Babypraat II

Al eerder heb ik geschreven over mijn collega die babypraat tot kunst heeft verheven. Iedere ochtend worden ik en mijn collega’s doodgegooid met foto’s en verhalen over zijn spruit.
Afgelopen vrijdag was weer een hoogtepunt in het leven van zijn spruit en dus ook in die van ons, vond hij. De spruit werd 1.

Twaalf maanden lang hebben wij tot in detail meegeleefd met de ontwikkeling van zijn spruit. Twaalf maanden lang werden wij gemiddeld een uur per dag van ons werk gehouden met luier verhalen en doorgekomen tandjes.
Dit was volgens collega K. een heugelijk feit, dus mochten, niet alleen de kinderen op de crèche, maar ook wij, meedelen in de feestvreugde.

. Hij trommelde de hele afdeling bij elkaar voor een satéprikker met mierzoete schuimpjes. Creatief geknutseld door moeders de vrouw.
En als kers op de satéprikker, kwam de spruit ons in levende lijve, een bezoekje brengen. Een beetje verlegen kwam zijn dochter de afdeling op aan de hand van haar moeder. Zowel de moeder als de dochter wisten niet zo goed raad met de situatie.
Wij eigenlijk ook niet.

In één van de torens op de Zuidas stonden zeven mannen en een vrouw in pak met hun tanden schuimpjes van de satéprikker los te trekken. Niet zo Zuidas, eerder Debiteuren Crediteuren.

Na vijf minuten begon de spruit te huilen. Collega K. lachte het nog weg, maar ze was niet meer te houden. Het gehuil sloeg om in gekrijs en wij probeerden nog ongemakkelijk te doen, alsof we het niet door hadden. Mijn collega’s drukten snel de schuimpjes weg, zodat ze zich weer veilig achter hun computerscherm konden schansen.
De moeder werd rood en wist niet hoe snel ze weg moest komen. Ver weg van de Zuidas, Naar het Vondelpark. Om daar met de andere moeders te keuvelen over zelfgemaakte traktaties.
. Lees meer!

En ze leefden nog lang...

Waarschuwing, het volgende is alleen te volgen als je Blauw Bloed kijkt en een abonnement op de Vorsten hebt.OMG. Die Jurk! Dat Haar! Kate is prinses Ariel, Belle en Assepoes combined in an Alexander McQueen! De ZoZa's hebben met een glaasje Bucks Fizz (champers en sjuderansj) voor de televisie gekeken. Naar de BBC natuurlijk, want daar weten ze hoe je echt vilein kan sneren (that's how it's done, Albert V!)

Hoe schattig was Wills (nerveuze handenfriemels)? Hoe knap was Dirty Harry? (by the way ook kalend, dommage...)

Broer Middleton vonden we maar een griezel, met zijn high drama speech.
Moeder Middleton was bestgeklede gast in haar hemelsblauwe jas.
En heeft iemand die gigantische krab op het hoofd van Prinses Beatrice gezien? Horrendous!
En vergeet ook niet onze Maxima, mooie hoed, maar de jurk vonden we niet zo flattering... Maar Max, we zullen altijd van je houden!

Vandaag met nog meer champers en een afgezakt Hemakroontje op onze koppies nabeschouwingen kijken.

Wills & Waity Katie 4 evah! Lees meer!

Navelpluis

Meneer Schalken, meneer Jansen en meneer Hendriks waren samen op een intelligente mannen-etentje. Er was wijn. Ze waren entre nous. Er werd ge-mannenkletst. Op niveau, dat wel. Onder het genot van anderhalve fles Sancère per persoon kon iedereen zijn plasje doen over het onderwerp Wilders. Het was vast een hartstikke gezellige avond.

Ik moest die avond Bikrammen, dus helaas kon ik er niet bij zijn.

Gelukkig is het neuzelend gezelschap al weken onderwerp van Nieuwsuur en P&W en zijn we allemaal alsnog gedwongen tafelgenoot. We moeten luisteren naar: Meneer Schalken liegt. Meneer Jansen liegt. Hij heeft mij geprobeerd te beïnvloeden. Ik zag die beschikking uit z'n zak steken, wel waar! Terwijl China, India en Brazilië niet lullen maar poetsen en de wereldeconomie runnen, zitten we in Nederland gezellig met z'n allen te navelpluizen over een diner met de middle aged.
Op de Zuidas doen we niet anders. Als vrouwelijke medewerkers worden we regelmatig geconfronteerd met navelpluis van onze mannelijke collega's. De eindeloze cirkelredeneringen, de niet opgaande metaforen, de verbale zijpaadjes waarop we allemaal het spoor bijster raken.
Zoals tijdens het jurisprudentie ontbijt vorige week. “Maar Floris-Jan, beweer je nu echt dat de aansprakelijkheid in arrest Klootviool verder opgerekt zou moeten worden dan de Hoge Raad heeft bepaald? Goh, eigenaardig. Daar heb ik toch hele andere gevoelens over. Toen ik in die zaak Gemeente Grimbergen in beroep ging (…).” Daar gaan we weer. Hopelijk zijn we om half een klaar, kan ik nog op tijd dat advies versturen. “Ja, de zaak Grimbergen, persoonlijke hoogtepuntje uit 2010. Ik gebruikte, wat ik noem, de dubbele nijptang constructie, waarbij de redelijkheid en billijkheid dient als (…)” Ziet iemand het als ik nog een krentenbol van de schaal pak? Kan maar beter vast lunchen nu. Kan ik in ieder geval doorwerken tot die conference call. “Jan Jaap, als ik je mag onderbreken. Ik had laatst een zelfde soort zaak aan de hand, daar gebruikte ik mijn oneigenlijke eigenlijkheidstoets. Heb ik ook een artikel over gepubliceerd in de Recht en Krom van deze maand. Echt een aanrader.” Navelpluizerij pur sang.

