Tony's Chocolonely topvrouw Eveline Raymans

Diversiteit is nog steeds een hot thema op de Zuidas. Deeltijd blijft de duidelijkste groeiremmer en de bedrijfstop vooral grijs, mannelijk en middelbaar. Moeten we daar wat aan doen? We vroegen het Eveline Raymans (53), moeder van twee, die een tv productiekantoor in vijf jaar wist om te vormen tot een chocoladebedrijf met een jaaromzet van anderhalf miljoen euro. ,,Een jaar geleden hebben we de eerste man aangenomen. Tot die tijd was Tony's Chocolonely een all female bedrijf,’’ vertelt de managing director van de slaafvrije chocoladeproducent.

Dat de chocola ook bijna testosteronvrij wordt geproduceerd, is geen bewuste keuze. De Amsterdamse, wilde krullen, rode lippen, dito vestje: ,,Het glazen plafond, ik weet nooit zo goed wat ik daar nou van moet vinden. Ik zit in allerlei zakelijke vrouwenclubjes en dan wordt mijn mening ook altijd gevraagd. Ik zie het probleem niet echt. Ik kom ontzettend veel vrouwen tegen die werken. In Nederland werkt 70% van de vrouwen meer dan 24 uur per week.Maar de verdeling in beroepen is gewoon best wel conventioneel. In de creatieve sector kom je ongelofelijk veel vrouwen tegen, in de financiële sector is het goed zoeken. Een tijdje terug hebben we een vacature uitgezet voor een financieel directeur. Zestien kandidaten reageerden, waarvan een vrouw. Is het de wil van de vrouw om te werken of het glazen plafond? Het zal wel een combinatie zijn. Ik ben er niet zo mee bezig.''


Zes vrouw en een man werken er inmiddels bij het Amsterdamse bedrijf dat zich onderscheidt met rode wikkels voor melkchocolade en blauw rond puur. ,,We begonnen met een melkchocoladereep omdat die het meest wordt gegeten. We hebben een rode wikkel gekozen omdat we een pure boodschap hebben.'' De reep werd ooit geplugd in het televisieprogramma 'de Keuringsdienst van Waarde' om aandacht te creëren voor de keten van kinderarbeid die vaak achter chocola schuil gaat. Na de uitzending oversteeg de vraag drie keer het aantal pilotrepen dat was gemaakt. Eveline, een bekende van de producenten uit Hillywood, werd toen bij de chocoladepioniers betrokken omdat ze ,,verstand had van suiker en tv.'' In een vorig leven was de Amsterdamse onder meer taartenbakster, professioneel brocanteriebezoekster en televisieproducent. ,,De eerste twee maanden waren we gewoon een cluppie journalisten bij elkaar. Iedereen moest helpen dozen inpakken tussen het productiewerk door.’’

Na een voortvarende start als fair trade gimmick voor hip Amsterdam, is de vrolijke wikkel inmiddels ook te vinden in de schappen van de Ap. Op de Nederlandse chocolademarkt vertegenwoordigt het aandeel van de Amsterdamse start up een vijfde van het aandeel van Verkade. Opmerkelijk, want de slaafvrije reep moet concurreren met goedkopere en bekende merken op de markt. Eveline is nog steeds de leading lady van het bedrijf, zonder te worden gehinderd door enige bedrijfskundige achtergrond. ,,Dat leer je gaandeweg. Een bedrijf opzetten gaat gewoon met gezond verstand. Ik ben meer van het type we-gaan-het-gewoon-doen-en-dan-kijken-we-wel-waar-het-schip-strandt.'' Lees meer!

Ons bin zunig

Over bankiers bestaan veel misverstanden. We zouden verkwistend zijn en onverantwoorde risico´s nemen. Het bevreemdt me altijd een beetje als ik dat soort berichten in de kranten lees. Niemand durft het hardop te zeggen, maar er zijn geen grotere kneiters dan bankiers.

Meet Hans en Joost. Spekzolen, broodtrommels en een veel te vrolijke das. Geen sociaal leven, al drie jaar vakantievrij. Tien jaar te vroeg voorzichtig kalend, en doorgaans versmolten met het meubilair. Tenzij er echt iets te vieren valt. Na een klapper op de beurs, gaat de kneutertandem richting koffiehoek. Per ongeluk omhoog krullende mondhoeken worden snel verbeten. Geld, wij? Nee hoor, heb je die bombardementen op Benghazi gezien? Verschrikkelijk zeg, dat zullen we straks wel weer voelen in, eh, op de beurs!

Dan volgt de bankier-met-de-zwavelstokjes-act, een wekelijks terugkerend succes:

,,Mag ik een koffie alstublieft? Nee hoor, geen latte. Gewoon een americano voor Hans. Het is nog steeds crisis! Nee, niets erbij. Ga nou gauw! Of zijn de gevulde koeken in de aanbieding? Een euro vijftig?! Zeg, zo krijgen we die staatssteun nooit terug betaald. Ik ga zo wel even naar de Aldi. Joost, ik krijg trouwens nog een euro van jou voor die koffie van vorige maand. Ik had het verrekend met het cadeau voor Mirna, maar je bleek nog vijftig cent te hebben openstaan voor dat plakje rosbief van vorige week. Ja het was rosbief, geen kipfilet, dat weet ik heel zeker. Ik heb je voor een euro genoteerd.”

Een uur later komt Hans opgewonden aangerend. Hij praat snel en heeft rode wangen. KAASBLOKJES! Er zijn LUXE snacks over in de meeting room op de vierde. De financiele vrienden stuiven samen weg. Dat scheelt weer twee schrale casino’s en een verdrietig plakje kipfilet. Het toppunt zijn nog de bonussoezen van de Ap to go. Roomsoezen, moorkoppen en andere producten die Sonja Bakker ‘valkuil’ noemt. Nog geen euro per stuk. Ik vind het lastig om daaraan voorbij te lopen. Hans niet . ,,Als niemand meer wil, neem ik ze mee naar huis, goed?” Gretig metselt hij zijn broodtrommel dicht met tot boter geperste room.

Bankiers zijn niet verkwistend, ze potten alles op. Dat calvinisme zou ze bijna sieren, als het niet zo dubbel was. Het gekke is namelijk dat Hans en Joost bijna klaar komen op de How to Spend it bijlage van de Financial TImes. Convertible cabrio´s, exclusieve jachten en peperdure wijnarrangementen, ze drinken het allemaal even gretig in. Om vervolgens heel diep te zuchten en uit het raam te staren. In hun hoofd zie ik de teller gaan. De krant gaat dicht en de computer weer aan. Ze willen wel, maar ze durven niet. Zunig, voorzichtig, betrouwbaar. Echte Hollandse bankiers. Lees meer!

Herkenbaar!

Wat begrijp ik deze man! Lees meer!

Zwart gat

Sinds ik ben gaan samenwonen met mijn vriend hebben we constant discussies over de televisie. Hij wil een grote, ik niet.
Mijn oude televisie had, volgens mijn vriend, het formaat van een postzegel en de bij voetbalwedstrijden was de stand enkel met een vergrootglas te lezen. Ik vond dat onzin. De stand was prima te lezen, je moest gewoon iets voorover buigen.
Hij wilde graag een grote flatscreen. Ik niet. Je kon ’s avonds toch veel beter goede gesprekken hebben? Zo’n televisie neemt gaandeweg je leven over, als een stil zwart monster. Een zwart gat, waar alle gezelligheid in verdwijnt.

Hij vond dat onzin.
Bij iedereen die op bezoek kwam, klaagde hij over het formaat van onze televisie. Alle mannen gaven hem gelijk. De vrouwen niet. Althans, niet alle vrouwen.
Deze man-vrouw strijd heeft hij uiteindelijk gewonnen. Wij hebben nu een enorm zwart gat in onze woonkamer.

