DSK deel 2

Het DSK virus grijpt om zich heen. Er is een tweede bankiersveteraan opgepakt die het kamermeisje zijn plumeau wilde laten poetsen. Mahmoud Abdel Salam Omar (74), ex-voorzitter van Bank of Alexandria, een van de grootste banken van Egypte, verbleef dit weekend in het Pierre Hotel in New York. Zondagnacht vroeg hij een kamermeisje om hem – let op –‘tissues’ te komen brengen.

Vervolgens heeft de baldadige bejaarde haar vastgegrepen, gekust en haar borsten en billen betast, bericht The Guardian.Goed, geen uitgestoken plumeau, maar wat is dat voor gedrag? Gaat de kamermeisjes trend nu viral onder middelbare bankiers? Stoken de hitsige Dagoberts elkaar op tot komkommervergelijken op locatie? Wie weet zitten die oude perverts bij gebrek aan Facebook met hun duimen omhoog voor de tv. Misschien moet CNN een ‘do not try this at home’ balkje gaan plaatsen om de jackass-opa’s op het rechte pad te houden. Kopieergedrag is heel normaal bij kinderen tot een bepaalde leeftijd. Voor je het weet ontstaat er een trend. ,,Fred, ga je mee golfen vandaag? Nee ik kan niet, ik moet werken aan mijn swing.”

Of de Richard Geres worden wat roestig op het versiervlak anno 2011. Na de aanval probeerde Omar bijvoorbeeld alsnog zijn telefoonnummer te slijten. Tevergeefs. Of is er toch sprake van een wereldwijde samenzwering tegen topbankiers? Ook in dit geval moest Omar na het incident de zogenaamde ‘pervert walk doen’, het publieke vernederingsloopje langs een haag van journalisten. You´re never alone, zong Des'ray vroeger al. En dat moet toch een fijne gedachte zijn voor DSK.
Lees meer!

Lieve ZoZa's: Mijn collega ziet er niet uit en moet een make over. Pronto.

Lieve zoza's

Op mijn werk loopt een meisje rond dat ik nou graag eens een make over zou geven. Het is vervelend en onaardig, maar de mufheid van deze collega irriteert me. Ze heeft een vettig kapsel met een plakpony van drie verdrietige sprietjes. Op haar glimmende mee-eter neus een Specsaversmontuur. Een Bert van Sesamstraat mono-brauw. Verkreukelde polyester jurkjes met hoge taille circa 2006 Zara. Muffe dikke zwarte panty, die ze elke dag aanheeft. EEEW. En als bedorven kers op deze onfeestelijke taart een paar viezige zwarte ballerinaatjes uit het jaar Kruis. Mijn handen jeuken als ze weer op haar foeilelijke schoeisel voorbij komt stampen. Als ze niet oplet spring ik zo een keer op haar neus om die mee-eters uit knijpen. En die afgrijselijke bril van d'r uit het raam te gooien. Mijn handen jeuken. En die lelijke jurkjes bederven mijn werkplezier. Mag ik ingrijpen?

xoxo

Heidi Klum in a toga


Lieve Heidi,

An-ger Management hallo? Jij bent wat we noemen een passief agressieve Patricia. Heb je een knuffel nodig? Een luisterend oor? Een cupcake misschien? Je klinkt als een dunnie met dikkiehaat. Is die lelijke collega van je toevallig ook een paar kilootjes boven de BMI 18 index? Chillax Klum. Niet iedereen is de godsganse dag met zijn uiterlijk bezig. Als je nou een stapje terugdoet en van een afstandje kijkt naar die Brillie op je kantoor, dan zie je misschien dat het best verfrissend is. Deze diamond in the rough. Hoe veel tijd moet ze wel niet overhouden nu ze niet naar de kapper gaat, nooit haar wenkbrauwen plukt, geen poedertjes op het glimmende kopje smeert. Tijd die jij ook best zou willen hebben, om eens een keertje vaker naar je yogaklasje te gaan.

Omarm deze assepoester.
Ga tijdens de lunch eens samen naar de Douglas op de Beethovenstraat. Misschien vindt ze dat hartstikke leuk maar weet ze niet waar te beginnen. Daar ben jij dan Heidi, om haar te coachen.
Misschien kan je wat meer aan je eigen lelijke mensen neurose werken dan Ugly Betty aan te vallen op haar mee-eters, darling. Word je vast een mooier mens van!
.
Lees meer!

Oh no more Oprah!

Er is een vacture bij Harpo. Empathische, warmhartige slimme zakenvrouw met on screen potential en oermoederuitstraling gevraagd. Oh no more Oprah! Vaandag is het einde van een tijdperk. Moeder der talkshowhosts, kijkcijferkanon Oprah verdwijnt van de buis. Vandaag wordt de laatste talkshow uitgezonden in Amerika.