Op de Zuidas geldt, hoe meer spreektijd, hoe belangrijker je bent. Tijdens een conferencecall kan je rustig de telefoon op mute zetten en drie mails aftikken. Na weer zo’n urenlange call vraag ik me af wat het gesprek nu voor de deelnemers heeft opgeleverd. Als werknemers zouden worden afgerekend op daden in plaats van woorden, dan zijn de meeste van mijn collega's snel uitgepraat. Helaas zitten er in de maatschap meer mannelijke kletsmajoren dan vrouwelijke multitaskers. Dus worden we voorlopig nog gedwongen garen te spinnen van het navelpluis van onze mannelijke collega's.
Lees meer!

De eerste halve minuut van vandaag

Ding

Twee luidpratende vrouwen vallen stil.
‘Goedemorgen’
‘Daag’
‘Dag’
Nog bezweet van mijn race naar kantoor sta ik naar de digitale teller te kijken die de verdiepingen aangeeft ‘BG’

Ding

‘Mogge’
‘Daag’
‘Dag’
‘Hi’
Een voor mij onbekende man stapt binnen. Ik ken deze man niet, maar hij is wel mijn collega. De man heeft zijn eerste twee koppen koffie al naar binnen gewerkt. Hij is klaarwakker en heeft er vast al een halve dag opzitten.
Het is 09:50h en ik heb mijn jas aan. Hij weet dus dat ik nog moet beginnen. ‘Zou hij mij een slacker vinden?’

Ding

. ‘Morgen!’
‘Daag’, ‘Dag’, ‘Hi’, ‘Mogge’
Een groep mannen stapt grappend en lachend in. Ze vallen stil als de deur dicht glijdt. Het is stil. Heel stil. Ik heb nog niet ontbeten en ben bang dat mijn maag moet knorren. Ineens voel ik mijn lege maag. Nee, niet nu. Niet nu. Ik neem een diepe teug adem.

Ding

De vrouwen stappen uit en zetten hun gesprek voort.
‘Werkze’
‘Hi” ‘Dag’ ‘Werkze’ ‘Fijne dag’
De deuren sluiten en het is weer stil.

Ding

‘Nou, nou. Het is wel een stoptrein deze ochtend’ grapt de man, die er al een halve dag op heeft zitten.
Een MD stapt in.
‘Goedemorgen collega’s!’
‘Daag’, ‘Morgen’, ‘Goedemorgen’, ‘Dag’
Shit nu weet ook hij dat ik weer veel te laat ben. Iedereen kijkt naar de digitale teller. De stilte is voelbaar. Mijn hoofd is nog steeds bezweet en ik voel dat mijn maag ieder moment rare geluiden gaat maken. Nee, niet nu. Shit.Wacht nog even. Ik hou mijn adem in.

Ding

Ik struikel mijn afdeling op.
Pffff. De eerste halve minuut van vandaag zit er alweer op.
. Lees meer!

Expat trauma's

In het kader van, durf eens in de spiegel kijken, is het heel leerzaam om een verloren uurtje in te loggen op het Amsterdamse expatforum Expatica. De klaagmuur van onze tijdelijke medelanders. Een wereld gaat voor je open!

In de 160 comments onder het onderwerp "Dutch Women don't say excuse me... no that's actually everyone" worden de trauma's van verontwaardigde Britten, boze Amerikanen en omvergelopen Japanners besproken. Elke drie minuten valt er in een willekeurige Hema een expat slachtoffer, uit de weg gebeukt door een Grote Hollandse Vrouw. En excuses maken ho maar.

Ook om te gillen zijn de verhalen van goedbedoelende expat vrouwen die met het mannetje mee zijn gekomen en Hong Kong moesten verruilen voor Action packed Apeldoorn. Lees hier het verhaal van de expatvrouw die gezellige lunches organiseert waarbij buurtbewoners hun eigen boterhammen meenemen. En wie kent ze niet, die Nederlanders die je uitnodigt voor een lekkere pot chilli, en die geen fles wijn meenemen, maar een vis. Een Italiaanse expat vertelt:
I have a "chilli avond" most years and it is mostly for expats who miss good chilli, but I invite dutch people too. I telll them on the invitation that they do not need to bring anything, but if they really want to, only beer or wine, which I usually explain why to them also. I tried to do this only verbally for a few years, but it never worked. Even on a written invitation some still ignore it. One year it was a huge fish that I had to de-bone and cook in the middle of doing everything else.

Of die typisch Hollandse gewoonte om als dank voor een home made meal peuken in je planten (niet de planten!) uit te drukken? Shorry!

Link ook even door naar deze Britse expat, die een antropologische handleiding voor kringfeest geeft:
When attending a Dutch circle party it is important to know that when other attendees shake your hand and announce ‘Gefeliciteerd’ they are not introducing themselves. It might start to seem like you are being introduced to a very big family or that Gefeliciteerd is a more common name than Smith but they are in fact wishing you, “congratulations”.

“Gefeliciteerd.”

“Stuart. Nice to meet you Mr and Mrs Gefeliciteerd.”

This is because it is custom for the Dutch to congratulate everyone at the party and (as I discovered) is not because they are unsure about who the birthday boy or girl is (don’t try to be helpful by pointing).

Als je het nog aankan, lees dan een van de vele discussies over het hoe en waarom van de Rode Broek. Met onderwerpen als red pants update en where were you when you first saw some red pants? heb je nog uren lol.
Lees meer!