Aangezien dit zwarte gat goed gevuld moet worden heeft mijn vriend gelijk digitale televisie met 150 kanalen aangeschaft. Een groot aantal kanalen zendt zwart beeld uit en een nog groter aantal zendt tekenfilms uit. Verder is er RTL lounge en UPC televisie, maar er is ook een zender volledig gewijd aan het programma ‘Secret Story’.

Om de een of andere reden staat bij ons nu heel vaak ‘Secret Story’ aan. Mijn vriend en ik hebben dus nu altijd gezelschap in huis. Een soort levend behang, waardoor je je nooit meer alleen hoeft te voelen. Wij hebben er gewoon een aantal huisgenoten bij. Net als in het echte leven wordt er over voornamelijk niks gekeuveld en vinden er geregeld woordenwisselingen plaats.

En net als bij echte huisgenoten, voel ik mee met Aafke, Alexander en de rest. Uitgebreid heb ik het met mijn vriend over onze nieuwe huisgenoten. We raken er niet over uitgesproken.

Secret Story schijnt niet goed bekeken te worden. Ik hoor zelfs mensen praten over het stopzetten van dit programma. Wat zal ik ze missen, deze nieuwe vrienden.
Lees meer!

Over spaarders en spenders

Het is woensdag avond 19:30 uur. Ik sta bij de Albert Heijn. Op de band liggen in deze volgorde: een paprika, een avocado, tortillas, biologische muesli (ik moet echt beter ontbijten), vuilniszakken, wc papier (bleh saai) en biologische chocola (invloed van veganistisch vriendinnetje).

Totaal: EUR 14,90. Pinnen? Ja. Bonuskaart? Nee, vergeten.

Ik toets mijn code in en kijk om me heen. De rij achter me is de gebruikelijke verzameling van financieel zekere yupmensen. Ik glimlach mijn standaard blik van verveelde verstandhouding naar dit publiek. Padampampam...pinnen is bijna gebeurd... Totdat: "Oh sorry mevrouw, er staat niet genoeg op uw rekening. Kunt u contant betalen?"

Nee, dat kan ik helemaal niet. Dit is de enige rekening die ik heb. Ik ben blut. Hoe genant. Nu weet die hele stinkende rij achter me dat ik niet eens EUR 14,90 op mijn rekening heb staan. PAUPER!
Ik wil stilletjes verdwijnen. Die avocado met biologische chocola wil ik achterlaten op de boodschappenband. Het is alsof ik een zwerver ben die de Pradawinkel is ingelopen om een paar loafers af te rekenen. En ik bij de kassa uit mijn stoffige portemonneetje alleen een bonnetje van de dagopvang kan halen.

Je hebt spaarders en spenders. Spaarders kijken elke maand tevreden naar het groeiende getal op hun rente plus rekening. Spenders hebben geen rente plus rekening maar een betaalrekening. Alles wat erin komt, moet er snel weer uit. Hoe veel ik verdien maakt niet uit. Het gaat allemaal op. In goede moed opgezette spaarrekeningen worden dezelfde maand weer leeggeplunderd. Vakanties, schoenen, hele gezellige avondjes in de kroeg. Qua geld leef ik erg in het Nu.

De prijs ik voor deze levenshouding betaal is een moment van intense schaamte. Minstens een keer per maand, in de Albert Heijn. Lees meer!

Where freaks are born

A friend of mine started to work for an internet company. He used to work in financial services, but switched because he hated the hierarchy and the insane bosses in this industry.

I wondered whether that would be different in another sector. Is it possible that the financial industry just attracts a proportionally large amount of freaks?

After working for his new company for only a few days, he told me how liberated he felt. Not only were the bosses super nice, the company had figured out that relaxing is part of the work day. This meant free massages for everyone, fussball tables everywhere, and free concerts once in a while. His collegues were very nice as well - backstabbing and bitching wasn’t necessary. The owner of the company was just not that type of man. Very simple, but true.

The financial industry, on the other hand, is a sector with strict rules of conduct that are dictated by the bosses. These rules are set, and are hard, if not impossible, to change. Once in a while a new company is introduced, but these are often established by former employees of the established players, and therefore don't change the way things work.

So if your boss is a nasty, mean, old, freaky, little man, and you grow up under his reign, you start to think this is the way to get to the top, and unconsciously start to look like him. Thus you turn into a freak as well. Even though you promised yourself you wouldn't. Too late. You became part of the establishment.

So it is not that the financial industry attracts a large amount of freaks. They are born there.
Lees meer!

Een ouderwets potje ballen!

Of eigenlijk een nieuwerwets potje ballen voor mij. Het is namelijk mijn allereerste voetbalwedstrijd ever. Die ik live mee ga maken dan. Want tijdens de EK’s en WK’s is het natuurlijk een verplicht onderdeel van het sociale bestaan om op de juiste plaats, de juiste wedstrijd te kijken.

En die allereerste live wedstrijd vindt ook nog in Moskou plaats! Maar dan wel met een Nederlands tintje, het is Spartak tegen Ajax.

Vijf wijze lessen voor degenen die er ooit aan toe komen:


1. Russen kunnen ook best een avond zonder vodka
In het stadion wordt namelijk geen druppel verkocht. Geen vodka. Geen bier. Zelfs geen alcoholvrij bier. Dus drinkt iedereen de hele avond thee. Liters thee. Met een citroentje erin. En zo blijken de Russen en de Engelsen meer met elkaar gemeen te hebben dan ik dacht. Een voorliefde voor alcoholische avonden, en een voorliefde voor thee. Met citroen.

2. Echte Russen zingen
Zo veel en zo vaak mogelijk. Of het nou gaat om oude Russische levensliederen, popliedjes of het scanderen van voetbal teksten, als het even kan wordt er een lied ingezet. En wil je erbij horen dan doe je dus mee. Van een half uur voor de wedstrijd, tot uren erna. Volle borst vooruit.


3. Trek je hakken aan en föhn je haren – ook in het stadion
Bij de gemiddelde wedstrijd wordt je namelijk minstens vijf keer gefouilleerd. Voordat je het terrein rond het stadion op mag, voordat je kaartje gecontroleerd wordt, voordat je het stadion in gaat, voordat je in het stadion de trap op gaat en dan toch ook voor de zekerheid nog maar een keertje voordat je naar je stoel mag. Draaien op je hakken en wapperen met je haar doet in dat geval wonderen en bespaart heel wat tijd bij binnenkomst. En dan ben je tijdens de rust ook nog eens de enige die een thee kan veroveren én op tijd op zijn plaats terug is. Mocht je geen hakken of lang haar hebben, dan kan je natuurlijk ook nog de F-side way gaan: show me the money.
4. Neem je klant mee
En dan niet naar de Skybox, maar naar de gewonemensentribune. Tussen het fouilleren, thee drinken en scanderen door is het namelijk goed zaken doen. Na de wedstrijd is het wel verstandig om een taxi naar de dichtstbijzijnde kroeg klaar te hebben staan om de deal dicht te timmeren. Want uiteindelijk is het wel de vodka die de kassa doet rinkelen.
5. Voel je niet geïntimideerd
Niet door de spandoeken met ‘Vrouw-vrij-vak’ en ook niet door de vijftig of honderd of, waarschijnlijk, meer agenten, die langs het veld staan, langs de tribune posten of gewoon dwars over de rijen stoelen lopen. Alles in Rusland gaat namelijk gepaard met groot uiterlijk vertoon. Meestal onschuldig, soms aandoenlijk en in alle andere gevallen kan je er maar beter niet te veel over na te denken. Anders kom je nooit meer terug. En dat zou zonde zijn. Dan zou het me nu toch ontbreken aan Russische liedjes in mijn hoofd, een schorre stem en een heel nieuw zicht op alcoholloze, Slavische verbroedering.
. Lees meer!