Wij zijn opgevoed met Oprah en cola light na school in plaats van koekjes en thee.De oermoeder betekende thuiskomen voor ieder sleutelkind in de jaren´90. ´s Middags kroop ik stiekem naar mijn vader´s studeerkamer, waar ik meehuilde met de kinderen die er allemaal zoveel erger aan toe waren dan ik. Met een traan, knuffel en rugklopperij wist Oprah zelfs de meest verknipte, emotioneel in elkaar gemepte trailor park trash weer op het rechte pad te krijgen. Beter dan de dominee liet Oprah zien dat in iedere met kohl verstikte ogen en piercings aan elkaar geregen kleincrimineel nog een bloedje van een kind zat. Waar Ricky Lake als een gillend speenvarkentje het publiek tegen elkaar opzweepte en Jerry Springer alleen maar surreële travestieten coupe Marge Simpson ontving, had Oprah nog een link met de realiteit. Oprah kwam binnen op de roodstenen vloer met kleine chipsbakjes, en nam plaats op het kussen naast je.

Als commerciële tv het fastfood is van virtueel vermaak, is Oprah een Van Dobben croquet. Na drie uur Tommy Teleshopping en Hulk Hogan op zaterdagmorgen voel je je een beetje vies. Na een aflevering Oprah heb je het idee toch nog iets goeds te hebben binnengekregen.

En ja, dat ze de eens door mij aanbeden Tom Cruise heeft veranderd van Maverick in een knuffeldwerg en leed uitmolk tot pure commercie, het is allemaal waar. Maar we zullen haar missen.




Lees meer!

Tsjechov op de Zuidas:

Computermuisje, ga eens van achter je scherm vandaan! Om de hoek bij kantoor, in het FOZ-gebouw is het stuk Before I sleep van Holland Festival te zien. De aankondiging luidt: Artistiek leider Tristan Sharps baseerde zijn mix van installatie, film en theater op De Kersentuin van Tsjechov. De oude bediende Firs dwaalt hier als enige nog rond, ontwricht in de tijd, op zoek naar rust. Zo leidt hij ons van het Oude Rusland naar een zeer eigentijdse omgeving, een reis die door honderd jaar en over vijfduizend vierkante meter vloeroppervlak voert en je doet beseffen wat het betekent te verdwalen in de wereld en de tijd.
Het stuk is vanaf 9 t/m 25 juni te zien op vier verschillende verdiepingen.
Het originele stuk gaat over een familie die bijeen komen in hun grote landhuis, omringd door een eeuwenoude kersenboomgaard, en vanwege hoogoplopende schulden dreigt hun familiebezit te worden geveild. Iedereen vertrekt, behalve de oude en zieke bediende Firs. Firs leidt de bezoekers rond door verschillende werelden - van een Russisch verlaten landgoed, tot een volledig ondergesneeuwd landschap en een oud warenhuis. In het warenhuis kan je als kijker op de props bieden. De hoogste bieder vertrekt na het einde van de speelperiode met een aantal cultureel verantwoorde objecten. See you there! Lees meer!

Is een issue, maar wel geheim

Jan Kees de Jager is uit de kast. Het is u ongetwijfeld niet ontgaan, want de kranten stonden er vol van. Het AD berichtte zelfs dat ‘homo’ vorige week zaterdag wereldwijd even het meest gebruikte woord op Twitter was, wat indrukwekkend is voor een medium dat door ruim 175 miljoen mensen wordt gebruikt.

De Jager twitterde zelf: ,,Is inderdaad geen issue, maar ook geen geheim.” Geen issue, geen geheim, maar er werd door iedereen over gepraat. Soms zijn er ook issues die geen geheim zijn, waar niemand over praat.

Zo was ik laatst op een Zuidasfeestje. Het hert draafde voorbij na de eend, de bediening leek bij Maddels@Wurq te zijn geleend. Advocaatjes en conversatie light verfristen de ruimte volautomatisch. Niets opvallends, niets geks, precies zoals een Zuidas borrel pleegt te gaan. Ik deinde mee op de stroom champagne en borrelpraat.

Tot ik hem ineens tussen een groepje witte plofkoppen zag staan. He, een neg… Nee, nee, dat mag je niet zeggen, dat mag je niet zien. Ik schaamde me een beetje, maar toch viel het me op. De nieuwste aanwinst van het kantoor was donkerder dan het standaard papier mache koppie op een M&A sectie.

Liep ik achter? Was ik een Ingrid omdat ik dit zag? Ik durfde het onderwerp niet aan te snijden en deed navraag bij bevriende advocates achteraf. Hadden zij, ehm, hoe noem je dat, donkere mensen op kantoor? Nee, werd telkens bevestigd. Daar hadden zij eigenlijk ook nog nooit over nagedacht.

