was gezet, want zelfs de partners haastten zich om op tijd met de bus richting jeu de boule baan te kunnen gaan. Iedereen. Ging. Mee!

Maar niet mijn secretaresse Miranda. Een half jaar was ze bezig geweest met de organisatie. Maar als iedereen aan de bovenkant mee ging, moest er iemand aan de onderkant het fort blijven bewaken, legde een van de partners uit. Dat begreep Miranda toch? Miranda knikte. Ze huilde tranen met tuiten aan de verkeerde kant van haar ogen.

Verontwaardiging viel haar ten deel vanuit het secretaressefront. Er ontstond een spontane samenklontering in het kopieerhok op de tweede. Even dreigde oproer. De secretaresses verklaarden zich solidair en maakten boude plannen. Een algehele boycot van het uitje. Een open brief aan HR. “Een wilde staking!” riep een geleerd exemplaar. Ineens schalde de dwingende HR stem al door onze inbox. “REMINDER: DE BUSSEN VERTREKKEN OVER VIJF MINUTEN!”

Even was er vertwijfeling. Maar een integriteitsvraagstuk laat zich lastig oplossen in vijf minuten. Miranda zou een mooie bos bloemen krijgen. En een vriendelijk woord, zo werd haar door een oudere medewerker beloofd. De partners zaten al vooraan in de bus. En de secretaresses volgden gedwee. Op naar brood en spelen.

En de rust keerde weder op het Strawinskyplein.
Lees meer!

Cadeautje van Silvio

Berlusconi, zonnebankbruine gnoom met kleinemannetjescomplex. Ruby the Heartbreaker, minderjarige carrierestripper met sneu verleden. Inmiddels is Ruby de belangrijkste pion in het sexschandaal dat de Italiaanse premier aan z'n broek heeft hangen.

Wat schuift dat nou? Een flirtage met de geriatrische Bertolli-glibber?
Uit details die uit het schandaal naar boven komen blijkt dat een avondje Bunga Bunga onder andere twee Rolexhorloges, een vossebontje, een paar Versace pumps en een diamanten ketting oplevert. Een cadeaupakket met een totale waarde van $322.648 dollar. Ka-tsjing.

Ik werk ook voor een gebronsde glibber met een kleinemannetjescomplex, alleen is hij niet de premier van Italie, maar partner van een advocatenkantoor. Helaas bestaat de beloning voor mijn geleverde diensten uit een wijnpakket met kerst.
Heeft Ruby het nou beter begrepen en moeten we allemaal naar de Anna Nicole Smith school voor golddiggen? Nog even een paar ordinaire munten slaan uit looks die over een paar jaar met permanente vakantie gaan?

Volgens Ruby hoefde Ruby helemaal niets voor de cadeautjes te hoeven doen, Berlusconi wilde gewoon wat gezelschap.

Hmm, dat verhaal heb ik nooit geloofd, over gezelschapsdames die bakken geld verdienen met klanten die "gewoon een vrouw willen mee kunnen nemen naar het zakendiner, die een woordje mee kunnen praten, met een classy uitstraling". Waarom plukt zo'n rijke zakenman dan niet een date van relatieplanet, denk ik dan. Mij maak je niks wijs, er zit altijd een addertje onder het gras.

Een glibberig geriatrisch addertje.
Lees meer!

Even opblazen op de piste

Het is rustig op kantoor deze week. De halve maatschap is vertrokken richting Morgins, Morzine of ander mondain ski oord met eigen gebroed. Het betekent een halve stilte voor de storm. Want als de partners klaar zijn met het simultaan dirigeren van de sectie richting closing en Jan Keesje richting driesterrenklas, komen ze weer terug.

En dan zijn ze klaar voor het betere werk.

Volgende week staat namelijk ons sectie ski-uitje gepland. Die benaming doet wat vreemd aan. Middelbare mannen in de poephouding zijn natuurlijk alles behalve sexy. Zeker in een skipak. Maar door die gewatteerde luierkonten moet ik heenkijken. Boem, rechtstreeks richting glazen plafond. Het sectie ski-uitje is namelijk verplichte kost voor iedereen die iets van een carrière wil behouden op de Zuidas. Het gaat dus ook helemaal niet om een uitje. Het sectie ski uitje is keihard werken.

Het is namelijk lastig je op de juiste wijze te positioneren tijdens de ski trip. Door het vierentwintig uur samenzijn is het zaak je corporate imago ineens acht uur langer te cultiveren per dag. Met een beetje gezonde prestatiedruk moet ik als Zuidasser om kunnen gaan. Ik ben helaas te oud om een beroep te kunnen doen op verkleumde handen of een natte skibroek. Dus volg ik de snelle jongens straks gedwongen off piste. Maar het is ook niet de bedoeling dat ik de oudere heren in verlegenheid breng met 360’s in de poedersneeuw. Zij moeten ook voldoende ruimte hebben voor het pistebreed etaleren van hun mad skills. Dus slaak ik af en toe ook een bewonderend gilletje als ik hen moeiteloos e-mailen zie combineren met scheefhangen in de lift. Of de sectiemastodont in sneeuwpflug naar beneden komt.

Waar ik persoonlijk nog het meest tegenop zie is de vlucht. Twee jaar geleden heb ik bij hevige turbulentie tijdens de landing de schouder van mijn sectiegenoot volgesnotterd uit angst. Niet in control. Niet zo Zuidas. Hetzelfde zou me zo weer kunnen gebeuren bij teveel wind tegen de gondel, of het op en neer deinen van de platforms halverwege de lift. Ik hoop dus stiekem dat de skiliftterroristen uit Kabardie-Balkardie volgende week ook even komen opblazen op de piste. Of op aanhoudende dooi.
Lees meer!