Op zakenreis

Toen je vroeger na school thuis samen met je moeder of de oppas naar de Bold and the Beautiful keek was je vast net als ik onder de indruk. De levens van de Forresters en de de Spectras speelden zich af rondom cocktailparties en runway shows. Werken deed niemand echt. Tenzij je met een clipboard in je handen, intense blikken naar je tegenspelers uitspuwend, werken zou noemen.

De carrieretijgers uit de Bold gingen vaak op zakenreis. Ridge en Brooke gingen dan samen naar een textielbeurs in Rome. Dan volgde een aflevering met van die kazige shotjes van de Trevi fontein en een zuchtende Brooke.
Enfin, die zakenreisjes uit de Bold zijn een drijfveer voor mijn eigen Zuidasambities geworden. Ik wilde ook op zakenreis. In een chic reis/speelpakje met mijn kasjmier dekentje en een lekkere collega in businessclass naar Hong Kong and beyond.

Dit weekend is het eindelijk zover. Het is geen Hong Kong, maar Basel. OK.
Er zit geen vierkante kaaklijn naast me, maar mijn baas, wiens kaaklijn inmiddels naar het Zuiden is vertrokken. Ik heb geen kittig pakje aan maar een praktische pantalon. En we zitten met z'n tweeen gewoon tourist class. Geen bubbels, en geen romantiek.

Mijn hoop is gevestigd op de hotellobby. Misschien zit daar een gevierkante kaak investment banker aan een wodka tonic te lurken. Mocht je dit toevallig lezen, mister square jaws, ik zit aan de bar met een martini en olijf. In een Forrester creation. Lees meer!

Twitterend ten onder

Amerika's favoriete megalomane-coke-snuivende-acteur-met-losse-handjes,
Charlie Sheen, ging deze week ten onder. In een publieke meltdown van epische
proporties. Nadat Chuckles zijn neus te vaak in de sos had gehangen en een ros teveel had uitgedeeld, werd hij door zijn bazen op non-actief gesteld. Charlie beloofde beterschap en ging in rehab. Geen ongebruikelijk plan van aanpak voor het succesnummer dat de leading man van Amerika’s meest populaire sitcom nou eenmaal is.

Maar, Charlie keerde niet met hangende pootjes terug. De Sheen machine bleek een rebel met een doel. Hij organiseerde een doe het zelf module drugvrij onder begeleiding van twee porno sterren op zijn eigen ‘Sober Valley Ranch.’ Hij ontsloeg zijn perschef en slingerde een stroom fantasievolle verbale bagger de ruimte in via webkanaal Sheen’s Korner en Twitter. Zijn feesten waren legendarisch, zijn bazen AA nazi’s. Hij had een ploeg vatican warlock assassins om zich heen verzameld en was WINNING! WINNING! Duh! Hij kwam alleen terug als die clowns op hun knieën om vergeving kwamen vragen. Buh-bye! #Tigerblood #winning. Vijfentwintig uur later was hij een miljoen volgers verder.

Daarom leek het mij op maandag een goed idee om naar kantoor te gaan, mijn jas in de hoek te smijten en, heel oprecht, een fotoverslag te posten van mijn weekendavonturen op Facebook. Keepin' it real. En daarin Thijs, zaterdagnacht ontsnapt uit collegaland naar de Melkweg, te taggen in compromitterende poses. Fuel my attack! Bij het koffieapparaat ging ik Floris, Diederik en wie het maar wilde horen vertellen over mijn elektronische avonddriedaags. Ze zouden me bedanken voor het inkijkje in de legendarische hoogtepunten van mijn feestende bestaan, wat voor hen als brave billenknijpers anders altijd onbekend was gebleven. Miranda zou ik uitleggen dat ongeopende post een door trollen ontworpen administratief wapen was op mijn kruistocht richting juridische zege, waar ze vooral niet teveel over moest zeuren voor tienen. Bij de eerstvolgende bespreking ging ik Joost vertellen dat hij zijn bek moet houden als ik aan het woord ben. Zijn strategie is shit, mijn plan is goud. Kies mijn kant en we gaan winnen. Winnen, winnen, winner.com.

En tijdens de lunch ging ik de wereld per Twitter laten weten dat het belachelijk is dat een corporate advocaat omgerekend het uurloon van een caissière verdient .#Tigerblood

Ik had bij wijze van spreken al wat pointers op een blaadje, toen het tij keerde voor the Sheen Machine. Charlie is inmiddels ontslagen. De webcasts worden steeds schrijnender. Zijn twitter stroomt vol met psychoanalyses. De grens tussen authenticiteit en zelfoverschatting is fijn.

Ik heb mijn kladje maar weer gedelete. Een foto geüpload van mijn schattige neefje en een blik van verstandhouding gewisseld met Thijs bij het koffieapparaat. Mijn alter ego Patricia Party blijft nog even in de kast.
. Lees meer!

Erica Hysterica

Erica Hysterica. De overspannen collega die alles zwaar, moeilijk en niet te doen vindt. De inspiratie voor Geers'
"ik heb er de kracht niet voor" t-shirt. Met een stem als een piepende schommel staat ze voor tienen op mijn kamer te gillen dat er iets mis is. Haar leven. Een memo. Een afhaalmaaltijd die haar twaalf uur later nog steeds achtervolgt. Grote en kleine ongemakken. Erica vindt alles even erg.
Als ze op de gang aan komt galloperen is dat m'n cue om de waterkoker bij te vullen. Helaas heeft Erica naast irritaties ook last van het plakbandsyndroom. Soms is het de hele ochtend me and my shadowop kantoor. Erica wil het liefst altijd feedbacken, een luisterend oor en sparren. Mag ik even iets tegen je aanhouden? hoor ik dan uit de hoek van de kamer. Voor ik het weet staat ze schuin achter mijn stoel in mijn oor te roepen dat ze het gewoon AFSCHUWELIJK vindt van Pietje en ONACCEPTABEL van Marietje.
Op z'n moment ga ik in mijn inner yogacentrum op een denkbeeldig matje de zonnegroet doen. Een paar minuten kijk ik in stilte naar de gillende Erica, ik geef haar mijn liefste glimlach en draai me dan weer terug naar het beeldscherm. Na een periode van non interactie is Erica leeggelopen en loopt ze weer naar haar kamer. Daar ligt het volgende levensbedreigende issue te wachten. Na drie minuten gisten barst de dramavulkaan weer uit, maar deze keer mag de secretaresse het opvangen. Erica geeft me een enorm goed gevoel over mezelf. Naast haar ben ik zo zen als een bergbeekje. Lees meer!

Woensdag weekbreak: king of bluf

Wie ik? Wat ik ervan vind? Waarvan ..ehmm..Bonzende slapen, zweetdruppels op je voorhoofd. Mensen, we zijn allemaal wel eens in de situatie geweest. Een meeting, bespreking of kort geding waarin het woord per ongeluk tot jou wordt gericht. Waarin jij onverwacht en ongewild in de spotlights staat. Waarin niemand lijkt te begrijpen dat jij nog maar een poor excuse for a professional bent. Er zijn dan verschillende opties. "Goede vraag. Ik kom hier later op terug." Of een grapje: "Wat je vindt, breng je maar naar de politie." Maar als het stil blijft aan de overkant, sta jij niet te lachen. Het alternatief? Fake it till you make it. Zoals de allerliefste grote Franse accountant Guy Goma, die voor een sollicitatiegesprek naar de BBC studio kwam, maar per ongeluk live werd geinterviewd als technologie expert. Oopsiedaisy! De man spreekt nauwelijks Engels, maar afgezien van een sterk staalje micromimiek (wat een beheersing, wat een controle!), bluft hij zich er doorheen. Het is een gouwe ouwe uit de dark ages van You Tube (2006), maar de King of Bluf blijft voor ons nog een lichtend voorbeeld.