Een klein CBS-onderzoekje bracht weinig opheldering. Misschien studeren er minder niet-Westerse allochtonen dan autochtonen in Nederland? Ja, maar toch is 1 op de 10 universitair geschoolden tussen de 15 en 65 een niet-Westerse allochtoon. Misschien werken niet-Westerse allochtonen liever niet in Zuidas-beroepen? Nee, 31 procent van de niet-Westerse allochtonen werkt in vastgoed of zakelijke dienstverlening.

Diversiteit is al jarenlang gespreksonderwerp op de Zuidas als het over vrouwen gaat. Afgelopen week was er nog een tweedaagse congres ‘Diversity Works’ in Amsterdam om te helpen de vrouwen door het glazen plafond te lanceren. Netwerkmiddagen, belangenclubs en personal coaches zijn er voor iedere Neelie in spe. En net als Jan Kees, zijn er ook voorbeelden van roze kopstukken op onze corporate kilometer. Maar op andere vlakken lijkt de Zuidas soms kleurvast. Het onderwerp is wat de Engelsen noemen: the elephant in the room. Men kan er niet om heen, maar men doet alsof het er niet is.

Althans, ik hoor er niemand over. Misschien kunnen ze daarover eens een tweedaags congresje op de Zuidas doen? Lees meer!

Zanger met een 'Z'

Zanger Rinus kennen we inmiddels wel. Met zijn 'meisje van de
oliebollenkraam' en 'hey Marloes wil met je onder de douche' heeft hij
2 gigantische YouTube hits. Dat het hierbij niet om zijn zangkwaliteiten draait is duidelijk te lezen in de comments van de viewers.
Maar wisten jullie dat in Nederland zich nog meer van zulke pareltjes bevinden? Nederland zit namelijk vol met “Zangers”. Zoals Zanger Richard, Zanger Frans of de geweldige Zanger Fred. Alledrie te boeken voor feesten en partijen. En allemaal hopend op een doorbraak a la Rinus. Zanger, als beroep, zoals Boer Hendrik of Bakker Jan. Who needs X-factor? . Lees meer!

Mixen met idealisten

Een tijdje geleden kwam ik op de Jonge Balie borrel de advocaten uit mijn oude opleidingsgroepje tegen. Zes jaar geleden begonnen we samen aan de opleiding van de Orde van Advocaten. De opleiding ging toen van start met een kennismakingsdagen in een conferentieoord in Zeist. De tweedaagse kennismaking in Zeist is beroemd en berucht. De net niet volwassen aanstaande advocaten worden losgelaten op een all you can eat buffet. Hyper van de schalen koekjes die iedereen kinderachtig blijft dooreten, volg je workshops als "Communiceren met cliënt, vriendelijk, maar altijd op afstand!", "De Urenadministratie" en "Pleiten voor pro's, de Harvard methode" Dit onder begeleiding van melige jaren '80 filmpjes van een ongekende Hollandse kneuzigheid. Na de verplichte nummers is het tijd voor het diner en de borrel, waar je ongetwijfeld bekenden van je studie aantreft en de rest van de avond flauwe grappen maakt over de begeleiders.

De suikercoma's en het schoolreisjesgevoel terzijde, bieden de kennismakingsdagen de kans om andere advocaten tegen te komen dan het prototype Zuidasser. De dorpsadvocaten bijvoorbeeld. Vaak echte heertjes, met meestal een double breasted blazer en pastelkleurig hemd, die de rest van de klas heel vervelend met Amice! aanspreken.

Of de shagrokende asielrechtadvocaten, met een Heal the World-gevoel waar de gemiddelde corporate lawyer alleen met Kerst last van heeft. Ook zie je hier advocaten met een allochtone achtergrond. Nog steeds vrij zeldzaam op de Zuidas, waar advocaten met een kleurtje alleen op de recruitment websites verschijnen om daarna weer mysterieus te verdwijnen. De opleiding van de Orde laat zien dat de advocatuur in Nederland meer is dan M&A en Corporate Litigation. Dat er nog een hele wereld aan soms schimmige, soms briljante amices en amica's bestaat.

Een tijdje gelden hebben de grote Zuidaskantoren besloten dat hun protegés niet mogen mixen met de rest van de advocaten. Geen cursussen meer over procederen op toevoeging voor armlastige cliënten of andere sosjalistiese onzin. De jonge Zuidas guppies mogen alleen nog mixen met de eigen soort, binnen een efficiënt kader waarin de learning curve goed wordt bewaakt. Dit heet Lawfirm School. Geen gelul, gewoon op zaterdag tentamens inplannen. Dat vonden mijn opleidingsgroepje en ik toch wel een beetje zielig voor de stagiaires van nu. Zullen ze nooit kennismaken met Patricia, de shagrokende kraakrecht-advocaat.