Babypraat

Nu het lente is, struikel je over de moeders met kinderwagen of draagzak. Op zaterdag bezetten ze de terrasjes in Amsterdam met hun bugaboo’s uitgevoerd in rood, blauw, groen en –voor de echte durfals- in Bas Koster- print. Lekker hip.
Op zondag trekken ze massaal naar het Westerpark voor de Sunday Market om daar uren in de rij voor macrobiotische broodjes te staan.

Op het terras omringd door de bugaboo’s wordt aan iedere tafel hetzelfde besproken. ‘Slaapt die van jou al door? ’Nee?’ Heb je al rijstebloem geprobeerd? Dat deze gesprekken zich zouden moeten beperken tot het terras of vriendenkring is niet voor iedereen duidelijk. Ook niet voor mijn collega K. Voor de duidelijkheid; collega K. is een man. Collega K. begint de dag met een gesprek over de kleur poep in de luiers van zijn dochter en het aantal gedronken cc tijdens de nacht. Hij wacht niet op respons van mij en van mijn collega’s. Hij gaat los over buikkrampen, hyperallergeen matrassen en hydrofiele luiers. Beleefd kijk ik naar de dagelijkse mails vol foto’s en filmpjes die hij doorstuurt. "Kijk, dit is baby S. in de box en dit is baby S. met haar vriendinnetjes van de crèche." Gaap.
Dat niet iedereen is geïnteresseerd in Baby S. eet een bananenprakje, Deel 5, gaat er bij K. niet in.

K. is kostwinner en blijft full time werken. Hij gaat wel af en toe iets eerder weg om zijn kind van de crèche te halen en is soms wat later vanwege de gebroken nachten. Effectief werkt collega K. dus parttime.

Hoe anders is het bij mijn vrouwelijke collega M. M heeft geen tijd om ochtenden vol te lullen over haar kids. M. heeft geen tijd om babyfoto’s van Flickr te downloaden en met commentaar ‘Baby in de box met haar neefje’ te mailen naar haar collega’s. M. moet aan de bak. M. werkt namelijk wel echt parttime. Haar kindjes worden vlak voor sluit opgehaald van de crèche. Met verwaaide haren en zweetplekken onder haar oksels verschijnt ze vier keer week op de crèche, waar ze op haar kop krijgt van de leidsters, omdat ze op haar moesten wachten. Collega M. en collega K. hebben dezelfde workload. Collega M. doet het alleen voor minder geld, dan collega K.

Op haar vrije dag benadrukt M. dat ze ‘gewoon’ beschikbaar is. Ze wil immers meekomen met de grote jongens en haar promotie dit jaar niet kwijtraken. Dus neemt ze haar blackberry mee als ze gaat wandelen. Met in de ene hand haar blackberry en in de andere hand de kinderwagen, beantwoordt ze haar werktelefoontjes en leest ze haar mail. In het Vondelpark en met design bugaboo. Dat dan weer wel.
. Lees meer!

Working part time. Where is the catch?

Part time work is standard practice for most women in The netherlands. Even when you are in your late twenties and you don't have à little mini me to entertain in the otherwise working hours. It's considered quite normal for women to work three to four days, and spend the rest of the week on self improvement (bikram yoga, photography class) and relationships (drinking coffee with girlfriends, talk about boyfriends). Guys work fulltime, girls don't. Everyone here seems happy about this arrangement -with a fifties vibe. But this seemingly great deal (man work, woman yoga) is starting to make me feel a little uncomfortable lately. Sure it's nice having all this time to write your first novel. To bike around the city and shop in the biological market. But Shouldn't we be working harder? Like our British and American sisters? Are we lazy? Spoilt? Are we getting the best deal here? What's the catch?

While we're downing another latte at the quaint coffee place du jour, our boyfriends are battling office wars with other guys. All the way to to the top. And when they are in their mid thirties, they are downing champagne at one in the afternoon, in a working day, whilst "networking" with other guys. Getting paid fulltime.

There's the catch.
. Lees meer!

De jeugd

Mwaaahhh is dit niet te zoet?

Nou kijk je gappie leeft zoet als een sappie
Ballin' ookal was mamma altijd wappie
Een goed begin is het halve werk
Maar een goed begin is maar de helft....... Lees meer!

Kate & Wills bump and grind

Bea, move over, hallo Kate & Wills. Het sprookjeshuwelijk van de eeuw speelt natuurlijk pas volgend weekend, maar in andere werelddelen hebben ze al maanden voorpret. De Huffington Post liet dit filmpje zien met de bump and grind entree van het prinselijk paar. Vooral Harry is extreem goed gecast. Lees meer!

Vijf minuten feest

Ok. Zonder te klinken als een tachtigjarige uitgebluste bejaarde, wil ik toch even klagen over het feit dat alles steeds korter en sneler moet.
Twitter met 140 tekens, honderdenen mails in mijn inbox met enkel FYI als tekst, de zeswoordenwedstrijd, enzovoort enzovoort.
Such is life. Dat weet ik.
Maar nu zijn er dus ook de 5 minuten feestjes. Dat gaat mij toch echt te ver. Een feest moet lang, diepgaand en never ending zijn. Een feest moet eindigen met een paar mensen die het licht uitdoen. De harde kern.
Met de 5 minuten feestjes zijn die er niet meer. Even een hoogtepunt en weer over op de orde van de dag. Zonde!
Of gaan we toch voor een quick fix? klik hier voor meer info. Lees meer!