Toen hem achteraf werd gevraagd naar zijn gedachtes tijdens het interview, antwoordde Guy: “Just keep on going.” Held! Lees meer!

Pearl Harbor?

Laatste ding op Facebook en Twitter zijn ‘patriottische’ zieke geesten die de Tsunami in Japan koppelen aan Pearl Harbor. Xcuse you? Ja. Een hele hoop Red Necks vindt dat het payback time is. Japan heeft Pearl Harbor gebombardeerd, nu krijgen ze hun verdiende loon. Voor het gemak zijn Hiroshima en Nagasaki even vergeten...

Zo schrijft Sebastian dat het geen toeval kan zijn #KarmaisaBITCH en vindt Deborah het absurd dat Amerika hulp stuurt. Deshaun ‘ain’t forgave Japan 4 Pearl Harbor’ en Larry adviseert om ‘Pearl Harbor Deathtoll’ te googlen, zodat we ons beter voelen over wat er in Japan is gebeurd.

Tsja...

Lees meer!

Sphoonkle

Sphoonkle. Het klinkt als een grote olifantenhoop. Het is marktplaats voor juridisch advies. De New Yorkse rechtenstudent Robert Niznik bedacht het forum, waar cliënten in spe online kunnen zoeken naar juridisch advies tegen de scherpste prijs. Ziet u het voor zich? "Prijsknallers!! DLA doet DD voor minder dan 10E!"

De site werd gisteren gelanceerd in de US of A, niet zonder kritiek.
Niznik’s streven is juridisch advies toegankelijk te maken voor Jan en Alleman. Maar hoe weet Jan Modaal wat de beste prijs/kwaliteit verhouding is in juriland? Daarvoor schakelt hij nu juist een deskundige in. En wat heb je aan het advies van een beunhaas die opereert tegen bodemprijzen, maar de route naar de Gall&Gall beter kent dan de wet?

Ook de togaklagers fronsen het voorhoofd. Straks moet iedereen meedansen in de limbo om het laagste uurtarief. How low can you go. Zitten wij over tien jaar met een aanvullende uitkering op slootwater koffie overuren te draaien voor een grijpstuiver.

Zo’n vaart zal het toch niet lopen. De towers of powers op de Zuidas worden waarschijnijk niet door de online adviesmachine geraakt. Nieuwe designmeubelen worden op marktplaats immers ook niet tegen bodemprijzen verkocht. Daar bestaat een aparte markt voor.

Maar er liggen andere, schrijnender, gevaren op de loer aan de andere kant van de oceaan. Zoals de software waarmee 570.000 documenten in twee dagen kunnen worden gescand. Een regelrechte bedreiging voor een ouderwets potje DD-en op de vrijdagochtend. Nooit meer acht uur volslapen in een online dataroom na een lange donderdagnacht. Niet meer tien keer schuin over dezelfde pdf pagina's tegen een billable ratio van 150%. Dat noopt nog tot creatievere methodes om je uren omhoog te krikken. Straks ontwikkelen ze ook nog software om volautomatisch SPA’s te vergelijken. Wat betekent dat voor een corporate stagiair? Buh bye.

De echte verliezers zijn ondertussen de allerarmsten en de grote onwetenden. Die mogen via Sphoonkle op zoek naar een afdankertje voor een habbekrats. Kapitalisme pur sang. Lees meer!

Jimi, the lawyer

I'm not really a lawyer, i'm just a hipster lounging about in this office chair.

A colleague is about to press send on an e-mail. As usual he is at a crossroads. Does he sign off Kind regards, James, Kind regards J, or the latest incarnation he has slowly been trying to force upon his friends and colleagues: just Jimi.

Jimi is not a lawyer. He just happens to work as one. In between going to obscure record shops, hanging out at the Vegan Cafe, chanting and working on his blog, he drafts term sheets and documents lists. All those soy lattes come at a price.
When he started at the firm he was just known as James. Now Jimi, his style is Wall Street (the first movie) meets Californian Leisure wear. He either looks like a lost band member of Vampire weekend or an extra from 500 Days of Summer.
Well, hang on, isn't this the corporate look circa 1988? The thick rimmed glasses, the braces, the "weekend sailing in Cape Cod" knotted jerseys, pastel colours? In some ways it should be a recipe for success at the modern office: simultaneously being recognised by your peers as the coolest kid in the office and winning the admiration of the older generation of partners for your homage to the styles that shaped their glory days.

Last Friday Jimbob popped in for a quick drink with us office mortals, before heading off somewhere cooler with his hipster friends. He returned to the office two hours later. He claimed that he had come back because he "wasn't really feeling it". I couldn't help but wonder if he had come back because his name just wasn't on the guest list, or because the hipster police smelled a rat and were not about to let this corporate lawyer-masquerading as a hipster take the place of a journalist, photographer or documentary producer. He looked slightly awkward on his return, embarrassed even, but for the first time in months his topics of conversation were more mainstream: office politics, a deal he was working on, the football matches from earlier in the week. He drank with us, he laughed with us, and he seemed more at ease, enjoying the fact that he didn't have to dream up a new obscure band or foodstuff to talk about.

James is at a point of transition in his life. He's slowly realising how difficult it is to marry the world of corporate law to life as a career hipster. The reason? No matter how hard they try, both individually and collectively (see the specialist corporate law media industry that has grown, awarding lawyers titles like "dealmakers" and the like), corporate lawyers just aren't hip. And a skinny tie can't do anything to change that.
. Lees meer!

Pappa Bear en Muis

John Galliano, fashion Wunderkind meets Piet Piraat, kon deze week zijn potlood en gummetje in het bakje gooien. Na 15 jaar briljante collecties van zijn signatuur nam modehuis Dior met een ferm “tot nooit” afscheid van de geniale gnoom. Een arrestatie wegens antisemitische uitspraken en een smoezelig filmpje met een ladderzatte Galliano die “I love Hitler” wauwelt in restaurantsetting. Voldoende om Galliano voor eeuwig NOT HOT te verklaren.

Van Parijs naar de Zuidas, waar onze eigen diva's over de corporate catwalk stampen.

Met opengeslagen wetbundel op tafel en een schuin oog op het beeldscherm was ik verdiept in een online exposé over de gevallen modekoning, toen ik vanuit mijn ooghoek een beweging waarnam. Het was mijn kamergenoot Muis. Muis is pienter en werkt heel hard. Muis trilt, alsof ze altijd een beetje moet huilen. En Muis rent. Van het kopieerapparaat naar haar bureau, van haar bureau naar de w.c. en uiteindelijk rent ze ´s avonds tegen een uur of elf ook door de kantoordeur naar buiten. Naar haar eigen knusse muizenholletje.

Erachteraan volgde een donker gevaarte. Papa Bear.

`Waar is dat MEMO! MEMOOOO!! NU, ik wil het NU lezen. NU! MEMOOO!` Als een veulen in paniek galoppeerde Muis naar de kamer van Papa Bear, om daar nog een kwartier verbale afranseling te ondergaan. Papa Bear is de meest gevreesde partner van kantoor. Samen met de Reuzin, zijn vrouwelijke evenknie, vormt hij kantoor´s axis of evil. Het tweekoppig monster laat in zijn pad van destructie naar de top een spoor van gebroken stagiaires en geflipte secretaresses achter.

Net als Galliano is Papa Bear gezegend met een talent. In zijn geval een combinatie van charisma, diepgaande kennis van juridisch concept waar verder niemand zich in interesseert en een gebrek aan geweten.

Tirades waarna je de schuimvlokjes van je voorhoofd kan vegen, objecten die door de gang worden gesmeten. Papa Bear heerst over kantoor als een woestijnheer over een Noord Afrikaanse oliestaat. Maar, als je wint heb je vrienden. Ook als je niet zo aardig bent.