Jammer, want mixen met mensen buiten je comfort zone wordt je niet alleen een leuker mens, maar ook een betere advocaat. Je weet immers nooit wie er in de rechtszaal tegenover je staat. En hoe kun je je anders inleven in die gekke Henkie die toevallig ook het hedgefund bestiert waar je voor optreedt? Lees meer!

Oogpotloodje, weer terug van weggeweest?

Kate heeft het, en Pippa ook. Dus het is verantwoord voor ZoZa's wereldwijd! Een lekker vet oogpotloodlijntje onder het oog. Niks blenden, of uitvagen met een wattenstaafje. Hup, het potlood pakken en er een keurige streep onder trekken. Wel verfrissend. Zo'n make upje heb ik sinds de middelbare school niet meer gezien. Ik dacht dat het samen met blauwe oogschaduw, beige lippenstift, en haarmascara achter was gelaten in de jaren '90. I was wrong! Dus kalken maar ladies. Harry is nog single! Lees meer!

The weddingplanner

After days - no, weeks - of anticipation, Kate & Wills finally tied the knot. I have to say, I am a bit sad that it’s over. I am a sucker for romance, and every common girl wants to be queen for a day. Do not think we Continentals are any less engaged than the Brits or the Americans when it comes to the wedding of the century.

The Easter Egg on Beatrice’s forehead, Victoria’s towering platform heels, and the somewhat stiff carriage charade, we all watched it as closely online as the 'Royal Wedding Supporters' did in real life. I would have killed for a spot amongst the bewildered, body-painted in blue ("'I am The Ring"), sleep-deprived crowds - if only to give me a break from the other wedding frenzy currently going on in my office.Two months ago, the senior associate with whom I share an office swapped her long-time boyfriend for a senior partner twice her age. Engaged at date number three, she is now to be wed within two months.

Of course, this provides a far better opportunity to study 'getting to yes' and 'speeding up social mobility' than the royal wedding. Without bickering neighbours or the pressure to wear furry hats and paint your face, and with a far better view. I probably should embrace the possibilities of getting one-on-one lessons from the woman who redefines being hands-on and in control up to the point of ensuring a million dollar pension fund within a trimester. And I am the first to admit that I love a bit of distraction from work now and then.

However, my roommate took wedding planning to the next level. Her law firm senior partner fiancé delegated all of his responsibilities to his secretary, and left her with "Just give me a time” and "Just do things right”. Consequently, my colleague morphed into Jennifer Lopez and our office into the pit of wedding arrangements. It has a constant background chatter of conversations with the hairdresser, print shop, caterer, cake designer, dress designer, florist, and even the priest. At the moment, I have more knowledge of wedding invitation design than the layout of a share purchase agreement.

Which is, of course, fine, had I not been expected to manage the practice on my own lately. Rather than delegating wedding chores to me, Jenny made the partner of our department Master of Ceremony. This prevents him from getting angry with her for executing parts of his task. Jenny outsmarts many business women I know.

It does leave me with quite a bit of work, no guidance and an awful lot of background noise. I am a sucker for romance, but not for ceremony. Lees meer!

Een beetje kleur in de grijze massa

Het kan je niet ontgaan zijn. Kleur is het nieuwe zwart. Diep paars, sinaasappel oranje en gifgroen. In deze tweede post uit de serie ‘Van catwalk trends naar office look’, kijken we naar de spring 2011 show van Gucci.
Deze colorblocking trend heeft zich vertaald naar de etalages van de Zara en de schappen van de Hennis. Wat heel fijn is voor ons, want het is waarschijnlijk niet een trend die erg lang mee gaat.

Dus kunnen we los gaan op de knalgele jasjes, de azuurblauwe broeken en de oranje blousjes. Het is een tricky trend. Een beetje kleur is leuk, maar te veel maakt je collega’s sneeuwblind. Op de steriele catwalk in een industriële omgeving ziet het er misschien prachtig uit om paars, met roze en oranje te combineren. Op kantoor tussen de grijze pakken en het groene tapijt heb je de kans eruit te zien als een reddingswerker on acid of als Bassie, zonder Adriaan. Oppassen dus.
Pas verder met oranje op voor het Koninginnedag-effect. Dus niet Koninginnedag oranje, maar knalkleuren. En niet gelijk een broek, jasje en blouse, maar 1 van de drie.