Ego's

Als je op de Zuidas werkt denk je dat de hele wereld om de Zuidas draait. Dat is ook niet zo gek, aangezien je er ongeveer 90% van je wakkere leven spendeert. Als je dan een keer een uitstapje maakt naar de echte wereld, is dit even wennen. Je moet even afkicken van de continue aanwellende mailstroom en binnenkomende telefoontjes. Dus is het even acclimatiseren wanneer je je schouders kan laten zakken en je even niet weet welke mails er in je inbox verschijnen.
Gelukkig is daar de blackberry. Wel zo veilig.
Daar hebben we begrip voor.

Waar we ook begrip voor hebben is dat het niet makkelijk is om je werk los te laten. Je bent immers je werk. Jouw werk is belangrijk en jouw werk maakt wie jij bent. Dus als je een keer met vrienden zit die eigenlijk niet zo goed snappen wat je doet, is het even schakelen. Waar moet je het nu over hebben? What else is there in life?

Voor veel Zuidassers is dit een onmogelijke opgave. Ze snappen niet dat er ook een wereld buiten de Zuidas is. Dus worden de vrienden van deze mensen lastiggevallen met verhalen over de laatste deals, misgelopen promoties en verhalen uit de dataroom. Booooring.

Niks zo saai als een vent die het alleen maar over zijn werk kan hebben.
Zo had een van de Zoza’s laatst een date met een consultant. De beste man was zo vol van zichzelf dat hij monoloog na monoloog hield over zijn huidige opdracht; De inrichting van het managementsysteem bij een IT-bedrijf. Wist ik bijvoorbeeld wel, dat het bedrijf vijfenveertig verschillende managementrapportages produceerde. Dat was toch ongelooflijk! En de systemen sloten ook niet op elkaar aan, zodat de uiteindelijk gerapporteerde cijfers niet helemaal correct waren. Schandalig toch? Eh. Ja? En wist ik ook dat de medewerkers van dit bedrijf volstrekt niet accountable waren? Goh. Eigenlijk wist ik niet zo goed wat een managementsysteem was, maar ik durfde het niet te vragen, Bang, dat hij dit als een aanmoediging zou zien.

Toen hij na het hoofdgerecht nog steeds niet een ander onderwerp had aangesneden, was dat mijn cue om op te stappen. Voor mijn nagercht.

Ik zit liever niet met mijn spaarzame vrije tijd mentaal op de Zuidas. Adios.
. Lees meer!

Lentekriebels

Ik adem garanties onder de douche. Ik droom definities in bed. Mijn gedachten gaan monomaan van de considerans, naar de artikelen, de closing agenda en weer terug. Ik douche een keer in de drie dagen en mijn haren doen aan autowax. Ik word volledig opgeslokt door een deal. Het nieuws over Alphen sijpelde pas op maandagavond door, toen ik een kop over een wapen op de ongelezen Next in de prullenbak zag. Project Ademnood beneemt me alle tijd, gevoel, emoties en realiteitsbesef. Boos word ik, als het stoplicht op rood sta. Huilen, als ik weer een dichte deur tref bij de Ap. Alles gaat langs me heen. De tijd verglijdt te snel.

Alles, behalve de nieuwe jongen van de postkamer. De nieuwe jongen van de postkamer is heerlijk. Hij is lang, gespierd – komt van al dat dossier doosjes dragen - en kaal. Zijn armen hebben de omvang van mijn bovenbenen en hij doet niet aan e-mails. “Lees ik niet. Gezeur.” Af en toe geeft hij een grom. Of hij stoot een onbeduidende keelklank uit. Maar vaker houdt hij gewoon zijn mond. En dat, lieve lezers, is een verademing in de wereld van hysterische betweterige narcistici.

De nieuwe jongen van de postkamer is wat je noemt, robuust. In mijn door paperassen en ordners afgerasterde kamer slash isoleercel, is de jongen van de postkamer het enige luik naar de lente. De zon gaat een klein beetje schijnen als hij met een doosje frisse ordners binnen loopt. Ik durf bijna te vragen of hij een blikje coca cola light meeneemt, als ik hem voor de volgende kopieeropdracht de deur uit stuur.

Bijna. Ik wil natuurlijk niet te autoritair overkomen en ik vind het ook altijd lastig de juiste toon aan te slaan tegen een ondergeschikte. Ik dweep een beetje en lach maar wat. ,,Ehm Peter, die dozen daar, ja, die hele zware, nou als het echt niet teveel moeite is, hihihih.” Ik houd het maar een beetje laagdrempelig en behandel hem min of meer als kind. We spelen samen Zuidas Cougar town. Peter vindt het vast ook spannend om te flirten met een hoger opgeleide vrouw.

Tot ik gisteravond een tweede reality check kreeg. Linked In leerde me dat Peter gewoon studeert. Iets met economie en cijfers. Dozen sjouwen doet hij erbij. Sterker nog, Peter hééft een Linked in profiel. Dat is professioneler dan ik van mezelf kan zeggen. Ik schaamde me een beetje en liep naar het keukentje. Nog maar een blikje cola light.
Lees meer!

Kampioen in Deeltijd

"Het goede nieuws is dat heel veel vrouwen een paar uur werken, het slechte nieuws is dat ze, behalve een paar vrouwen, heel veel uren niet werken.' Aldus Alexander Rinnooy Kan, kroonlid en voorzitter van de SER.
Na een uurtje of twee te hebben gewerkt, pakt de vrouw haar fietsje en fietst via een rondje door het park lekker naar huis. Terwijl hun mannen braaf zijn ingelogd op kantoor, gaat bij haar stipt om 13:00 uur de eerste fles Chardonnay open. Ploenk! Het is tenslotte elke dag vakantie. Dan een aflevering As the World Turns en een manicure. Zo doet de Hollandse vrouw dat.