Toch is het vreemd

Je gaat 3 uur in een vliegtuig zitten, stapt vervolgens uit in een land waar je de taal niet spreekt. Neemt een taxi naar je lokale kantoor. En wat blijkt? Iedereen zit daar precies hetzelfde te doen als jij in Nederland ook doet. Dezelfde presentaties worden in elkaar geknutseld. Dezelfde discussies in team meetings. Zelfde lastige klanten, die niet met data over de brug komen. Zelfde flauwe grappen over slechte koffie en lange dagen…

En tegelijkertijd is alles anders. Waar ik in Nederland als consultant regelmatig op de vingers wordt getikt als ik een taxi neem (“Zo, zo. Toe maar. Mevrouw is met de taxi? En wie betaalt dat allemaal?”), de partners hun Porsche bij de klant om de hoek parkeren en ik prima wegkom met een Zara pak en ballerina’s. Vraagt iedereen zich hier af waarom je niet met de limo gekomen bent, een Hummer gekocht hebt of een maatpak aan hebt, want ‘je wordt toch fatsoenlijk betaald?’.

En als je fatsoenlijk betaald wordt, dan laat je dat zien. Niet alleen met je auto, maar ook met je kleren. En nu wil het dat ik – oh horror – een rugzak heb meegenomen. Een behoorlijk grote rugzak zelfs. Zo’n comfortabele, waar naast je computer ook de halve inhoud van je kast inpast. En de belangrijke items uit de badkamer. En wat ‘safety snickers’ voor onderweg. Zodat je op alle noodgevallen bent voorbereid. Nu kan die rugzak in Nederland natuurlijk eigenlijk al niet, maar in Rusland is dit echt een ware crime. Tel daar bij op dat ik ook maar één paar hakken mee heb en een gewatteerde jas en je hebt voor de meest Moskoviten afgedaan. Het is maar goed dat ze me niet gezien hebben toen ik op mijn platte schoenen, met rugzak op de rug, zwetend in mijn jas mijn koffer door de sneeuw van de metro naar het hotel sleepte.

Dus, checklist voor de volgende keer. Kennis en computer uit Nederland: check. Leren Fendi bag om de arm: check. Koffer vol met naaldhakken en mooie pakken: check. Nummer van de limo service: check. Bontjas en muts: aan te schaffen in Rusland. Alleen dat tochtje van de metro naar het hotel, dat loop ik gewoon weer lekker zelf. Ik blijf wel Nederlands natuurlijk.
Lees meer!

Kluun. Bedankt.

Haantjes. Wij kennen er ook een paar. Gestudeerd in Amsterdam of Utrecht en soms in Rotterdam. Vaak lid geweest en populair in hun jaar. Begonnen aan een studie Rechten of Bedrijfskunde, maar goddank net op tijd geswitchd. Of het Haantje heeft zijn studie afgerond en was al begonnen aan zijn Zuidasbaan of traineeship bij Unilever of Heineken. Maar hij zag op tijd in, dat het leven als kantoorklerk niet voor hem was weggelegd.

Het leven kon sneller. Het leven kon spannender. Het leven kon creatiever. Dus is hij de reclame ingegaan. Hij heeft een netwerk dat goud waard is voor de creatieven die niet weten hoe ze aan tafel moeten komen bij de Zuidas captains of industry. Hij weet dat wel.

Zijn vriendjes kijken tegen hem op. Want hij weet waar de feestjes zijn. We zagen hem in Club 11 (toen Rauw nog in de 11 zat). We zagen hem in Paradiso (toen Manifesto nog in Paradiso was) of in de rij ervoor, breed uitmetend dat Manifesto pas echt gaaf was toen het nog in de Roxy was). We zagen hem knagend op Ibiza in de Pasha op F*ck me I’m Famous! Tijdens de closing parties uiteraard. Of onderuitgezakt op een stretcher in Miami aan een wodka-infuus op Nikki Beach. Ja. Het haantje weet wel waar de feestjes zijn. Als eerste van zijn vriendjes ging hij naar Lowlands (hij komt er al jaaaren). Als enige wist hij kaartjes te krijgen voor OHAF. En hij wist precies wanneer de Stubnitz Amsterdam aan deed. Hij was facking hip.

Ook wij keken tegen hem op. Hij had zich ontworsteld aan de Zuidas en begaf zich nu tussen de creatieven. Hij leefde het snelle leven in Amsterdam. Hij had de papieren van zich afgeschud en de stap gewaagd. Hij was echt goed bezig. Geen gebakken lucht en lades vol ongelezen memo’s meer. Nee. Hij was niet zo Zuidas.

Nu weten we beter. De commercieel creatief is een haantje, net als alle andere haantjes hier.

Bedankt Kluun. We hebben gelachen. En gehuild; kennelijk is het overal hetzelfde.

Xoxo
De zoza’s
. Lees meer!

Classy bessie

Met Benidorm Bastards zijn de oudjes weer op de kaart gezet. 'Advanced Style' laat zien dat oud worden heel stylish kan. Lees meer!

Thank God It's Friday

08:30h: “Vanmiddag borrel jongens! Ja. Nu al zin in een biertje. Ik stuur alvast een mail uit. Wordt het Dicky’s of Blauwe Engel?”
16:00h: “Kan het al? Een biertje gaat er al wel in! Nee? Nog een uurtje wachten dan maar?”
16:45h: “Ok. We hebben toch geen prikklok. We kunnen best iets eerder weg.”
17:15h: “Nu is het mooi geweest. Op naar de Blauwe Engel! Hoezo iets afmaken? De rest is al onderweg. Niet de brave hendrik uit gaan hangen en lang op kantoor blijven zitten. Het is verdomme vrijdag.”

Bij ons op kantoor staat de hele vrijdag in het teken van de vrijmibo. De vrijmibo begint al in de ochtend, zonder borrel, maar wel met het bijbehorende gelul. Zet zich voort in de Blauwe Engel en na twaalven ergens aan een bar in de Pijp. En eindigt in de Bastille of de Mazzeltov.

Hoe later het wordt hoe kleiner de groep die zich al lallend per taxi door Amsterdam begeeft van kroeg naar kroeg. Het begint netjes aan een van de statafels in de Blauwe Engel op de Zuidas. Iederen is er dan nog bij en met een beetje pech sta je naast je manager die het perse over project X moet hebben of die ene collega, die niet uitgepraat raakt over zijn twee kinderen. Maar dat kan de pret niet drukken. De collega met de kinderen moet op tijd weg om zijn kinderen in bed te leggen en de manager wordt óf snel dronken (leeftijd en langdurig alcoholgebruik hakken in op de lever) óf gaat naar huis. Uiteindelijk blijft alleen de harde kern nog over. De harde kern begeeft zich van Casa Blanca, naar De Mazzeltov tot we niet meer op onze benen kunnen staan.