Combineer het met donkergrijs, zwart, wit of bruin. Hou het sjiek en ingetogen. Een enkel kledingstuk in knal is voldoende. Dit kunnen overigens ook heel goed schoenen zijn.
Vooral de Zara heeft heel veel leuke jasjes, maar ook prachtige broeken. Ook de Mango heeft goede broeken, die gecombineerd met een witte blouse, heel goed als office look kunnen

Of een leuk knaljurkje, met een simpel ingetogen jasje, boyfriend stylo van bijvoorbeeld Karen Millen.

Je begrijpt waar we naar toe willen. Succes! En laat ons wat kleur in de torens zien.
Lees meer!

Onbewust Onbekwaam

Soms heb je even geen zin. Of gewoon geen tijd. Maar wel een deadline. Voor het weekend moet je memo af zijn. Het is vrijdag 16:40h en je hebt geen inspiratie, geen puf. Gewoon geen zin meer in dat geneuzel, dat werk heet. Wel zin in het veel te korte weekend. Eigenlijk is het memo wel af, maar het is nog lang niet goed genoeg. Je bent veel te laat begonnen.

Je gedachten dwalen af. Zaterdag lekker varen en ’s avonds naar Werck. Zondag op het terras hangen bij Binnenbuiten.

Je hebt zin in een wijntje of twee. Maar het werk moet af. Het is inmiddels 17:30h en de zon schijnt buiten. Je leest de conclusie nog eens door. Shit, dit is nog lang niet goed genoeg. Er moet nog zoveel veranderd worden. Het is zes uur. Je vriendinnen zitten al bij Wildschut op je te wachten.

Het is mooi geweest. Je slaat het document op en stuurt het naar je baas.
Hallo weekend!
. Op het terras ben je na twee witte wijn je werk al weer vergeten. Maar op zaterdag krijg je een mail van je baas. ‘Bedankt. Ik ga er morgen naar kijken.’
Shit.. Shit. Nu zit je het hele weekend met het slecht afgeleverde werk in je hoofd.

Je weet dat het slecht is. Je weet ook dat hij weet dat het slecht is. Maar de vraag is, of hij weet, dat jij weet, dat het slecht is.

Dit lijkt zinloze informatie, maar deze informatie is uitermate belangrijk om je strategie voor maandagochtend te bepalen.

Als hij weet, dat jij weet, dat het slecht is. Betekent dit, dat je bewust slecht werk aflevert. Als hij niet weet, dat jij het weet, lever je onbewust slecht werk af.

Wat is erger? Bewust of onbewust slecht werk afleveren.

Tegen dat laatste kan nog een cursus aan gegooid worden. Dat eerste, daar kan geen cursus tegenop. Ga je maandag naar je baas en zeg je: ‘ Sorry (grote ogen, knipper, knipper), ik had niet genoeg tijd en eigenlijk ook geen zin’ of zeg je: ‘Ik vond het erg lastig, maar ik denk dat ik de essentie te pakken heb. Ik hoor graag hoe jij erover denkt.’

Ik zou het wel weten. En dat is dan ook precies wat ik ga doen. Zo, nu weer van mijn weekend genieten.
. Lees meer!

Hakken- en pakkenrun

De prachtige foto's zijn gemaakt door Dicky. Nee, niet die Dicky.

Ook de zoza's keken vanaf de kant toe hoe de zuidasmannen en vrouwen zich in het zweet werkten voor het goede doel, uiteraard onder leiding van ons allergeliefde Jort. Wij feliciteren Sueena en Paul! Lees meer!

Pleidooi voor de kantoorhamster

Even wanen we ons echte ondernemers. Met een oranje Bassie pruik op, een rood/wit/blauw jurkje aan en een hartjes zonnebril op, brengen we schreeuwend ons waar aan de man. ‘Vintage mantelpakje. Vijf euri. Weg is weg.’ Aan het einde van de dag tellen we dronken van de flessen Prosecco onze winst. 160 Euro en 25 cent. Netjes. Dat is 80 euro en 10 cent de man. Genoeg om de rest van de dag door te komen op het Amstelveld en het Marie-Heineken plein. Dat ondernemerschap is zo gek nog niet.

Op de Zuidas zijn we gek op ondernemende typjes. Een eigen bedrijf staat indrukwekkend op je CV. Wij, kantoorhamsters, smullen bij een mooi verhaal over ondernemerschap. Voor de meeste van ons blijft het hebben van een eigen bedrijf bij een droom. We zijn te bang en zien teveel risico’s. Een ondernemer heeft visie, neemt verantwoordelijkheid en is daadkrachtig. Prachtige eigenschappen..
Naast deze eigenschappen is een ondernemer niet bang voor risico’s en gewend om beslissingen te nemen. Want zonder risico geen rendement weet een ondernemer. De ene ondernemer zal iets meer risico avers zijn, dan de andere ondernemer. Deze laatste zal misschien meer rendement behalen, maar ook sneller op zijn plaat gaan. Het risico op faillissement lopen ze in principe allemaal.