Helaas zitten die paar vrouwen die heel veel uren wel werken, allemaal op de Zuidas. Als ik tijdens de lunch naar buiten loop voor een broodje zie ik op de gang het Moederschip, een hoogzwangere senior medewerker. Topzwaar en onverschrokken knalt deze doordouwer het ene na het andere due diligence rapport uit de printer. Met het partnerschap in het vooruitzicht heeft ze de deeltijddoetjes achtergelaten bij de zwangerschapsyoga en het oeuvre van Daphne Deckers.
Tachtig procent van de maatschap waar ze wil toetreden behoort tot de door de SER bewierookte fulltime motoren van ’s lands economie. De mannen. En zij wil erbij. Na acht jaar ploeteren is het tijd voor een stukje van de taart die winstdeling heet. Dus wordt ’s ochtends de groeiende buik in een zwarte elastieken band geschoven en vaart de H.M. het Moederschip uit naar de Zuidas voor weer een lange dag op zee.

De zwangerschap was volgens een mannelijke partner al “niet zo handig getimed“, zo in het jaar waarin over haar partnerschap zou worden gestemd. Was ze nog wel gefocust genoeg? Paste haar keuze wel in de strategische visie voor de praktijkgroep? En met deze vragen liet de kantoormastodont haar achter, terwijl hij haar kamer verliet om met een andere partner tijdens de lunch bij Dauphine eens lekker lang te oudemannenkletsen.

Daarom zit ze, net als de andere aanstaande moeders met ambities voor partnerschap, langer op kantoor dan haar mannelijke collega’s. Een knipoog naar de maatschap. Zie, ik weet wat belangrijk is. Als ik zeg dat ik op de kleintjes let, dan bedoel ik natuurlijk de printkosten! Niet de babyvriendjes die bij me thuis rondkruipen. Deeltijd? Nee joh, dat is iets voor secretaresses. Deals stoppen niet om vijf uur. Dan moet je lekker bij HR gaan werken.

Nederland is Kampioen in Deeltijd volgens de SER. Op de Zuidas mag je het in deeltijd met de troostprijs doen.
. Lees meer!

De Toiletjuf

Vorige week was ik in de V&D. Eigenlijk ben ik nooit in de V&D, maar ik had een koffer nodig en ik wist niet zo goed waar ik die kon kopen. Ik kom niet graag in een warenhuis. Ze hebben er nooit datgene wat je zoekt, maar wel heel veel dingen die je niet zoekt. Zoals mokken van Blond.
Het enige voordeel van een warenhuis zijn de schone toiletten. Bij de toiletten van de V&D staat een bordje: ‘Toiletbezoek 50 cent. Vooruitbetalen. Prepaid.’, een bordje met muntjes, een bordje met winegums en een lege stoel, bestemd voor de toiletjuf.

De toiletjuf was even weg, dus glipte iedereen de wc in zonder vooruit te betalen. Ik ook.
Ik werd gebeld en ging even zitten op de lege stoel. Toen de toiletjuf weer terugkwam stond ik op om mijn plaats af te staan. Maar ze zei, met een doorrookt Amsterdams accent: ‘Nee schat, blijf maar lekker zitten hoor.’ Dat was het begin van onze 15 minuten durende vriendschap.
Terwijl ik op de stoel zat ervoer ik een toiletbezoek vanuit het perspectief van de toiletjuf. Een man met een Gaastra jas liep de w.c. in en zag het bordje, maar trok niet zijn portemonnee. Pas toen hij mij zag zitten keek hij nog eens schuldbewust naar het bordje, haalde zijn geld tevoorschijn en doneerde 50 cent met een zuinige blik.

Terwijl ze aan het boenen was kletste de toiletjuf een eind raak. Ze had een schijthekel aan al die toiletbezoekers die net deden of ze het bordje niet zagen. Het bordje met de winegums zagen ze allemaal wel staan. Ze had het gehad met de mensen die gingen klagen dat ze net voor 44,95 een hoeslaken hadden gekocht en nu ook nog voor de w.c. moesten betalen.
De toiletjuf was ZZP’er en het geld op het bordje was haar omzet. Ze was twee keer gescheiden en had 5 kinderen. Sigaretten waren steeds duurder geworden en de huur was ook omhoog gegaan.

Ze ergerde zich vooral aan die sjieke dames met hun rijke mannen of dure baan. Die waren het zuinigst. Altijd maar zeuren over die 50 cent. Maar ze liet zich niet kisten. Vooruit betalen of oprotten. Dan gaan ze maar naar de Hema ofzo. Het liefst zou ze ze een keer een trap onder hun sjieke kont willen geven.

Na 15 minuten moest ik maar eens verder gaan. Ik twijfelde. Zou ik nu nog 50 cent neerleggen? Dan zou ze weten dat ik niet had betaald en mij –terecht- onder de wanbetalers scharen Als ik niks zou neerleggen dan zou ze gewoon denken dat ik al had betaald. Met een beschaamd hoofd verliet ik het toilet zonder te betalen.
Nooit meer zal ik ‘vergeten’ geld op dat bordje neer te leggen.
. Lees meer!

De Zoza Boekenclub: De Parvenu

De ZoZa's kregen pas geleden het nieuwe boek van Mark Schalekamp, De Parvenu, toegestuurd. Voorin het boek had de schrijver Aan de lieve meisjes van Zozuidas geschreven. Dat vonden we wel lief. En slim, want nu zouden we natuurlijk nooit meer iets gemeens over het boek zeggen. Dat hoefde ook niet, want De Parvenu leest rap, als een beurshandelaar on speed zeg maar.