De vrijdagen zijn over het algemeen een feest. Want het is weekend.

Tenzij je, net als ik, weet dat je zowel zaterdag als zondag nog op kantoor moet doorbrengen. Dan probeer je op vrijdag zoveel mogelijk af te ronden, zodat je in ieder geval de zondagmiddag nog even hebt. En dan zit je net als nu tot 20:30h op kantoor. Is iedereen weg. En typ je een blogpost in plaats van je memo.

Ach ja. De zaterdagavond schijnt ook erg leuk te zijn.
. Lees meer!

Everybody's getting married, I'm just getting drunk

He jessus, niet weer een. Dat was mijn reactie toen er deze week weer een vriendin belde om haar verloving mee te delen. Zei ik natuurlijk niet hardop. Ik draaide braaf mijn hysterische mee-kir bandje af. Speciaal opgenomen voor feesten, partijen en blijde mededelingen. Na het obligate ge-OMG! en een extra post op de budgetbegroting Huwelijken 2011 (daar gaat mijn vakantie) zocht ik wat rond op internet. Nadat ik hele huwelijks hater fora met gelijksgestemde digitale vrienden vond besefte ik dat ik niet alleen was. Een van mijn nieuwe vrienden kwam met de exacte verwoording van mijn mistroostig gevoel: "Everybody's getting married, I'm just getting drunk". Precies.
Het was nog maar twee jaar geleden dat mijn vriendinnen en ik al op maandagochtend de weekagenda circuleerden. Waar gaan we donderdagavond eten, vrijdagavond dansen, zaterdagavond drinken en zondagmiddag chillen? Samen op de hipste feestjes (althans dat dachten we) van de piste tot de Pacha, altijd aan het shinen. En toen de eerste vriendinnen de afslag samenwonen namen, maakten we grapjes. "Haha slome, nou we zien je volgend jaar wel weer...Succes met z'n sokken wassen."

Maar nu gaan ze ook trouwen. He, dat hadden we niet afgesproken. Samenwonen is nog omkeerbaar, trouwen is een tatoeage, Als je er weer vanaf wil dan is dat duur, pijnlijk, en je blijft altijd een littekentje zien. "Ik ga scheiden" klinkt toch anders dan "ik maak het uit". Die haast om alles dan maar meteen zwart wit vast te leggen is me dan ook een raadsel.

Terug naar vandaag. Het is al bijna vrijdagavond en terwijl mijn vriendinnen de plaatjes uit de nieuwe "Bruid" knippen voor hun huwelijksmoodboard (Wtf?), heb ik een schimmige single vriendin uit mijn telefoonboek opgespoord voor een wilde avond in het Paardje. Een ding weet ik zeker, een flinke Lauralel Chardonnay doet wonderen voor een sadface :(
Lees meer!

Botte boeren, huilende vrouwen

Boer zoekt vrouw. Antropologische studie van gesjeesde relatieplaneteers met plattelandsambities. Maar ook: afspiegeling van het gemiddelde advocatenkantoor. Tot die conclusie kwam ik maandagochtend op kantoor. Ik was verdiept in het “Boernaal” op de bzv website toen de vrede in mijn virtuele koeienstal ruw werd gestoord door de Reuzin. Zij is een van de partners van kantoor.

“Wilma. Heb jij een kopie van die termsheet uit 2003? Uit project Dingetje. Moet ik nu hebben. Nu." (...) “Waar het is gefiled? Zeg, dat hoef ik toch niet zelf uit te zoeken? Ik zeg toch, een TERMSHEET. Uit 2003 ja. Ongelofelijk. Hoe moeilijk is dat?" De Reuzin zwaaide de deur dicht en ging weer achter haar stellage van boeken en ongelezen memo's zitten. Ze had een conference call met de wederpartij. Ze moest een deal draaien. Er was, kortom, geen tijd voor uitgebreide kletspraat met secretaresse Wilma.

De Reuzin, dat is dus bzv’s Annemarie. De struise mannen-vrouw, zonder praatjes. Annemarie wil geen man, maar een werknemer die ’s ochtends vast even de melkbussen het erf oprolt. Elk gesprek met Annemarie gaat in de richting: what’s in it for Annemarie? Net als bij de Reuzin. Het is niet persoonlijk. Ook de man van Reuzin wordt behandeld als onwillige werknemer. Dat heb ik gezien toen hij haar 's avonds eens ophaalde van kantoor en ik hem in de garderobe zag rondscharrelen in reactie op het commando "Jas. Lang."

Annemarie en de Reuzin zijn leiders van de school 'om een topvrouw te worden moet je eerst een topman zijn'. En die topman hoeft ook niet alles in een mooie roze strik te verpakken.

Terug naar maandagochtend. Helaas voor de Reuzin ging Wilma niet meteen ijverig met haar opdracht aan de slag. Er werd geen zoekvenster geopend met "Termsheet, 2003" om tussen de honderden andere termsheets te kunnen bepalen welke nu was bedoeld met "Project Dingetje. Val me niet lastig". In plaats daarvan liep Wilma naar haar plek en begon ze sip te kijken. Af zuchtte ze. Zo diep dat het leek alsof ze op ging stijgen. Uiteindelijk gaf een van de andere secretaresses gehoor aan dit sos-secretaresses in nood-signaal. Samen liepen ze naar de w.c., waar Wilma jammerde dat de Reuzin nu echt te ver was gegaan. Dat zegt ze nou nooit tegen de Reuzin. Daarna ging ze, zoals vaker, met betraande ogen achter haar bureau zitten. Een tweede lampje ging branden. Wilma, dat is bzv’s Marita, een zweverig zelfbenoemd gevoelsmens, die bij elke teleurstelling op liefdespad de tranen voelt opkomen: ”Zo voel ik dat.”

De Reuzin en Wilma zijn geen combinatie. En ook al heeft de Reuzin op zijn minst een middagje Doeltreffend Communiceren nodig, zolang er deals worden gedraaid is het een kniesoor die daarover begint. Dat heeft Wilma inmiddels ook begrepen. Op de plek van Wilma zit nu (in de woorden van de Reuzin) een wat steviger exemplaar. Ook Marita is sinds zondag vrouwzoektboer-af.