Vijftien jaar lang heeft in Parijs een bataljon aan naaisters en ondersteunend personeel de alcoholische uitbarstingen van een krijsend talent mogen opvangen. Vijftien jaar lang is John Galliano daarmee weggekomen. Helaas voor Galliano en de Papa Bears van deze wereld leven we in een tijd van absolute transparantie. Het social media tijdperk. Eenmaal op beeld gaan hysterische woedeaanvallen viral.
En eenmaal viral is er geen weg meer terug.

Het is dan ook wachten op de eerste stagiaire die volledig is opgegroeid met een cameratelefoon, en die op een verloren dinsdagmiddag een driftbui voor de rest van de wereld vastlegt.

Tot dat moment zoekt Muis dekking onder het bureau, in de dames w.c., achter het kopieerapparaat en 's avonds weer in haar veilige muizenhuis.
Lees meer!

Gezocht: babydaddy?

Gisteren was ik op kraambezoek bij het zoveelste vriendinnetje dat aan boord van het Moederschip is gegaan. De kamer waar de thermostaat op subSahara stond, de blije Libellevrouw formally known as vriendin en het spartelende larfje waar iedereen op gefocust was. Lief, jazeker. Maar na een uurtje of twee kreeg ik het te warm en excuseerde me met een “Tsjonge, dit is echt de mooiste baby die ik ooit heb gezien.”

Buiten bij mijn fiets diepte ik uit de krochten van mijn telefoonlijst Schimmel, mijn schimmige single gelegenheidsvriendin. Zij was net bij haar ouders langsgegaan. Die bleven haken op “wanneer worden wij nou eens grootouders. Je nichtjes hebben allemaal al baby’s. Tante Jeanette vindt het ook sneu voor ons.” Kortom, tijd voor een doordeweekse bender in de Mazzeltof met de andere hopelozen en eeuwig onvolwassenen.
Een gedeelde fles zuur wit later, hadden Schimmel en ik het over het gewraakte thema van de avond: het moederschap. Onze moeders hadden op onze leeftijd al twee kinderen. Baby’s rukken langzaam op in onze vriendinnengroep. Over twee jaar heeft de meerderheid van onze besties een kind. Bizar. Maar hoe weet je nou of je met iemand een kind wil? Wanneer ben je daar klaar voor? Heb je op een dag als je naar je vriend kijkt: Ja. Spoel die pil maar door de plee. Laten we ons voortplanten samen. Of moet je op zoek naar een Vader-voor-je-kinderen? Op zoek naar je babydaddy. Getsie, hoe getto!

Schimmel wist de antwoorden ook niet. We keken naar de lege fles op tafel. We keken naar de rest van de aanwezigen. Het werd laat in de Mazzeltof.
Lees meer!

Weekbreak: Charlie Sheen songmachine

The Sheen machine just keeps m coming. Na zijn ontslag eergisteravond volgden nieuwe brandberichten uit Sheen's Korner en een 'epische' balkonscene bij de parkeergarage van de Warner Brothers studio. We hebben nog nooit met zoveel pret het internet afgestruind. Met al dat manic material beschikbaar op het www web moest er wel een creativo met een muziekmash komen. We hebben een poppy en een dubsteb versie gevonden. Bi-winning!

en dubstep

Lees meer!

Een glaasje prik bij Raak

Op de maandagavond na een weekend alcoholmisbruik en slechte dansmoves in de Melkweg wil je eigenlijk gewoon even niks. Maar met een uitnodiging voor de jaarlijkse show van onze lievelingswinkel Raak lieten we Take me Out voor wat het was en togen we naar westerpark.
Tussen het publiek van Amsterdamse Raakettes (vooral veel blonde extensions, skinnies en Ibiza chic) legden we een stukje voor jullie vast op tape.
De collectie dit jaar heeft als hoofdthema 70s Safari. Volgens Jos van raak zullen khaki broekjes met boheemse witte bloezen, gevlochten leren riem en grote losse krullen het straatbeeld in Zuid dicteren. Wij vinden het wel wat: Charlie's Angels op de steppe!

De avondjurken waren simpel en felgekleurd, prima passend in het colourblocking thema dat deze zomer overal te zien zal zijn.
Wie zaten er op de eerste rij? Aber naturlich, de koningin van Hillywood: Wendy van D. Daartegenover perma-bruine stylist of the stars Maik de Boer.
Ook Olcay Gulsen en een dubbelganger vrolijkten de front row op met een trout pout (kwek) en whatever- blik. Na een glaasje Campari met prik fietsten we de nacht in. Op tijd voor de herhaling van Boulevard.
. Lees meer!

Nooit te oud om te housen

Afgelopen weekend boekten we een retourtje 2002. 5 days off bracht ons een driedaagse bender en verplicht bank hangen tussen 14 en 18. Met het verschil dat we geen achttien meer zijn. En vrijdag ons dit keer een echte vrije dag kostte in plaats van een paar gemiste colleges. Is dat niet heel kinderachtig, vroeg ik mij vegeterend op de bank af. Andere mensen brengen hun pensioensopbouw in kaart in plaats van het leven van MTV's Whitney Port op zo'n vrije dag . Maar vrijdag hadden we het beste van 5days off nog niet gehad. Vrijdag, waren we Marcel nog niet tegen het lijf gelopen.

Zaterdag begon sowieso sterk in de Melkweg. Hercules & the Love Affair presenteerde een African gay queen die zijn enorme billen draaide als een wasmasjien, een stoer Chineesje en een reincarnatie van Freddy Mercury. Het driekoppig camp kamp zong prachtig en werd begeleid door een hardbody dj matroos die net was weggelopen uit een Jean Paul Gaultier reclame. Het bubbelende rarieitenkabinet maakte dat ook wij, corporettes met eerste rimpel en driedaagse wallen, ons weer welkom voelden tussen de frisse hipsters.

En toen spotten wij Marcel. Marcel is een heerlijke man. Niet alleen vanwege zijn eigen stijl (grijs t-shirt, korte broek, rode bretels). Niet omdat hij meteen een arm om je nek slaat tijdens het praten. Niet omdat hij crea tekenen combineert met koffie schenken in zijn eigen Bed&Breakfast op de gracht. Niet omdat hij al vanaf zijn zeventiende meedraait in het Amsterdamse uitgaanscircuit en alles wist te vertellen over de dj's op het feestje. Zelfs niet omdat hij goeie moves had en om vijf uur nog stond te dansen.

Marcel is 75 jaar jong. En volgens Marcel "ben je nooit te oud om te housen."
Marcel is onze held. Op naar het volgende feestje. Lees meer!

Van consultant naar dame-van-plezier

Tik-ker-de-tik. Rustig aan het werk, als any other day. Ik heb de dag onder controle. Het is me duidelijk wat ik moet doen. En dat gaat me lukken voor het avondeten. Dit wordt een heerlijk avondje. Totdat… PANIEK! Ik moet nu, nu, nu naar het kantoor van de klant komen. Inmiddels ben ik lang genoeg consultant om te weten dat paniek of stress vaste onderdelen van het consultantleven zijn. En ook lang genoeg om te weten dat deze paniek in 90% van de gevallen totaal overbodig is. Maar goed, een paniek oproep van een partner is moeilijk te negeren. Dus, ik klap mijn computer dicht, boek de eerste taxi – correctie, limo – richting klant, parkeer mijn computer daar in een kamer en ga op zoek naar de bron van de stress.