Hoe anders is dat voor de kantoorhamster. Hij krijgt misschien een minder goede beoordeling. ‘Het schort nog even aan de kennis van producten’, luidt het oordeel van de baas, na een grote misser. ‘We gooien er een cursus tegenaan.’ Een 6 dit jaar in plaats van een 10. Balen, maar morgen schijnt de zon en tikken we weer vrolijk verder tot vijf uur. De kantoorhamster komt niet in de schuldsanering terecht.

Dus blijven we veilig in de glazen torens zitten, verlangend naar het runnen van onze eigen miljoenen imperium. In cupcakes bijvoorbeeld, of een leuk internetbedrijfje.
Heel af en toe komt er een echt ondernemend type ons kantoor binnenwalsen. Zo een met daadkracht. Zo een die enkel upward potential ziet. Zoals mijn nieuwe collega V. Collega V. komt uit een ondernemersgezin. Zijn vader heeft een eigen bedrijf en zelf runt hij met vrienden een online webwinkel. Collega V. wil zijn kansen grijpen. Collega V. heeft geen zin in administratieve rompslomp, juridisch gezeur en bureaucratisch geneuzel. Collega V. ziet honderden mogelijkheden en geen enkel risico. Maar Collega V. zit dan ook niet met zijn eigen geld in dit bedrijf. Het zijn anderen, de aandeelhouder en de cliënt, wiens geld op het spel staat.
Zonder bang te hoeven zijn voor een executieverkoop van zijn huis vanwege verkeerde investeringsbeslissingen, is voor Collega V. de sky the limit.
Gelukkig zijn daar nog de kantoorhamsters, die hem haarfijn weten uit te leggen wat er allemaal fout kan gaan. Collega V. is gefrustreerd. Hij heeft het gevoel dat er kansen aan zijn neus voorbij gaan. Het bloed stroomt waar het niet gaan kan.

Ondertussen heeft de kantoorhamster ongemerkt de aandeelhouder of de client behoedt voor misschien wel een groot verlies. Misschien is'ondernemend' toch niet altijd en overal zo’n goede eigenschap. Behalve natuurlijk op de vrijmarkt met Bassie pruik op Lees meer!

Romancho

Of ik, heel Pittige Tijden, een stukje op de motor wilde rijden? En daarna genieten van een huisgemaakt vispakketje van de barbecue. Aangevuld met Argentijnse gamba’s, zelf gemarineerd. De bijpassende wijn, ook Argentijns, had hij alvast koud gelegd. ‘’Ik ken een hele goede viswinkel op de hoek.”

Ik aarzelde. Freek en ik hadden het niet gered in de vierde, ondanks zijn vintage Honda viertak. Welke motor ging maken dat de vlam tien jaar later wel in de pijp sloeg? Bovendien ben ik babyboomdochter. Het ongecontroleerd fulmineren van mijn Mad Menesque moeder over haar eigen gefnuikte ambities, maakt dat ik niet meer zo trouwlustig ben. Anderzijds weet een achterafplek in mijn hersenen dat dit waarschijnlijk tot jeukende eileiders en spijt in een latere fase van mijn leven leidt. Wat moet, dat moet. Het is lente, ik ben bijna dertig. Aan de bak.
Het werd toch neen beetje spannend. Freek’s motor ging een stuk harder dan zijn Honda vroeger. Van nul naar honderd in vier seconden om precies te zijn. Bijna net zo snel als een Bugatti, gilde Freek vanonder zijn helm, terwijl mijn borsten zich noodgedwongen in zijn rug boorden bij het remmen voor het stoplicht

In de tuin stond de grote zwarte Weber al klaar. Wat is dat toch met mannen en barbecues? Het is de tweede keer in korte tijd dat een date de steengrill van stal haalt om indruk te maken met een geïmproviseerd kampvuur. Prei en wortel had onze jager/verzamelaar al eerder op het hakblok doormidden gekliefd. Inmiddels was Jamie Oliver druk in de weer met het aluminiumfolie.

Ungarra-tje? Freek knikte minzaam bij de aanblik van mijn uit de Ap meegegriste mainstream wijn. ,,Ik heb hier anders genoeg in de aanbieding hoor. Waar heb je zin in? Een Argentijnse droogje, Italiaanse prosecco of een uit Duitsland meegenomen Riesling, met een vleugje vanille? Dat is een heel bijzonder zoetje hoor!” Ik zag door het wit de wijn niet meer. ,,Ehm doe maar gewoon een glaasje wijn alsjeblieft.”