Met tranen red je het nergens. Niet in de koeienstal, en zeker niet op de Zuidas. Lees meer!

'80s Valentine freaks

En lieve Marita, Judith en Harry, het kan altijd veel erger:

Lees meer!

Vrouw verliest boer: tien tips tegen ludduvuddu

Lieve Harry, Judith en Marita,

Jullie zijn publiekelijk gedumpt. En dat op de vooravond van Valentijnsdag. Nog niet koud het erf afgebonjourd, of jullie moeten al weer vragen beantwoorden online. America’s Next Tap Maddel is er niets bij. Harteloos! Emo tv op zijn best.

Maar, zeg niet dat jullie het niet een beetje zagen aankomen.
Marita, je deed nog zo je best met dat deuzige roze truitje. Maar Xenia warrior princess took control. Judith, je probeerde alles op alles te zetten in de geitenstal. Maar als je bij het hoofdstuk emotionele chantage bent beland, weet je zelf ook wel hoe laat het is.

Zoals zo vaak hebben de emo-agrariers het verloren van de ijskonijnen. We voorspelden het al eerder, met tranen kom je nergens. Ook niet op het erf.

Vandaag is het ook nog Valentijnsdag. Een extra cru moment voor degenen die kampen met liefdesverdriet. Zeker voor jullie gevoelsmensen. Daarom hebben we hier tien keer een hart onder de riem:

1. Face it: jullie zijn gewoon hot. Er hebben gisteren vijf miljoen mensen gekeken naar boer zoekt vrouw. Zelfs het journaal en Ivo Niehe moesten meepraten. Maak dus gebruik van jullie chatsessies vandaag en hark schaamteloos twintig nieuwe dates binnen.
2. Blijf niet te lang hangen in je verdriet. Een week eenzame opsluiting en Ben&Jerry’s volstaat. Nobody needs a negative Nancy. Denk daaraan Marita, als je de volgende keer weer een meltdown voelt aankomen op de aardappelbult, aan de keukentafel, of waar dan ook. Houd jezelf in godesnaam een beetje in de hand. Voor je het weet is er nóg een traangroef of zeurkloof in je koppie gegriefd. En dat, lieve Marita, helpt helemaal niemand op het liefdespad.
3. Kom van dat erf af. Verandering van omgeving doet wonderen.
4. Ga sporten. Liefst ’s ochtends, je zit nu toch in het ritme. Tot je stijf staat van de endorfinen, spieren en zelfvertrouwen. Dan Marita, ben je pas echt klaar voor een date.
5. Gefeliciteerd! Harry, je hoeft niet meer te melken en mesten op commando. Je hebt ineens zeeën van tijd over. Doe precies waar je zin in hebt. Lees een goed boek, ga met vakantie, zeg je baan op.
6. Ga shoppen. Niets geeft zo’n endorfinenrush als ongeremd consumeren. En, Mariet, dat roze truitje kan echt niet meer.
7. Knuffel. Knuffelen zorgt ook voor endorfinen aanmaak. Zoek troost bij elkaar!
8. Werk aan jezelf. Mariet, leg de bijl aan die wortels van zelfhaat. Boek een uurtje psych, pak een zonnebankje, ga naar de schoonheidsspecialist.
9. Verbrand alles wat je aan hem/haar doet denken. Misschien niet de boerderij.
10. Harry heeft het zelf nog wel het beste verwoord: “Gewoon doorgaan en positief blijven.” Lees meer!

Over vijf jaar....

De Zuidas wordt overspoeld door betekenisloze kreten en afgezaagde vragen. “Waar zie jij jezelf over vijf jaar?” is één van de routine vragen die mijn manager mij ieder jaar tijdens mijn jaarlijkse check up (a.k.a. het functioneringsgesprek) stelt.
Volgende week heb ik mijn functioneringsgesprek en ook dit jaar zal deze vraag aan de orde komen. Waar zie ik mijzelf over vijf jaar? Misschien als part-time werkende moeder? Nah. Niet ambitieus genoeg.
Of misschien als eigenaar van een hippe strandtent op Bali? Nah. Met zo'n antwoord ben je afgeschreven en kun je fluiten naar de promotie en de bijbehorende salarisverhoging.

De afgelopen vijf jaar heb ik deze vraag meerdere keren per jaar succesvol kunnen beantwoorden met een betekenisloze frase: ‘Ik wil mijzelf allereerst inhoudelijk verdiepen en over vijf jaar zie ik mijzelf in een leidinggevende positie’

Mijn manager knikte dan gerustgesteld. Pfff. Next question!

Misschien doe ik het dit jaar wel anders. Misschien kom ik dit jaar wel in opstand.

. Zou de vraag immers niet moeten zijn: Waar word jij nu gelukkig van? Niet waar zie je jezelf over 5 jaar? We zijn ons hele leven bezig met ‘de toekomst’ en -I don’t want to get Eckhart Tolle on you now- te weinig met het heden.
Op de lagere school doen we ons best omdat we een hoge score voor de cito-toets willen halen zodat we HAVO/VWO advies krijgen. Op de middelbare school doen we ons best, omdat we willen studeren. Tijdens onze studie doen we ons best, omdat we een goede baan willen. Eentje op de Zuidas, met goede arbeidsvoorwaarden en een fijn loon. Dus zitten we van jongs af aan in een denderende trein richting Zuidas. De trein zit vol met medepassagiers die het heel normaal vinden om in de trein te zitten. De medepassagiers hebben haast en kunnen niet wachten tot ze er zijn. Iedereen weet het zeker: Op de Zuidas is het goed toeven, dus we kunnen maar beter niet eerder uitstappen. Eenmaal op de Zuidas stappen we uit en kijken om ons heen. Eindelijk tijd om na te denken. Is dit het nu? En willen we de komende vijf jaar nog wel in de trein blijven zitten? Nou, dat weet ik eigenlijk niet.
Dus als mijn manager aan mij vraagt. Waar zie jij jezelf over vijf jaar? Dan moet ik hem het antwoord schuldig blijven. Ik heb namelijk geen idee. Mag dat? Kan dat? Kun je gewoon even niet weten wat je wilt? Is dat niet menselijk? Moet ik nu echt met een antwoord komen op deze ontzettend afgezaagde, totaal inspiratieloze vraag? Nou, vergeet het maar. Ik weiger.
Dit jaar kom ik in opstand. Dit jaar trek ik aan de noodrem en zal ik de trein met piepende wielen tot stilstand dwingen.
In gedachten dan.
In realiteit heb ik al een nieuwe betekenisloze frase verzonnen om mijn functioneringsgesprek ongeschonden door te komen.
‘Ik vind het belangrijk om mij breed te ontwikkelen, zodat ik over vijf jaar voldoende toegevoegde waarde kan leveren’
. Lees meer!