Er blijkt een nieuw document te moeten worden geproduceerd. Mijn uitgestippelde plan voor de dag moet dus aangepast worden. Geen probleem, nieuwe omgeving, nieuw overleg, nieuw plan en ik kan weer tik-ker-de-tik aan het werk. Dan, rond een uur of 1 – ’s nachts – is de crisis bezworen. We kunnen gaan. Inmiddels is het kantoor uitgestorven. De enigen die resten zijn de Russische partner, de opdrachtgever en ik. Of ik even mijn jas wil pakken, dan wordt ik bij het hotel afgezet… En dan, PANIEK! Mijn jas. Had ik die niet bij aankomst achtergelaten op een achteraf kamertje? Een achteraf kamertje dat nu op slot zit? En dat met -20 graden. Wat nu?

Maar een Rus, zou een galante Rus niet zijn als hij mij niet zijn jas zou aanbieden. Zijn lange, zware, Russische mannenjas met schoudervullingen. Deze afslaan is geen optie. Een vrouw wordt niet zonder jas naar huis gestuurd. En een vrouw wordt ook thuis gebracht. Het liefst in een grote auto. Zo wil het dus dat ik een half uur later voor het hotel uit een enorme Jeep duikel, verdrinkend in een veel te grote mannenjas, zwaaiend naar de twee Russen die nog in de auto zitten. Als ik vervolgens ook nog bij de receptie om een nieuw toegangspasje moet vragen voor mijn kamer – want ja, dat zat ook in mijn jas – kan de portier zijn lachen bijna niet inhouden. ‘Ah, je jas vergeten midden in de nacht. Tuurlijk. Ja, dat gebeurt wel vaker. Geen probleem. Je was aan het werk zeker?’

De volgende dag loop ik, opnieuw in de jas, richting kantoor. Met mijn meest arrogante blik erbij. Van oversized T-Shirt tot oversized jas, als je er maar zelfverzekerd bij kijkt kan alles een mode-statement zijn, toch? En zo probeer ik mijn image weer terug te draaien van dame-van-plezier naar succesvolle consultant. Maar misschien is dat niet eens zo makkelijk. Wie zei er ook alweer dat consultants het bedrijfsleven plezieren...?
Lees meer!

In sorbetkleuren het mijsje van kantoor

Vaak bereiken modevragen onze inbox. Van stagiairs tot provinciaaltjes
en van afgestudeerden tot oud gedienden met carrièreswitch wensen.
Iedereen vraagt zich af. Wat moet ik aan op de Zuidas? Voor een goed advies raden wij je aan ons boek te kopen. (Zie link hier rechts.) In deze serie proberen wij de laatste catwalk trends te koppelen aan een office look. Van -tierende- Galliano tot -heks- Westwood en -barbiepop
gone bad- Donnatella. Wij kijken wat er rond loopt en delen je in onze shoppingtrips die uiteraard tijdens werkuren op het net plaatsvinden ;)
We beginnen vandaag dicht bij huis met de show van Dries van Noten. Dries van Noten heeft deze week zijn wintercollectie gepresenteerd.

Zijn zomercollectie wordt door de fashionistas beschreven als werelds kalm en neutraal met sorbetkleuren.
De jasjes zijn super oversized. Een beetje alsof je een 10-jarige bent die het jasje van haar vader heeft aangetrokken, maar dan fashionable.
Aangezien je op kantoor er niet teveel als een 10-jarige uit wilt zien, adviseren wij de jasjes iets meer op maat te nemen. Een goed alternatief is bijvoorbeeld dit jasje van ASOS. Verder is wit neutraal het helemaal. Zorg voor goed ondergoed en dan kan wit zeker naar kantoor (niet te vaak en alleen als Piet P. tussen de bbqende Hollanders staat en het dus hoogzomer is). Zie bijvoorbeeld dit jurkje van LaDress. De sorbetkleuren kunnen ook heel goed gecombineerd worden met lichtgrijs. Net als met wit geldt hier: goed ondergoed en alleen in hoogzomer. Een leuk grijs pak, gecombineerd met een topje in sorbetkleuren, ben jij het heerlijke mijsje van kantoor. Succes.
Ennnn shopze!

Xoxo

Lees meer!

5daysoff vrijdag

De ZoZa's werden net wakker van een topavond in Paradiso. 5daysoff is sinds woensdag Amsterdam op zijn kop aan het zetten en de zoza's hebben gisteren na de vrijmibo een enkeltje Paradiso gepakt. De Basken/Britten van Christal Fighter met hun pittige mix van electronica, folk, pop en dance waren onze favoriet. De zaal had er zin in en dat merkten we. Het bleef tot diep in de nacht druk in Paradiso. Opvallend is het grote aantal internationale bezoekers dat op 5daysoff is afgekomen. Misschien waren wij het meest enthousiast. Om een uurtje of vijf waren wij de last ones standing. Anyhow, mocht je vanavond nog geen plannen hebben en zin hebben in een stevige electro set, dan raden we je aan om naar Melkweg te gaan. Daar speelt de partystaring DJ Aeroplane vanavond een superstrakke set. Kaartjes kun je kopen op 5daysoff.nl. Lees meer!

De gulden middenweg

Ik heb woensdag gestemd. Tot in het stemhokje was ik een zwevende
kiezer. Ik wist het gewoon niet.

Bij ons op kantoor houden wij een soort verkiezingspoll. Iedereen vult zijn of haar stem in, uiteraard anoniem, en dit wordt vervolgens gedeeld. De uitkomst is zelden
verrassend. Als het aan de zuidas lag was de VVD de grootste partij, met een paar uitschieters naar het CDA of de PvdA. Interessant wordt het om te gokken wie de afwijkende stemmen heeft gegeven.
Wie is de 'lekker tegendraadse' GroenLinks stemmer en wie de 'rebelse' SP
stemmer?
Er zat dit jaar zelfs een CU stemmer tussen. Dat was
nieuw. PVV krijgt geen enkele stem. Op zich is dat niet verrassend.
Hoewel ik sommige collega's ervan verdenk latente PVV stemmers te zijn
zal niemand dat toegeven. PVV is 'not done'. Eigenlijk is SP ook 'not
done' maar ieder kantoor heeft zo zijn rebel. De medewerker die vroeger lang
haar had en head bangde op Rammstein schopt nu in maatpak tegen de
gevestigde orde door lekker links te stemmen. Het is jammer dat de CPN
niet meer bestaat.
In het hokje met de ogen van de verkiezingsmedewerkers in mijn rug
gebrand dacht ik nog koortsachtig na. Wat zal ik stemmen? In ieder
gevalop een vrouw. Misschien raar, maar een beetje solidariteit kan geen
kwaad. De Stemwijzer bood ook dit keer geen uitkomst. Wat te doen?
Gevestigde orde of lekker rellen? Ik pak het potlood en kies ,als
altijd, voor de gulden middenweg.
. Lees meer!

Advocates moeten afvallen

Ben je liever slim en onknap of bloedmooi maar uberdom? Als ik mocht kiezen tussen het hoofd van Nathalie Portman met een herseninhoud van twee cellen, of een mwah matig hoofd maar wel een rechtstreeks lijntje met Einstein dan wist ik het wel. Mijn naam is Nathalie. Mooi zijn opent deuren die voor minder bedeelden gesloten blijven, hoe slim je als Diny Dweilhoofd dan ook mag zijn.

Dat je een zeseneenhalf voor je scriptie kan compenseren met een guitig koppie en een vlotte babbel is op de Zuidas dan ook geen geheim. Een beetje eye candy is goed voor elke firm, en daarbij zijn het niet alleen de dames die dienen ter deco- en inspiratie. Op elke zichzelf respecterende corporate sectie hoort minstens een snelle hardbody met surfhobby rond te lopen.

Een Amerikaanse lawschool doet al vast aan de nodige prep en stuurt zijn rechtenstudentes naar de sportschool onder het mom van een cursus netwerken. Hmm, ik moet ook nodig weer eens bijpraten met de crosstrainer.
Op de uitnodiging voor de net-work out staat: Whether they admit it or not, many employers fel that having pretty female employees will reflect well on their firm."