De tijd dat Freek stiekem SchultenBrau wegtikte bij de bankjes achter school in de grote pauze, was duidelijk voorbij. Freek zag er goed uit. Hardlopen, deed hij nu veel, net als racefietsen en motortochtjes na het werk. Zijn nachten vulden hij afwisselend met casual seks en boeken van Dostojevski, bij het licht van een kaars. Af en toe ging hij galopperen in het bos. Paardrijden was sinds een paar jaar zijn grote passie.

‘Romancho,’ zo noemde hij zichzelf graag. ,,Roman-show? Dostojevski en barbeknoei?,” probeerde ik. ,,Zonder ‘ show’,” corrigeerde Freek. ,,Het is een samentrekking van macho en romanticus. Zelfbedacht,” glunderde Freek. Ik knikte verontrust. Mannen die ineens over zichzelf in de derde persoon enkelvoud beginnen, zoals Osama Bin Laden vlak voor 9/11, vind ik een beetje verdacht. ,,Kijk, ik ga ook head first van die zwarte piste naar beneden, maar ik doe alles wel vanuit een bepaald ethisch kader. Het moet wel goed voelen wat ik doe,” mijmerde Freek.

Hij keek schuin omhoog, naar een sterk verdikkende rooksliert. Steekvlammen loeiden ineens uit de barbecue omhoog. De marinade was uit de gamba’s gelekt. De halve binnentuin stond in brand. Gealarmeerd sprong Freek omhoog. Hij danste wilde rond de barbecue en zwaaide met de grijptang. Tevergeefse pogingen om het wegwaaiende brandende aluminiumfolie te redden.
Ik keek naar zijn gehalveerde cowboylaarzen en begreep dat we hier te maken hadden met een man in vertwijfeling. Geen verwijfde man, maar een vertwijfelde man. En waar weifelen nog iets schuchters-romantisch heeft, gaat vertwijfeling eerder richting gedesoriënteerd, verstoord, compleet de kluts kwijt.

,,Alles onder controle?” vroeg ik. ,,Ik dacht dat aluminiumfolie niet kon smelten?” ,,Alleen als het er echt heel hard aan toe gaat,” gilde Freek vanaf het balkon. ,,Wijntje?”

Vrouwelijke singles rond de dertigers zijn zoekend. Maar mannelijke dertigers zijn evengoed de weg kwijt.
. Lees meer!

Ziek op de Zuidas

Op de Zuidas doen we niet aan ziek. Koorts? Tot 40 C is het gewoon een opvlieger. Kan je best mee werken, Oorontsteking? Een keertje met een wattenstaafje raggen en je hoort genoeg om je advies af te klussen. Stress? Houdt je scherp. Gooi er een flesje wit tegenaan en je bent weer chill als chai-thee. Kortom, tenzij je benen er af vallen is er geen goede reden om thuis te blijven. Er is een uitzondering, en dat is als je lijdt aan een middeleeuwse infectieziekte als Kinkhoest.
Het begon met een gek kuchje, na een vakantie in een Oosters land. Dat kuchje eindigde in een gierende haal, kenmerkend voor The Kink.

Na de diagnose en mededeling van aan kantoor werd ik in paniek verbannen naar huis. Geen seconde langer mocht ik de andere werkpaarden op stal in gevaar brengen. Top!

Ik ben al een week de eregast op mijn eigen pyamafeest. Nu vul ik mijn dagen met GTST en herhalingen van Topchef. Ik ben ingetuned in "Oprah, the farewell season." Ik eet de hele dag Festini perenijsjes. Ik ben een blij mens, zo werkeloos en onverzorgd.

Natuurlijk moet dit niet te lang duren. Anders gaan ze dossiers naar mijn huis sturen om "een beetje aan te klussen" en is mijn overdagtelevisiefeest over. Als ik het goed time, kan ik nog een weekje wegblijven zonder serieuze consequenties.
Want ben je langer dan drie weken ziek op de Zuidas, dan zijn je zaken vergeven en moet je weer opnieuw beginnen. De komende week blijf ik druk met de plantjes op mijn balkonnetje en Omroep Max programmering. Daarna weer als nieuw terug naar kantoor. Lees meer!

Het highschool jasje

Opeens zie je het. De afgelopen weken spot je er eens eentje hier, eentje daar. En toen je op de weg naar de Ap er opeens mee om je oren werd geslagen was het een feit. Het baseball jasje heeft zijn rentree gemaakt. Van Faizal tot Feike-Jan. Vaders-met-bugaboo, overduidelijk middendertig vrouwen met een twintigersobsessie en havo meisjes. Iedereen is weer back in high school. Go Wildcats! Lees meer!

De togaklager schrijft van zich af

Wij zien een trend. Een trend die een beetje is opgekomen met de krokussen in de lente. Plotseling zijn ze er. De togaklagers in boek- en twittervorm.