Tsja...

En nog een in de categorie 'Wat klopt hier niet'.... Even klikken op het plaatje. Lees meer!

Een mond vol titulatuur

Ing, mr, drs B.G.H Boterannus RA, MA, CISA
Senior Corporate Internal Compliance Officer
Strategy & Research | Legal Counsel | Investment Advice

Okaaayyyee...
Sommige mensen denken indruk te kunnen maken met zoveel mogelijk titels op hun businesscard. Van hun middelbare school diploma tot aan hun diploma knutselen met watervaste verf of groene slip taikwando, alles staat geprint op de businesscard.

Dit geeft de Zuidasser een air van autoriteit. Niemand weet wat de afkortingen nu precies inhouden, maar het staat verdomde interessant. Heerlijk om je naam zo zwart op wit geprint te zien tussen al die belangrijke afkortingen in kapitalen. Helemaal als je ‘gewoon’ Jansen of Kampen heet. Dat straalt toch minder cachet uit, dan een dubbele achternaam. Daar verander je niks aan, maar je kan je gewone achternaam wel wegmoffelen tussen de vetgedrukte kapitalen.

De businesscard is de corporate groet op de Zuidas en is voor sommige mensen met een wazige functie een soort c.v. geworden. Altijd op zoek naar de volgende baan en bijbehorende signing bonus, weet je nooit wie jouw kaartje in handen krijgt. En degene kan maar beter onder de indruk zijn. Wie weet wat hij of zij nog voor je kan betekenen.

Dat knisperende papiertje met jouw naam, jouw titels en jouw functie in een mooi zilveren houdertje, ingegraveerd want gekregen van je vrouw toen je je nieuwe functie kreeg. Daar maak je indruk mee.

Dat niemand weet wat jij nu eigenlijk kan is bijzaak. Wat is er eigenlijk gebeurd met duidelijkheid. Boer Frans of Bakker Gerard is toch veel overzichtelijker?
. Lees meer!

De Hipster

De hipster. Niet het lage broekje, maar de vervelende american apparel adepten, die op zaterdag de Coffee Company verstoppen met hun macbook en sojamelk.
Hipsters hebben een unieke stijl die ze samen delen. Strak broekje in pastelkleur en preppy shirtje voor de he-hipster. Een parka en Episode jurk voor de she-hipster. Vintage ironisch element toevoegen. Check. Retrobril zonder sterkte op de neus. Klaar is Kitty.

Hipster zijn doe je niet van 9 tot 5. Het is een way of life.
In een verwarrend jaar, lang geleden, heb ik een paar maanden met een hipster gedate. Toen zag ik: het is een full time baan om uniek te zijn. Je moet naar een obscure platenwinkel om je schimmige muzieksmaak te ontwikkelen. Karma chanten. Uren in de legerdesheilston grabbelen op zoek naar net dat t-shirt dat zo lelijk is dat het weer ironisch is. Naar het veganistisch eethuis. Aan de maatschappijkritische documentaire werken. Dat kost tijd.

Na een tijdje heb ik mijn hipster vaarwel gezegd. Ik moest weer door. Toen ik dit filmpje zag moest ik even aan hem denken. Lees meer!

Occupational Hazards

“Good morning and thank you for flying KLM. We are now approaching Schiphol airport. Due to the good weather conditions, we are slightly ahead of schedule. The estimated arrival time is 8:15am.”

I instantly awake from my morning slumber. My heart fills with joy. Estimated arrival time 8:15am?! A quick calculation confirms my instant response. We are 15 minutes early! Fifteen minutes to get myself a magazine. Fifteen minutes to get myself a coffee. Fifteen minutes to catch up on social talk. Fifteen minutes to stock up on groceries. Or, fifteen minutes get the earlier fast track train – with a potential additional time gain as a result. Wow, that could add up to thirty whole minutes!

What my best friend experiences in the supermarket sales corners – feelings of joy and ecstasy - I experience when granted an additional time slot. It is strange how much pleasure I take from an unexpected time gain. Really, I do not think that a 30% reduction at Karen Millen would have the same effect. It is not that my job is so dreadful or that I am a complete burnout (although I might have been too busy to properly reflect on both subjects), it’s just that I have a compulsive disorder that causes me to distribute my valuable time efficiently. Obsessively. Immediately. Nothing can go to waste. Must. Be. Efficient. Being a corporate lawyer, I believe it comes with the job.

My mind maps the day out in time slots of six minutes. Shower. Two slots. Bleep bleep. Make up. One slot. Bleep. Morning coffee and Internet tour du jour. Six whole slots. Bleeperdebleeperdeebleep. It just doesn’t stop at the required six billable hours. It includes all 24 hours of the day, seven days a week. When granted extra time, it feels like my budget has been raised all of a sudden.

This morning I experienced the same rush as my friend during sales. I lost control. I ended up missing my train whilst spilling coffee on my skirt on the way back from the airport supermarket where I forgot half of my groceries. I was late for work.

Extra money can be stored away safely, but extra minutes have to be spent immediately. Mo’ minutes, mo’ problems.
Lees meer!

Roddels van de dag

• Katy Perry vertelt over haar puyppyvet in Elle
• Jude Law en Sienna Miller nu echt uit elkaar. Nee echt.
• SATC-ster Cynthia Nixon (Miranda) krijgt baby
• Tom’s Scientology kerk beschuldigd van mensenhandel
• Jersey Shore’s JWoww komt met boek
• Was Brit brit op dieet? Lees meer!

Op de bevallingsboerderij

Ik ben eind twintig en heb nog geen kinderen. Zelfs geen kloppende eierstokken. En na het zien van de film Genpin zijn die helemaal vakkundig in elkaar gestompt.