OK, als dat zo is, dan mogen die firms wel eens wat meer gaan investeren in hun human beauty capital. Een flinke pot La Mer om het gebrek aan daglicht en zuurstof te counterbalancen. Een preventieve Botoxbehandeling met Kerst. Een kantoorkapper die de highlights opfrist. Helaas heb ik HR nog niet kunnen overtuigen.
Lees meer!

Schrijfster Daphne Huisden (22)

Met haar tweeëntwintig jaar is ze een van de jongste debutanten in Nederland. Eind oktober verscheen haar debuutroman Alles is Altijd Fictie bij uitgeverij Prometheus. Wij waren onder de indruk en vroegen om haar nummer. Afgelopen week mochten we langskomen (en mee-eten) in Rotterdam Noord. Daphne vertelde over haar jeugd in achterstandswijk Delfshaven, het afbreken van haar studie en haar keuze zich full time te wijden aan het schrijversvak. Hieronder een verslag.


Klein en tenger. Dikke, zwarte krullen. Daaronder twee felbruine ogen, zonder make-up. Gehuld in een lang grijs vest zit ze in kleermakerszit op de bank. Haar gebaren zijn rustig, ingetogen. Surinaamse vader, Nederlandse moeder. Onmiskenbaar knap. Toch voelt Daphne Huisden zich een buitenbeentje. Regelmatig kijkt ze even weg. “Ik houd de wereld liever op een afstand. Verdwijn in een boek of in mijn eigen hoofd. Dan hoef je niet te veel van jezelf te laten zien.”

Woont in een kraakpand met veel te veel boeken
Daphne woont met vriend Salih Kilic (24) in een kraakpand in het Oude Noorden, Rotterdam. De gaskachel snort in de hoek. Een groenfluwelen sofa wordt geflankeerd door een verschoten fauteuil. “Alles wat hier staat hebben we gekregen van andere mensen. Oude troep waar ze vanaf moesten.” Zelf heeft Daphne niet veel spullen. Behalve boeken. “Ik heb een boekverslaving. Ik koop altijd veel te veel boeken. Boeken uit de bibliotheek zijn nou eenmaal niet hetzelfde. Ze ruiken anders.”
Haar leesdrift heeft Daphne van haar moeder meegekregen. “Mijn moeder nam me als kleuter al mee naar de bibliotheek. Ik wilde de hele bibliotheek leeg lezen, net als Mathilde uit het boek van Roald Dahl. Verslond hele stapels per week.”

Groeide op in een arme buurt
Bijzonder voor een meisje dat opgegroeide in de Rotterdamse achterstandswijk Delfshaven. In haar gymnasiumklas op het Rotterdams Lyceum, een ‘zwarte school,’ zat welgeteld één klasgenoot wiens ouders hadden gestudeerd. “We woonden in een smal huisje met drie verdiepingen, een lange open trap en een voordeur. Ik voelde daardoor altijd dat er iemand in de buurt was. Mijn vader was arbeidsongeschikt. Overdag zat hij op me te wachten als ik thuiskwam uit school. Af en toe ging hij naar de kroeg. Mijn vader hield van de kroeg. Voordat hij het huis verliet keek hij dan eerst vier keer op zijn horloge en herhaalde waar hij naartoe zou gaan. Hij vond het belangrijk dat er iemand bij me was. Ik voelde me altijd beschermd."

Tussen dronkaards en andere ‘bijzondere mensen’
Haar vader was geen lezer. “Mijn vader heeft jarenlang de wereld over gevaren en ging daarna werken in de haven van Rotterdam. Toen hij een hernia kreeg en arbeidsongeschikt werd, stortte hij zich in het vrijwilligerswerk. Hij ving mensen op die het moeilijk hadden.” Dronkaards en andere ‘bijzondere mensen.’ Zoals de Italiaanse dame met snor, die eigenlijk een man wilde zijn. Of een oude man met extreme bewaardrift, een lange baard geel van nicotine en een grot van papier-maché in zijn huis. Veel karkaters in Daphne’s werk zijn te herleiden tot de ‘bijzondere mensen’ die Daphne tegenkomt. “Ik vind rare mensen veel leuker dan gewone mensen. Gewone mensen zijn saai.”

Werd beschermd opgevoed
In de derde klas kreeg haar vader lymfeklierkanker. Hij overleed na een ziektebed van een jaar. Daphne was toen zestien. “Dat was zwaar. Ons huisje was zo open en klein, daardoor viel het extra op. Ik verwachtte steeds dat ik hem zou zien zitten als ik de trap af kwam. In die tijd ging ik nog maar twee dagen per week naar school. Ik vond het nutteloos. Op school gaven ze niets extra’s mee. De lesstof kon ik net zo goed zelf uit boeken halen. School ging alleen om reproduceren. En ik kan niet tegen regels, ik houd van vrijheid.” De droom om advocaat te worden die ze eerder koesterde, had ze inmiddels laten varen.

Protesteerde bij de G8
Daphne had het idee dat ze haar tijd nuttiger kon besteden. Door te lezen of te protesteren met de Internationale Socialisten, een radicaal linkse jongerenbeweging waarin ze actief was. Daar ontmoette ze zes jaar geleden haar eerste en enige liefde Salih. “Gingen we met zijn allen naar Schotland, demonstreren bij de G8. Ik was toen zo’n Nirvana meisje, heel zwaar op de hand. Salih het tegenovergestelde, zo’ n heel blij type. Ik was toen nog heel idealistisch. Nu niet meer. Er gebeurt iets vreemds met mensen in een grote groep. Dan vervallen ze heel snel in een bepaalde rol. Dat wordt dan zo’ n opgelegd kader. In groepen vervul ik liever de rol van toeschouwer. Ik speel altijd een rol. Waarom? Ik denk veel na, zwem altijd tegen de stroom in. Dan is het soms gemakkelijker niet te veel van jezelf te laten zien. Zo houd je meer ruimte over voor jezelf. Als je vlucht in je eigen hoofd wordt de wereld zoveel groter. Datzelfde gevoel van vrijheid ervaar ik bij het lezen of schrijven van een boek. En misschien doe ik het ook wel uit zelfbescherming.”

Stopte met haar studie
Na het gymnasium ging ze studeren in Leiden. “Na school verwachtte ik dat we onze geest gingen slijpen op de universiteit, zeker met een studie filosofie in Leiden. Dat we weer begonnen met nadenken. Maar op de universiteit zit iedereen in een keurslijf. Juist in Leiden.” Na drie maanden stopte ze met haar studie. Ze voelde toen een enorme druk om iets van haar leven te maken. “Ik dacht alleen maar, straks ga ik dood en dan heb ik niets bereikt. Ik begon te hyperventileren uit angst voor een hartaanval. Af en toe sloeg mijn hart letterlijk op hol. Een illusionist leerde mij om me te concentreren op geluidjes. Nog steeds vind ik het lastig om te ontspannen. De angstaanvallen verergeren mijn drang om me nuttig te maken, om iets te doen met de tijd die je hebt gekregen. Ik leg de lat heel hoog voor mezelf. Ben altijd bezig met de toekomst. Mijn debuut noem ik steeds ‘mijn vorige boek,’ terwijl ik amper drie weken geleden aan het volgende boek ben begonnen, haha."