Op twitter spotten wij Eppo. Eppo is, afgaand op zijn twitter profiel, een zeer appetijtelijke jongeman, die scherpzinnig over zijn werk als advocaat op de Zuidas tweet. Volgens zijn twitter biografie is Eppo ‘Advocaat | Letselschade | Aansprakelijkheidsrecht | Alternatieve causaliteit | Zuidas | Snooker | De Pijp | Gelooft niet alles wat zijn zussen zeggen’. Zijn tweets zijn zeer vermakelijk en herkenbaar. ' #Wtf schrik me rot: ligt hier een gozer van Labour te pitten onder zijn buro! Had nachtje doorgetrokken om verzoekschrift te maken #zuidas' of ''Met al dat marmer hier op de plees zou het wel prettig zijn als die dikke van Banking ook even zijn sporen uitwist #borstelen' Zo ontzettend waar.

Wij vonden Eppo een verdomde held, dat hij zo out in the open over zijn werkomgeving twitterde. Zou hij daar geen gezeik mee krijgen dachten wij? Zou hij niet een Manual over social media gebruik om zijn oren gesmeten krijgen? Geen boze dikke collega van Banking die hem een pleeborstel onder zijn neus duwt? Kennelijk niet. Dus gingen wij op onderzoek uit. En wat blijkt. Eppo is niet echt. Eppo is de hoofdpersonage uit een roman over een advocatenkantoor op de Zuidas. Pfff. Dat maakt ons in ieder geval al wat minder laf. De schrijver van de roman is wel echt. Christiaan Alberdingh Thijm. Hij schrijft: ‘Er zijn twee dingen waarvan je niet wilt weten hoe ze gemaakt worden. Frikandellen en advocaten.’ Wij hebben ooit nog een gast college gehad van deze man. Het geeft de trend van togaklagers toch wat cachet als we deze advocaat in ons midden mogen begroeten. Welkom Christiaan aka Eppo!

Op twitter en op tenpages spotten wij al eerder Felice. Felice is de romanpersonage uit Urenfabriek. Een boek over een advocatenkantoor op de Zuidas. Felice verkocht in no-time haar aandelen op tenpages. Het bewijs dat dit genre hitgevoelig is. Felice twittert 'Probeer te slapen, maar het lukt niet. Ik tel toga's in plaats van schapen. Iemand betere tips? #durftevragen' Wederom ook ontzettend herkenbaar.

Dan wij. Zozuidas. Ook wij hebben togaklagers in ons midst. Volgens een fan: ‘Over het paard getilde azijnzeikers’

De Zuidas is kennelijk bezaaid met ongelukkige advocaten, die van zich af schrijven.

Zijn er nog advocaten die het wel naar hun zin hebben op de Zuidas? En zo ja. Durven die er voor uit te komen? Hebben zij het lef om te zeggen. ‘Nou, ik vind het eigenlijk best wel leuk, hiero.’

Wij gaan graag op zoek naar de herkomst van de trend en een eventuele tegentrend. Een antropologische studie, zeg maar.

Wel graag in opdracht. Want voor niets gaat de zon op. En al helemaal niet boven de skyline van de Zuidas.

Wie biedt?
. Lees meer!

Working from home: explain yourself

Women always feel the need to explain themselves.

"So...working at home today?" I hear my male colleague speaking on the phone with a female colleague who is indeed working at home. Had she been a man, she would have responded with a short, "Yes" and would have returned to the subject at hand.
But because she is a woman, she explains why she is working at home. "Yes, yes. I really need to focus, since I have to finish two reports and all the noise in the office really prevents me from doing so. I’m working on projects X and Y. The deadline is the day after tomorrow. So I really have to work hard." She adds the last line, afraid she comes across as a slacker.

Same thing happens if a female colleague leaves early from work. "I’m leaving a bit early, but I started before the break of dawn this morning. I have to pick up the kids, since our regular babysitter is sick."

My male colleagues leave early all the time. "See you tomorrow" is the only statement they give.

Online research into this phenomenon tells us that women are traditionally hard-wired to care for others, while men concentrate on their own wants and needs. And historically, the behaviour of women has been under scrutiny; their sexual acts, maternal tendencies, and even drinking habits have been monitored by society. This means there is a history of women feeling ashamed and guilty.

This is exactly what is happening in the office. When my female colleague leaves early, she is afraid people think she doesn't spend enough time at work. She starts to doubt herself, feels guilty, and explains herself - even though our male colleagues spends less time at work than she does.

While contemplating on this subject, I'm staring out of the window. My male colleagues remarks: "So, daydreaming again?" I look at him, and smile. "Yes", I respond, and turn my face towards the window again.

I don't feel guilty at all.
Lees meer!