Het was weer Wayfarer’s spotten en hoedjes tellen op het IFR (de obligaat artsy afkorting voor het Rotterdam filmfestival). Het Zuidas gehalte was laag. Bezoekers bestonden grotendeels uit schimmige regisseurs en andere incrowd. Dat was misschien al een teken aan de wand. Volgens de IFR website was Genpin “een poëtische film voor vrouwen die kinderen willen, hebben of zouden willen hebben.”

Ik zou het anders willen formuleren.

Genpin houdt het midden tussen Het Kleine Huis op de Prairie en een Japanse horror. Een art house bewerking van het SBS programma de Bevalling. Ofwel, een zeer adequate vorm van anticonceptie. Maar wel een film naar de Nederlandse moedermaffia haar hart.

We keken mee over de schouder van dokter Yoshimura Tadashi (verschrompeld, jaren vijftig bril) in zijn bevallingsboerderij in de bossen. Die had de antroposofische gynaecoloog daar niet voor niets verstopt. Vrouwen die zich bij deze sekte lieten opnemen deden ‘het nieuwe bevallen’. Zij begonnen met dagelijkse obscure seances waarin dokter Tadashi vertelde dat lastige bevallingen altijd het resultaat zijn van onze cultuur. Gebrek aan rust. Gebrek aan oefening. Stuitligging of niet, een bevalling kon altijd natuurlijk! Daar hoefde je niet voor te puffen en ook niet voor te schreeuwen. En iedereen mocht er gewoon bij zijn, kinderen inclusief. “Hai” gilden de vrouwtjes en gooiden de handen instemmend in de lucht.

Daarna gingen ze aan de slag. Houthakken zouden ze! En deep squats. Minimaal 300 per dag! En terwijl ik de hoogzwangere manga poppetjes vaker zag squatten dan de Antillianen in m’n gym, wist ik dat het nog wel eens een heel beangstigend filmavontuur kon worden. En inderdaad: vrouwtjes die bijna ontploften maar toch moesten wachten tot hun negenponder vanzelf naar beneden zakte. En dan ook niet mochten puffen. Huilende kleuters aan het bed van hun openscheurende moeder. Die a la Bree van der Kamp geen krimp gaf, maar enkel haar ogen ten hemel sloeg en “Arrrrigaaaaaaaatoooooooooooooo” uitstootte als het kind er was.

Dat was nog het meest aangrijpende deel van de film. Ik leefde erg met de kleuters mee. Ik hoop dat ze er ooit nog bovenop komen. Met mij gaat het inmiddels wel weer. De kreet "Arrigaatoooo" bleef nog een paar dagen hangen maar ik ben bijna weer toe aan lichamelijk contact.
Lees meer!

Paycheck? No thank you

The Zuidas thrives on fear. Fear of not meeting expectations. Fear of not keeping up. Fear of loss of income. Fear of financial obligations (sky-rocketing mortgage, anyone?).

This is what we concluded after some empirical ill-reasoned field studies during seasonal drinks. When asked about the motivation to continue their jobs after the fourth cocktail, nine out of ten Zuidassers would state an external reason rather than the most obvious 'Because I like it' explanation. “I am afraid that they will think I wasn't able to make it.” “I am afraid I won't be able to find a similar job that pays the rent."

We may have double-calculated input after the fourth Champagne. However, at the Zuidas, many an insecure overachiever is present. And, as we know, fear is a lousy advisor.

This is underlined by the incredible story we learned of the other week. Meet Miss Moneypenny. Fresh out of university, this young aspiring corporette was recently acquired by the most renowned law firm in the country. With a former Court of Appeals judge as a father, Moneypenny had some large shoes to fill. However, with a double master in economics and law, and an extracurricular resume that would make Blair Waldorf look like a social pariah, Moneypenny came well prepared.

Maybe a bit too much, actually. The girl worked her butt off and suffered from a burnout within two months. All in all, nothing very extraordinary so far. Until she picked up the phone to call the HR department of the firm. Not to call in sick, but with the request to cancel her paycheck for the months she was unable to work. She felt guilty since she had only recently joined the firm and feared her illness could jeopardize her position. Poor thing! However, the most remarkable detail of the story is that HR accepted. Excuse me?

A mentally instable junior offers her paycheck whilst being absent for less than two months. In a country known for its employee favoring employment laws, it is unthinkable that HR would even consider to accept such an offer. Should you be a self-confident future rainmaker at the outset, this type of undermining behavior would even take you down. We hope not only the trainee gets her senses, back but the firm too.
Lees meer!

Zo Zuidas, zo bontjas

Want ja, het kan zomaar gebeuren dat je de comfortabele Zuidas inwisselt voor een Russisch berenvel. Niet vaak, maar het gebeurt wel.

En wat je daar, in het buitenland, dan doet? Volgens je baas vul jij met je expertise een essentieel kennis-gat op, op dat Moskouse kantoor. In werkelijkheid is er gewoon geen Rus met hersenen te vinden die niet allang heeft bedacht dat het buiten Rusland een stuk aangenamer is. En heeft het Moskouse kantoor dus een schrijnend gebrek aan mensen. En zo vertrek jij, onder het mom van internationale verbreding en het vergroten van je netwerk, met je expertise naar Rusland.

En wat blijkt? De glamour van het buitenland klinkt vooral erg leuk.. Want het blijft fijn om je bellende vrienden weg te drukken en er een sms achteraan te sturen in de trant van: ‘Kan even niet opnemen, voor werk in Moskou, bel later,’ of: ‘Heb jij die bontjas van je oma nog? Ik ga namelijk naar Rusland, schijnt daar erg in te zijn,’ of: ‘Nee, zondag lunch kan niet, dan neem ik het vliegtuig naar mijn werk’. Maar naast dit, niet mis te verstane, voordeel aan je nieuwe buitenlandse baan, valt het verdomd tegen, die glamour.

Werken in het buitenland is namelijk een dekmantel voor werken-tot-er-geen-nacht-meer-in-de-dag-zit. Oftewel, verdubbeling van je toch al niet zo korte Zuidas uren. Bijzonder veel van de stad zie je dus niet. Want nadat je om 7u ’s ochtends je eitjes naar binnen hebt gewerkt, in dat inderdaad zeer chille hotel, staat de taxi klaar en begint een dag op kantoor die meestal niet eindigt tot middernacht. Waarna je terugkeert op je kamer, om daar nog even de laatste dingen af te maken.