Hugo, de hoofdpersoon, is zo'n tiepje dat je niet op de Zuidas, maar in de Gouden Bocht tegenkomt. Begin dertig en private banker. Arrogant en een social climber die er alles aan doet om maar niet door de mand te vallen. O wee als zijn snobbige vriendjes achter zijn eenvoudige achtergrond komen.

Hugo zit op de snelweg naar sociale status als het geheimzinnige Rozengenootschap hem in een elitegezelschap wil inlijven. Hij moet daarvoor nog wel door de ballotage. Van onbesproken gedrag zijn is daarbij essentieel. Helaas is Huug nogal verslavingsgevoelig. Zijn destructieve zucht naar drugs gokken en hoeren brengen brengen hem steeds weer naar de minder fraaie buurten van Amsterdam. Onhandig, want het Rozengenootschap houdt hem in de gaten.

De ZoZa's vinden Hugo maar een vervelende vent, een leugenaar en een sneue klimmer. Het is die vervelende jongen aan de bar in Lion Noir, die met bepoederde neus irritante opmerkingen maakt en denkt dat dat flirten is. Maar ja, we bleven wel geboeid. Tot het eind. Waar onze Hugo nog in een wat onfrisse situatie belandt (in een van de meest vuige scenes die ooit beschreven is, getsie), maar daar verklappen we niets over. Een aanrader voor degenen die houden van Kluun-esk! Lees meer!

Koninkrijkje

We gaan voor een efficiënte bedrijfsvoering, snelle besluitvorming en een transparante organisatie hoor ik mijn manager de ruimte in slingeren. Indrukwekkende kreten die het rood omcirkeld goed doen op een flip-over. Maar mijn collega’s en ik luisteren gelaten toe. Dit is de zoveelste strategie meeting, waarin we brainstormen hoe wij onze afdeling kunnen alignen aan veranderende factoren. Vaag? Jazeker.

Iedere middle manager in onze organisatie houdt zich momenteel bezig met de herpositionering van zijn eigen afdeling. En dit moet allemaal efficiënt, snel en transparant. Maar wel alleen als iedereen er een zegje over heeft gedaan, alles drie is keer bekeken door tien verschillende middle managers en het aantal FTE waar leiding over gegeven wordt niet slinkt. Ja. Iedereen wil zijn eigen koninkrijkje behouden. Mijn manager is zo druk met het in stand houden van zijn eigen koninkrijkje, dat hij soms zelfs vergeet te werken. Het verdedigen van zijn koninkrijkje is een dagtaak en slaat soms om in landjepik

Hij wil zo veel mogelijk taken en verantwoordelijkheden naar zich toe trekken, zodat hij kan klagen over de workload en meer FTE’s toegewezen krijgt. Hoe meer FTE’s, hoe groter zijn koninkrijk en hoe belangrijker dit koninkje wordt.

Hij is klein gek koninkje, die met man en macht probeert aan de macht te blijven en uit te breiden. Hij weigert taken op te geven, of het stokje door te geven, ook al is dit soms beter voor zijn volk.

Hij is een Khadaffi, maar dan in pak en misschien zelfs nog wel gekker. Een zuidas-Khadaffi. Blind van zelfvertrouwen en zonder zelfkennis, omdat iedereen hem altijd naar de mond praat.

Zijn peers in het MT zien het, maar houden wijselijk hun mond. Zij zijn al lang blij met een gek in hun midden. Daardoor vallen hun praktijken minder op. Als er bij de zuidas-Khadaffi niet wordt ingegrepen, dan hebben zij al helemaal niks te vrezen.

Mijn collega’s en ik hopen op een interventie van de NAVO, maar HR zou ook goed zijn. We wachten al een poos, maar er gebeurt niks.

De belangen zijn kennelijk niet groot genoeg.
. Lees meer!

Lekker burgerlijk

Bankiers, bankiers en nog eens bankiers. Maar ook een pizzabakker, model, fitness goeroe en yoga instructeur. De pizzabakker dateert uit mijn gymnasiumperiode. Het model uit een ik-word-oud-en-lelijk-in-deze-bureaustoel fase. De fitness goeroe was rond diezelfde tijd. Bij de zoektocht naar een partner kan je je ongegeneerd laten leiden door je eigen gefnuikte ambities.

De laatste tijd zie ik een ingedutte kantoorpruim in de reflectie van mijn beeldscherm. Saai. Oud. Pedalerend door Oud Zuid kom ik enkel dezelfde pakken tegen. Kalend, bemiddeld, veilig. Zo burgerlijk. ZoZuidas.

Mijn receptoren stonden dus wagenwijd open voor een tropisch creatief. Die werd door hogere machten in de vliegtuigstoel naast me geplant. Opgegroeid in een achterstandswijk. Spannend. Donkere ogen en een vrolijke lach. Knap. Customized sneakers en een mac book air. Creatief. Ik zag ons al Spotify links uitwisselen op Facebook. Samen in de rij voor Foam. Een man die meehuilde met Adele en de cameravoering van Tom Ford wist te vergelijken met Kanye’s kledingkast.

Mijn hart maakte een sprongetje toen hij de stewardess betaalde voor mijn drankje. En mijn make up loze vliegtuighoofd mee uit vroeg.

Een week later, zaterdagavond Jordaan. Kanye op repeat en de kippepootjes onder de gril. ,,Wel zo gezond”

Het afspreken was nog wat lastig. Tien telefoontjes, zes keer pingen en twee ,,c u in 4 :p” smsen waren nodig voor een face to face. ,,Waar heb je die broek gekocht,’’ was zijn eerste vraag. Een wenkbrauw ging omhoog bij mijn ‘H&M’. Hij vertelde over zijn probleemjeugd en kruimeldiefstallen als kind. Over zijn laatste escapades met een getrouwde cliënt. ,,Ik geloof niet in regels, ik maak mijn eigen,” vatte hij zijn levensfilosofie samen. Er bekroop me een licht gevoel van ongemak.