Kreeg eerst afwijzingen
Nadat ze met haar studie was gestopt, begon ze meteen met schrijven. Eerst naast een saai baantje op kantoor. “Ik weet niet precies wat de mensen daar deden. Iets met certificeringen. Ik geloof niet dat de mensen zelf precies wisten wat ze daar deden. Ze kwamen daar binnen met de gedachte: ’Ik ga hier nu even acht uur volmaken’. En ik kon ze de hele dag observeren vanachter de receptie. Heerlijk vond ik dat. Ik ben dol op kantoorhumor.”
De eerste hoofdstukken die ze naar uitgevers verstuurde, werden consequent afgewezen. Na de vierde afwijzing nam ze een beslissing. Het roer ging om. Het kon en moest beter. In november 2009 nam ze drie weken vrij om het boek helemaal te herschrijven. Dag en nacht werkte ze door in haar schrijfkamer op de derde verdieping van het tochtige kraakpand. “Af en toe was ik helemaal verstijfd. De kachel werkt daar niet goed. Ik droeg skisokken en twee fleece truien over elkaar. Ik kwam in een heel raar ritme terecht, raakte in een soort roes. Dan moest Salih ’s ochtends komen vragen hoe lang ik mijn lenzen al in had.”

En toen succes!
Niet zonder resultaat. Sinds afgelopen oktober is Daphne ‘gepubliceerd auteur.’ Alles is altijd fictie is goed ontvangen en Daphne heeft Aaf’s column in de Volkrant de afgelopen weken overgenomen op vrijdag.
“Ik had nooit eerder de ambitie om een column schrijven. Maar dit leek me wel een mooie plek om te beginnen. Daarna zie ik wel wat er komt. Voorlopig richt ik me op mijn tweede boek. Alleen ga ik nu proberen te werken in een wat normaler ritme (glimlacht).”
Lees meer!

Achtergrondzanger

Ik ben verzot op talentenshows. Holland’s Got Talent, X-factor en natuurlijk The Voice. Voor wie de afgelopen weken op een onbewoond eiland heeft gezeten of opgesloten zat in een dataroom: Ben Saunders heeft the Voice gewonnen. Zijn broer, Dean, heeft Popstars gewonnen. Dit is alweer oud nieuws, maar waarschijnlijk een nieuw feit voor een groot deel van de FD lezers. Tja. It beats Nieuwsuur.
Talenten kunnen er wat mij betreft niet genoeg op televisie zijn.
Op de Zuidas zijn we ook gek op talenten, die noemen we hipo's, ofwel high potentials. Iedereen wil het nieuwe talent zijn. Iedereen wil shinen. De toekomstige CEO, partner of topmanager worden. Op mijn afdeling zitten bijna uitsluitend talenten. Bijna iedereen heeft wel een talentenprogramma doorlopen en wacht dan ook op de doorbraak als manager.
Dit creëert een probleem.
. Niet iedereen kan manager zijn. Helaas moeten er mensen over blijven om te managen. Dit is moeilijk te bevatten voor veel van mijn collega’s. Iedereen denkt degene te zijn, die de talentenshow gaat winnen. Met minder wordt geen genoegen genomen.
Dat levert veel gefrustreerde collega’s op. Mijn collega M. is er zo eentje. Hij kan het enkel nog maar over zijn niet verkregen promotie hebben. Tijdens het traineeship is hem voorgehouden, dat hij binnen 3 jaar een managementfunctie zal bekleden. Vier jaar later is dit nog niet het geval. Hij is bang dat als hij te lang op zijn functie zit, het niet meer gaat lukken die top te bereiken. Om er te komen moet je switchen, promotie maken, doorgroeien. En snel. Voor je het weet, ben jij die loser die zijn jubileum viert op een middelmatige plek in de organisatie.
Het vreemde is, dat ons management deze types blijft binnenharken. Wat nu dus een dozijn ontevreden medewerkers op heeft geleverd.
Aan de andere kant van het spectrum bevindt zich mijn collega C. C zit er al wat langer en is ergens weggestopt in een donker hoekje van kantoor. Af en toe komt hij tevoorschijn als er iemand op de afdeling trakteert op een stuk Limburgse vlaai. Op zijn beoordeling krijgt C. iedere keer weer te horen dat hij wat ambitieuzer zou moeten zijn. Zou hij niet ook een coaching traject in willen gaan? C. bedankt dan vriendelijk en keert terug naar zijn plekkie buiten de spotlights. Toch is C. degene die iedereen graag in zijn team wil hebben. Bij vragen moet je bij C. zijn. C. heeft de gave een ander te laten uitblinken. Hij weet door zijn ervaring iedere opdracht goed te laten lopen, waardoor zelfs het meest incompetente talentje er goed vanaf komt.
Zowel C. als M. denker er over na te vertrekken. Beiden omdat ze zich niet gewaardeerd voelen.
Voor onze afdeling zou het een ramp zijn om C. te verliezen. C. is misschien niet de popstar, maar hij is toch zeker wel de achtergrondzanger die nodig is om de popstar te laten shinen. In plaats van the next popstar pleit ik voor de the next back-up vocal. Mijn stem gaat naar C.
Hij heeft de C(ontent)-factor.
. Lees meer!

5 days off 2011

De Provinciale Staten verkiezing is zeker niet het enige event van de dag. Vandaag gaat 's lands grootste elektrofestival van van start in onze eigen damstad. Wat Sonar is voor Spanje en het Berlin Festival voor Duitsland is 5 days off voor Nederland. Epicentrum van het elektrogeweld zijn Paradiso en de Melkweg. Vanavond opent het festival met een dubsteb avond in de Melkweg (met o.a. de Jeugd, Boemklatsch en de nederhoppers van Zwart Licht). In Pardiso draaien Gold Panda (bollywoodsampels met lekkere beat) en Caribou, een gepromoveerde wiskundige die heerlijk ontspannen zomerhitjes maakt. Andere hoogtepunten zijn wat ons betreft 2 Many DJ's, internationaal gevestigd duo uit Gent op donderdag en wij zijn erg benieuwd naar het Finse all female rave duo LCMDF in Paradiso op vrijdag;) Zaterdag lijkt de Melkweg veelbelovend met Hollands talent Tom Trago en Aeroplane. Voor het volledige programma check de site. Hier vast een filmpje van 2many djs op Sonar afgelopen zomer. Tot in Paradiso.
Lees meer!

Wat ben jij toch een geweldig persoon

‘Wat ziet u er mooi uit.’ ‘Wat ruik je lekker.’ ‘Wat ben je toch een heerlijk persoon.’ ’Wat kun je toch goed Tai-Kwando’en.’ Het is vandaag nationale complimentendag.
Op twitter wordt er heftig gecomplimenteerd. Van ‘Wat ben ik toch goed!’ tot ‘Ik vin mezelf errug lekker’.
Complimenten uitdelen. Het lijkt simpel, maar het is rete-ingewikkeld, blijkt uit de website van de nationale complimentendag. Een compliment maken op complimentendag is aan veel regels onderhevig. Zo mag je geen algemene complimenten maken, maar moet het specifiek en concreet zijn. Je moet het doen op een manier die bij jou past, maar ook bij degene die je een compliment maakt. Ook zijn er regels die voorschrijven hoe je een compliment in ontvangst moet nemen.
Daarnaast mag je niet een kaartje kopen om een compliment te maken, want er mag geen geld verdiend worden aan complimentendag. Om het geheel niet al te moeilijk te maken is er gelukkig wel een voorgedrukte oorkonde die je kan invullen en uit kan printen ‘De nationale complimentendag Award 2011’.
En het moet natuurlijk zijn. Niet Amerikaans: ‘You aarreee soooo wooonderfulll’ maar gewoon lekker Hollands: ‘Bedankt dat ik je pen mocht lenen, heel vriendelijk van je.’
Je kunt je afvragen hoe natuurlijk het is om een compliment te maken op complimentendag. Het lijkt mij juist de minst oprechte dag om een compliment te maken. Vandaar ook geen compliment aan jullie vandaag, maar misschien morgen. Of overmorgen.
Lees meer!

Parodie the King's Speech

In de catgeorie very funny deze parodie op the King's Speech. Mike Tyson helpt George W. Bush klare taal te spreken. Misschien ook iets voor onze Job?
Lees meer!