Buiten de sporadische gouden koepel, of andere bezienswaardigheid vanuit de taxi, zie je dus bijzonder weinig van de stad. En in hoeveelheid slaap ga je er ook al niet op vooruit, ondanks het gebrek aan sociale verplichtingen. Bovendien heb je het hotel en de restaurants na 3 dagen ook wel gezien.

En toch, toch ga je. Ging ik. Want bovenstaande is natuurlijk niets nieuws. Ik wist precies wat mij te wachten stond.

Waar doe ik het dan voor? Voor die ene avond, waarop je ineens wel op het Rode Plein naar de muren van het Kremlin staat te kijken. Voor het gevoel dat bij iedere beweging die je maakt een man klaar staat om je tas aan te pakken, of de deur voor je te openen – zelfs in de metro. Voor de bizarre situatie waarin je een Russische secretaresse probeert uit te leggen dat je wilt lunchen en zij denkt dat je op zoek bent naar een sigaret. Voor de ervaring dat vergaderen overbodig is en iemands wil gewoon wet is. Voor het biertje met je Russische collega’s, die misschien heel nors kijken, maar helemaal los gaan op de dansvloer. Voor het feit dat moeilijk bereikbaar zijn soms ook wel rustig is. Voor de ervaring van 100 bontjassen om je heen en niemand met een spuitbus te bekennen…

En dit is nog maar het begin, wie weet wat me nog te wachten staat!

Rest mij nog een ding,

Groetjes uit Moskou!
Lees meer!

Wat klopt hier niet?

Daar sta je dan. Lees meer!

Top 10 apps

Het is misschien niet zo Zuidas, maar de Blackberry’s zijn door de Zoza’s ingeruild voor een I-phone. Ok. Een heeft een HTC, maar die is daar niet al te blij mee .
De Blackberry is voor zakelijk verkeer en bovendien minder cool. Zo hebben we ook een nette Dell laptop voor werk, maar uiteraard een Macbook voor thuis. Creative wannabe’s. En dat begint met de gadgets, weten wij. Het was even wennen, maar inmiddels staat de smartphone vol met handige apps. Welke? Hieronder onze top 10.


# Hipstamatic. Ideaal voor de wannabe creatives. Met Hipstamatic maak je de mooiste foto’s zonder de dure fotovakschoolcursus te hoeven volgen.

# Nieuws. Parool, Nu.nl, Volkskrant, NYT, FD, NRCNext, GeenStijl, HuffingtonPost. Snel op de hoogte van de headlines. Het FD heeft ook de e-paper. Aan de hand van de headlines kun je bepalen wel of niet de krant betaald te downloaden.

# De 3voor12luisterpaal App. Even weg van Marco, Xander en Guus. Tijd voor iets nieuws. Te vinden via deze App.

# Angry Birds. Een zeer verslavend geestdodend spelletje, waarbij je een vogeltje met een mooi boogje wegschiet naar de bad guys. Voor als je forenst of op de WC zit.

# Shazam of Soundhound. Je kent het wel. Je bent in een kroeg en je hoort een nummer. Shit. Welk liedje is dit ook al weer. De discussie barst los. Iedereen kent het nummer, maar niemand weet van wie het is en hoe het nummer heet. Het ligt op het puntje van je tong. Shit. Een uur lang ben je gefrustreerd; hoe heet dit nummer ook al weer. Dit is verleden tijd. Shazam herkent het nummer dat gedraaid wordt. Uitermate handig.

# Saldo App. Onmisbaar voor de echte ZZA'er. Ik bankier bij ABN AMRO en daar hebben ze hem, maar ook de Rabobank en de ING hebben hem. Nooit meer hoef ik in de winkel te staan met een rood hoofd, en in grote letters op het pinapparaat ‘ONVOLDOENDE SALDO’. Bij twijfel check ik snel even mijn saldo voor ik de winkel binnenloop.

# T-mobile Belstatus. Door een chronisch gebrek aan tijd buiten kantoor besteed ik iedere vrije minuut aan de telefoon om toch nog iets van het sociale leven op te snuiven. Al fietsend naar huis. Al treinend naar een vriendin of al lopend naar de supermarkt. Graag houd ik nog wat geld over voor een echt sociaal leven, deze app helpt mij daarbij.

# Tweetdeck. Zoals al eerder vermeld, ben ik verslaafd aan Twitter. Tweetdeck is dus onmisbaar.

# What’s App. Superhandig om de sms kosten laag te houden. Helaas wel alleen als je vrienden dit ook hebben. Op de Zuidas is de What’s App nog niet helemaal goed doorgedrongen, dus het gebruik blijft bij mij nog even beperkt.

# Punchmachine. De must have app voor de gefrustreerde Zuidasser. Even de stress uit je lijf slaan. Stel je baas voor aan het andere eind van je vuist en de 1000 punten zijn binnen. Lees meer!

Ik en mijn BlackBerry

In 2007 kreeg ik van kantoor mijn eerste BlackBerry. Een donkergrijs bedieningspaneel, ongeveer zo groot als een Ipad. Zonder BBM, maar met een enorme standaard waarin hij overdag op mijn bureau gezellig lag op te laden.

In het begin voelde ik me heel speciaal met mijn Blackberry. In de supermarkt, in de kroeg, bij mijn ouders aan tafel, zodra het rode lampje brandde was het mailcheckie tijd. Iedereen knikte begripvol. Ja tuurlijk, nee check gewoon. Is dat een BlackBerry? Wow. En dan kan je dus overal internetten? Tjee. Betaalt je kantoor dat? Wat relaxt. Mag ik dan ook even mijn hotmail checken?


Back in 2007 was een BlackBerry een goede secundaire arbeidsvoorwaarde, voor de happy few.
Na een jaar was ik al wat minder happy met mijn digitale vriend. Mijn BlackBerry was niet zomaar een kek accesoire dat mijn kantoor als aardigheidje had geschonken. Ik lag aan de lijn. Nagelbijtend keek ik vanuit mijn ooghoek naar het oplichtende lampje. Is dat rood? Of is dat het gele - ik ben leeg- lichtje? Mijn vriend had een enorme hekel aan "het Ruimteschip" dat in het donker op mijn nachtkastje signalen knipperde en dat zijn vriendin in een nerveuze zombie had veranderd.