Op naar de kroeg. Was het niet mijn beurt om een drankje te halen? Hij zat krap bij kas. Verveeld stond hij met zijn cocktail langs de zijlijn. Slechte muziek. Giftig werd hij van alle ,,horks’’ die op zijn sneakers gingen staan. Erg giftig. Twee keer moest een uitsmijter tussenbeide komen voor we de deur uit werden gezet.

Op de stoep kreeg ik een visioen. Ineens zag ik mezelf tien jaar verder tien hoog achter met twee blauwgeslagen ogen ruzie maken over zijn laatste faux pas. Of de restjes van zijn uitkering.

Ik heb een taxi gebeld. ,,Oud Zuid” verzuchtte ik op de terugweg richting dertigerjaren kinderfabriek. Lekker burgerlijk. Lekker veilig.
Lees meer!

De Urenfabriek

Fleur Brockhus heeft net als wij gebuffeld en gebikkeld op een groot kantoor op de Zuidas.

Zij verruilde de advocatuur voor een tiepmasjien en heeft een roman geschreven over het leven van Felice, een neurotische advocaat stagiaire die eigenlijk best heel lief is. Het boek heet de Urenfabriek en werd net als ons eigen boek Zo Zuidas op tenpages.com geplaatst. Grijp je kans, doe een slimme investering en koop aandelen in het boek via de link. Uiteindelijk komt Fleur's Felice net als Fleur zelf lekker zen tot bezinning. We like! Lees meer!

Dertigersdilemma? Wat een gelul! Complete onzin!

Bijna dertig en in een dilemma. Ik vond het allemaal heel herkenbaar. Sterker nog, ik had me er enigszins mee vereenzelvigd. ‘Baan, huis, relatie: is dit alles?’, ‘Moet ik niet eens nadenken over het redden van de wereld?’, ‘Heb ik de liefde van mijn leven gevonden?’, ‘Is het gras niet groener bij de buren?’, ‘Ben ik wel ambitieus, milieubewust, sportief,…, genoeg?’. Zwaar, moeilijk, ingewikkeld. En eindeloze avondjes wijn met vriendinnen waard.

Totdat ik het eens voorzichtig voorlegde aan mijn Russische teamgenootje. Glazig keek ze me aan. ‘Goh, ja, het dertigers dilemma. Ik geloof dat ik daar in de Amerikaanse Cosmo wel eens wat over gelezen heb’. En toen vertelde ze me haar verhaal. Op haar negentiende was ze getrouwd met haar Russische vriendje. Niet dat ze uit een dorp komt. Helemaal niet, ze is opgegroeid in Moskou in een gezin met opgeleide ouders, die allebei een goede baan hebben. Maar ja, als je serieus bent over je relatie en wilt gaan samenwonen, dan wordt er getrouwd.

Twee jaar later bleek ‘de ware’ toch niet zo ‘waar’ te zijn. Hij zag haar de rest van haar leven achter de potten en de pannen. Zij had andere plannen. Dus scheidden ze. Heftig? Ach, ze is niet de enige vrouw onder de dertig in ons team die gescheiden is. Daar wordt niet moeilijk over gedaan.

En daarna? Daarna kwam ze een Chileen tegen. Daar trouwde ze niet mee, maar ze bleek op een dag wel in verwachting te zijn. Tsja. Kan gebeuren. Abortus is nooit aan de orde geweest, het kind ging er komen. Inmiddels is het een ventje van drie. Waar ze alleen voor zorgt. Want de Chileen, die is weer vertrokken. Af en toe belt hij haar of komt op bezoek, maar erg veel bemoeit hij zich niet met de opvoeding. Terwijl zij de zorg voor haar kind combineert met een mega zware baan. Maar ook daar wordt hier niet van opgekeken. Als single-mom hoef je niet geremd te worden in je ambitie.

Is dat alles? Nee, hoor. Ze heeft ook nog de zorg voor haar ouders op zich genomen. Die wonen bij haar in huis. Want de verzorgingshuizen in Rusland zijn niet echt om over naar huis te schrijven. Dus is het de gewoonte dat je kinderen voor je zorgen op je oude dag.

Het dertigers dilemma is in haar boekje dan ook van een compleet andere orde dan dat van mij. Waar maakte ik me in godsnaam druk om? Dertig en in een dilemma? Dertig en dilemmaloos! Of zoals zij het zegt: ‘In het Westen wordt vooral veel geluld. In Rusland we just do it.’
Lees meer!

Bizarre leugens

Afgelopen weekend zat ik met mijn vrienden op het terras en was Marco Kroon het onderwerp van gesprek. Zou hij het nu wel of niet gedaan hebben? Van Marco Kroon ging het gesprek naar mensen die liegen. En mensen die liegen, dat is een favoriet onderwerp in mijn vriendenkring.
Een vriend vertelde het verhaal van iemand die hij kende, die weer iemand kende wiens nicht een afstudeerborrel had gehouden, maar helemaal niet afgestudeerd was.
Echt waar?! Jeetje?! Bizar!

Toen ging het los.

Iedereen kende wel iemand die er een dubbelleven op na hield.
Zo had iedereen al wel eens het verhaal gehoord over een meisje uit Leiden, die onder druk van haar jaarclubgenoten een vriendje had verzonnen. Na een jaar had nog niemand het vriendje gezien. Haar vriendinnen begonnen te twijfelen. Net toen het verhaal niet meer goed was vol te houden, was daar gelukkig 9/11. En laat haar vriendje nu net in de WTC torens hebben gezeten. Om het een en ander wat kracht bij te zetten had ze zelfs een rouwadvertentie geplaatst voor haar imaginary boyfriend. En hoewel iedereen het verhaal al een paar keer had gehoord, kwamen daar toch de kreten van verbazing.