BlackBerry werd CrackBerry, ik had geen oog meer voor mijn omgeving. Omdat ook mijn allerliefste vrienden dreigden op te stappen als ik het apparaat niet in mijn tas zou laten, kickte ik af. Inmiddels ben in de fase dat ik het rode lampje net zo lang kan laten knipperen tot ie er mee ophoudt (dat gebeurt namelijk na een paar minuten). Dat ik meer Ping met mijn vriendinnen dan mails van kantoor check. Van eerste liefde, naar stomme ex en nu weer terug samen.

I heart My BlackBerry!
Lees meer!

De W.C. viezerik

Even een momentje aandacht voor een van onze lievelingsonderwerpen: poepen op kantoor. Wie kent hem niet, de mysterieuze w.c.terrorist die de kantoor w.c. achterlaat als Sjakie's chocoladefabriek.
Bij ons op kantoor wordt in zo'n geval een brainstorm georganiseerd met HR en Facilities. Uitkomst is meestal een briefje dat op de w.c. deur wordt geplakt met "Wilt u na w.c. bezoek de w.c. doortrekken? Dank u vriendelijk."

In New York doen ze niet aan polderen. Daar wordt meteen de oorlog verklaard aan viezeriken. Hatsee. Onze vriendelijke vrienden van Business Insider posten een briefje dat op alle deuren van een afdeling bij een unnamed investment bank in New York zou zijn geplakt.

'TO THE INCONSIDERATE A-HOLE WHO PERSISTS IN PLUGGING UP ONE OR MORE TOILETS EACH DAY, WE OFFER SOME SUGGESTIONS:

KILL ALL THE GERMS WITH LYSOL AND USE A SINGLE SEAT COVER

CRAP AT HOME AND SPARE US THE MESS

CRAP ON OTHER FLOORS AND SPREAD THE PAIN - PISS OFF THE ENTIRE FIRM, WHY DON'T YOU ?

STUDY FREUD AND FIGURE OUT WHY YOU ARE SO BLOODY ANALLY RETENTIVE

IF YOU MUSE USE THE PAPER TOWELS TO PROTECT YOUR PRECIOUS TUSHY, THEN AT LEAST HAVE THE COURTESY TO NOT FLUSH THEM AND PICK UP AFTER YOURSELF WHEN YOU ARE THROUGH

AND DON'T FORGET TO WASH YOUR HANDS

BTW - WE KNOW WHO YOU ARE

AND SHOULD THIS OUTRAGEOUSLY RUDE AND INCONSIDERATE BEHAVIOUR CONTINUE, YOU WILL BE REPORTED TO BOTH BUILDING SERVICES AND HR. Lees meer!

Als je haar maar goed zit

Vorige week stonden we op het punt door te breken als B starlets. Althans, ik zou optreden als onze woordvoerster in De Wereld Draait Door. Ik was getraind om te praten in soundbites van vijf milliseconden. In het de draad weer oppakken na de vijfde onderbreking op rij. Ik was, heel Zuidas, volledig voorbereid.

Ik zag mezelf al à la Patty B. een up close and personal geven over verschraalde kroketten tijdens de jurisprudentielunch en partners met een `ik was vroeger nerd complex.´ En zo nog wat andere misère op kantoor. Afgetopt met een sausje maatschappelijke betrokkenheid en een korte uiteenzetting over de diepere motieven achter ons werknemersrevolutiemanifest. In de woorden van Jort: Bevrijd de kantoorslaaf! Exit kantoorleven. Enter stardom.

Een gesponsorde garderobe en gratis knipbeurten. We werden rolmodel, stijlicoon en congres goeroe ineen. We gingen workshops organiseren, presentaties geven, work life balance arrangementen op Ibiza verkopen en een online media groep starten. En wereldvrede brengen. Dat alles binnen een jaar.
Kappert Bert van Toni&Guy leek onder de indruk. Ik had hem net fluisterend “doe maar veel pfffffffff, het is voor tv” toevertrouwd, toen ik door de hoofdredactie werd afgebeld. Enter de wiskundemeisjes en de belspeljongen. Het was niet persoonlijk. Maar de onderwerpen moesten wel toegankelijk blijven. Dat begreep ik toch wel? Die beljongen kon ook niet op een andere dag. En die wiskundemeisjes hadden ook al een blog. Het was gewoon een kwestie van de poppetjes en de plaatsen.

Ik voelde me wat machteloos. Ik vroeg me af hoe ik aan kapper Bert ging uitleggen dat de zes borstels aan weerszijden van mijn hoofd nu als overhead moesten worden gekwalificeerd. Het deed me denken aan een nachtje doorwerken aan een deal, waarvan men veiligheidshalve niet had gemeld dat die niet doorging . En waar ik die avond wel een afspraak voor had afgezegd. Of het werken aan een duimendik rapport, wat vervolgens een week als onderzetter fungeert. Het besef dat je de rol vervult van press papier. Niemand was geïnteresseerd in onze diepere motieven! Ik voelde me een beetje gebruikt. Van totaal inwisselbare kantoorslaaf naar totaal inwisselbaar nieuwsitem.

Wij hebben weer wat geleerd. Valse verwachtingen worden gewekt, maar luchtkastelen bouw je zelf. De wereld, is een kwestie van de poppetjes en de plaatsen. Exit stardom. Enter kantoorleven.
Met een hoofd vol weelderige krullen.
. Lees meer!

Partnersalarissen - it's just complicated

Even een leuke schnabbel tussendoor. De vrouwelijke Goldman Sachs partner Abby Jose geeft in New York Times uitleg over de torenhoge salarissen van de jongens aan de top: "it's very difficult to know how to properly benchmark the compensation". Goed verhaal!

En de HR mevrouw zegt ook nog iets over het glazen plafond. What has changed over the years? "We can be more feminine, we can be more ourselves". Nou dat hopen wij ook. Alleen werkt deze dame wel bij HR.
Lees meer!