Jeetje! Zielig! Ongelooflijk!

Een verhaal wat niemand nog kende, ging over een meisje dat had verzonnen dat ze kanker had en zich zelfs had kaalgeschoren om het geloofwaardig te maken. Ook zij werd ontmaskerd.
Of de jongen, die iedere dag braaf naar college fietste, maar linksaf ging, in plaats van rechtsaf naar de Uni. De hele dag zat hij vervolgens op een bankje om aan het einde van de dag weer terug te fietsen naar huis. Iedere avond klaagde hij bij zijn huisgenoten over al zijn tentamens. Hij was al 3 jaar aan het studeren en had nog geen studiepunt binnen.

Jeetje ongelooflijk. Niet te filmen!

Sommigen volharden in hun leugens, waarschijnlijk omdat ze er zelf in zijn gaan geloven. Dat is ook niet zo vreemd, als je al lang een dubbelleven leidt moet je ook wel een beetje in je leugen geloven.
Zou Marco Kroon ook nog steeds geloven dat hij een held is?
Lees meer!

Let's play house

Apart from two sour, single seniors, I am the only woman in our banking department. It means I can basically get away with anything.

I don't 'forget' my skirt when strutting down our open plan, but I do blink my eyes when I need Excel 'input'. Or a coffee. Most of my colleagues are too geeky to admit it, but I know something is melting on the other side when I smile.

My boss is aware of my special position at the bank. We have a silent understanding and play house. He is the husband, I am his wife. My mater alma position usually works to my advantage. I am the first to be dismissed when the team embarks on an all-nighter. I participate in quite a few high-level meetings, since I add a nice touch of glamour when we arrive together in his MG. “Representation is a big part of our business. Will you be wearing that red lipstick tomorrow?” The boys don't bother to backstab or bite since they feel I am no real competition anyways. They were never big on lipstick.

My position brings about a little bit of responsibility, too. Like any housewife, I am expected to know what’s going on in the minds of our little ones. At the request of the hubster, I will do research on the impact of their bonus letters; at the request of the boys, I will indicate that their allowance should be raised. Once in a while, I’ll turn a blind eye to a pair of 'forgotten' briefs under my boss’ office desk. (Must have been his sports bag tipping over.) In a relationship, you have to leave the other one some space as well.

All in all, I consider myself a lucky gal.

But last week, my boss took our relationship to the next level. I was invited in his office for a conference call. As I sat down across the desk, he kicked off his shoes. "I just feel so at ease around you", was the poor excuse for forcing thick, suffocating gas upon my nostrils. It was a very long hour.

I am considering divorce. Lees meer!

Strippin: to tip or not to tip, that’s the question

Een van ons ontmoette City Girl afgelopen weekend. Misschien herinneren jullie je de ex- JP Morgan bankier nog als internetreliek uit de jaren 0. Met haar undercover columns voor hereisthecity.com en de London Paper was zij onze source of inspiration om zozuidas te beginnen. Zij, en tal van emotioneel incontinente partners en kletsverhalen bij de koffie, of course. City Girl, inmiddels een boek en een baan verder, zit nog steeds op haar post. Althans, in de City, niet meer bij de bank.

Boven een bietensalade en een koud glas Chardonnay vertelde de petite blondine over de valkuilen voor vrouwen aan de andere kant van het kanaal. ‘'Stripclubs,’’ was het woord dat veelvuldig viel en de wenkbrauwen deed rijzen aan het aangrenzende tafeltje in de stijve tent. ,,City Girls voelen zich altijd enorm opgelaten als ze met hun mannelijke collega mee moeten naar stripclubs. What to do? What to wear? Tippen, niet tippen? Vrouwen moeten leren een dikke huid te ontwikkelen zodat ze met hun mannelijke collega’s om kunnen gaan.’’ Tsja, dat laatste kon ik alleen maar beamen, maar over een bezoekje aan een striptent kon ik niet meepraten. Sure, drinken met de mannen, meedoen op de beurs, ongewenste avancettes wegwuiven met een twist, allemaal bekend terrein. Maar, strippers? Die behoren niet tot de gekkigheid die wij de afgelopen jaren op de Zuidas hebben meegemaakt. ,,Sorry.”

City Girl monsterde me van top tot teen. Mijn street credibility daalde naar nul. Iedereen kon zich natuurlijk wel uitgeven voor ZoZa. ,,Het is wel minder dan voor de crisis,’’ probeerde ze, ,,maar strippers, die horen er toch bij?’’ Ik haalde mijn schouders op. Ik voelde me een poldermeisje.

Genoeg ge Franca Treurt. Een ‘’I’ll get back to you on that’’ bood ook in deze netelige situatie uitkomst. Het wierp wel een vraag op: gaat de mannelijke helft van de Zuidas wel naar stripclubs? Springen de Zuidasboys na de vrijmibo op hun zwarte oma richting wallen zonder ons? Een retourtje red light voordat ze weer aansluiten op de Lange Leidse? ,,Alleen als de Jappanners er zijn,’’ luidde het besmuikte antwoord van een bevriende bankier. Hij keek schuin naar beneden en wipte met zijn schoenpunt.

Misschien is er geen glazen plafond, maar alleen een geblindeerd raam. Ik aarzel. ,,Lekke band,” ,,Ik ga eerst nog even langs huis,’’ en ,,Mijn achteropje is niet zo stevig,’’ klonken nog nooit zo verdacht.
Lees meer!