Anthony Weiner, Democraat met een grijze onderbroek en een profetische achternaam, heeft twee weken geleden zijn plek in het Amerikaanse huis van afgevaardigden neer moeten leggen. Het was het onvermijdelijke einde van Weinergate: drie lange weken die in het teken stonden van een seksschandaal zonder seks. Het verhaal is bekend. Congressman Weiner klikte met zijn muisje een veelbelovende politieke carrière in een paar seconden naar de kloten. Bedoeld voor slechts een chatvriendin die met smart zat te wachten op een foto van een stijve in een grijze onderbroek, belandde de afbeelding van Weiner's bobbelboxer op Twitter. De Democraat ontdekte de fout na enkele minuten, maar het was te laat. Internet is onvergeeflijk waar het korte momenten van verstandsverbijstering betreft. Eventjes de touwtjes losgelaten en het resultaat gaat viraal. Een sexting schandaal was geboren.
Weiner reageerde eerst door iemand anders de schuld te geven. Hackers hadden op zijn computer ingebroken en de gewraakte foto via Twitter verspreid. Normaal werkt dat goed. Net als Klimaatverandering en Terroristen zijn Hackers ongrijpbare en dus gevaarlijke vijanden. En hackers die op je computer inbreken en je privé bestanden online zetten, dat moet voor elke Amerikaan met een seksleven, digitale camera en een computer toch een griezelige gedachte zijn, dacht Weiner.
Helaas voor Weiner verschenen vanuit de krochten van internet verschillende foto’s die de Democraat van zijn, het moet gezegd, afgetrainde veertigerslijf stuurde. Weiner achter de computer, met een close up van zijn gewaxte spiertieten, Weiner in de gym, met slechts een handdoekje voor zijn Schwanz. En uiteindelijk ook Weiner's Wiener, naakt als een slak uit zijn huisje. Erect en onbedekt. Het was de foto die je niet wilde zien, maar waar je toch naar moest kijken. Het deed me terugverlangen naar de foto waarmee de saucisson zijn première maakte, knus ingepakt in grijs katoen.
De jongste generatie Zuidassers is opgegroeid met Hyves, digitale camera's en smartphones. Elke dronken avond sinds je zestiende is door minstens een van je vrienden vastgelegd op camera. Met een beetje pech slingert er een USB stickje rond met beeldmateriaal dat je met je exvriend/vriendinnetje op een saaie zondagmiddag hebt opgenomen. Of die foto van je Harries die je in een vrolijke bui naar die scharrel uit 2008 stuurde. De kans is groot, dat je ergens op je carrièrepad een genante foto tegenkomt die je allang vergeten was. Foto's die je op je negentiende vrolijk op je Hyves zette kan je werkgever vijf jaar later niet meer in context plaatsen. Het zou zonde zijn als aanstormende talenten in politiek of bedrijfsleven hun baan zouden moeten neerleggen voor een jeugdzonde die digitaal is vastgelegd. Dat zal dan ook niet gebeuren. Nu de huidige klikgrage jonkies op de Zuidas de carrièreladder beklimmen, zal het shockeffect van dat soort foto's afnemen. In 2018 is van iedere manager of partner op de Zuidas namelijk wel een online trackrecord. Weiner is gewoon zeven jaar te vroeg geboren.
Lees meer!
woensdag 29 juni 2011
dinsdag 28 juni 2011
Vrouw
Sinds kort ben ik geen meisje meer, maar een vrouw. Dit gebeurde in cafe Winkel. Ik rekende een appeltaart af en wilde betalen toen de hoofdbarman tegen het barmeisje zei: kan jij even met die vrouw afrekenen? Ik keek achter me, maar achter me stond alleen een Westerparkpeuter te wiebelen op z'n korte beentjes. Die bedoelden ze niet.
Vrouw. Een vreemd en weeig woord, net als Vagina en Vrijen. Carrierevrouw. Bah. Het vreselijke powervrouw. Jeg. Vrouwvriendelijk, vrouwenvriendschap en vrouwenprobleempjes. Ik denk achtereenvolgens aan: een plastuit; passief agressieve vriendinnen met matching Peruaanse ponchos die elkaar afkatten op de braderie in Deventer; een intiemdouche (barf).
Tot het Winkelmoment had ik issues met het vrouw-idee. Ik was veel liever een meisje dan een vrouw. Meisjes zijn knap en jong. Meisjes zijn vrolijk, schattig en niet gefrustreerd. Iedereen vindt het gezellig met een meisje. Meisje rijmt op ijsje.
Dus toen ik op zondag voor het eerst door iemand een Vrouw werd genoemd, moest ik even slikken. Het is voorbij. Speelkwartier is over. Geef dat te korte broekje maar aan je puberende nichtje, want vanaf nu is alles knielengte en langer. Ik slofte peinzend naar E. die buiten stond. Hij noemde mij vrouw! Ik wees naar de barman als een kleuter die net de zandbak was uitgeslagen.
'Ja, ok, dat ben je toch ook?' E. is een man. Dit impact van dit moment ging duidelijk aan hem voorbij. Ik legde hem uit dat ik vanaf dat moment verder als vrouw door het leven zou gaan.
'Oh. Leuk.' zei E. 'Ik vind vrouwen wel zwoel, en soms eng, als ze boos zijn. Maar dat is dan ook wel sexy.'
Zwoel. Ja, daar kan ik wel wat mee. Een zwoele vrouw. Ben ik op mijn negentwintigste e liever dan een schattig meisje.
Lees meer!
Vrouw. Een vreemd en weeig woord, net als Vagina en Vrijen. Carrierevrouw. Bah. Het vreselijke powervrouw. Jeg. Vrouwvriendelijk, vrouwenvriendschap en vrouwenprobleempjes. Ik denk achtereenvolgens aan: een plastuit; passief agressieve vriendinnen met matching Peruaanse ponchos die elkaar afkatten op de braderie in Deventer; een intiemdouche (barf).
Tot het Winkelmoment had ik issues met het vrouw-idee. Ik was veel liever een meisje dan een vrouw. Meisjes zijn knap en jong. Meisjes zijn vrolijk, schattig en niet gefrustreerd. Iedereen vindt het gezellig met een meisje. Meisje rijmt op ijsje.
Dus toen ik op zondag voor het eerst door iemand een Vrouw werd genoemd, moest ik even slikken. Het is voorbij. Speelkwartier is over. Geef dat te korte broekje maar aan je puberende nichtje, want vanaf nu is alles knielengte en langer. Ik slofte peinzend naar E. die buiten stond. Hij noemde mij vrouw! Ik wees naar de barman als een kleuter die net de zandbak was uitgeslagen.
'Ja, ok, dat ben je toch ook?' E. is een man. Dit impact van dit moment ging duidelijk aan hem voorbij. Ik legde hem uit dat ik vanaf dat moment verder als vrouw door het leven zou gaan.
'Oh. Leuk.' zei E. 'Ik vind vrouwen wel zwoel, en soms eng, als ze boos zijn. Maar dat is dan ook wel sexy.'
Zwoel. Ja, daar kan ik wel wat mee. Een zwoele vrouw. Ben ik op mijn negentwintigste e liever dan een schattig meisje.
Lees meer!
vrijdag 24 juni 2011
Kinderen na je pensioen
Kinderopvang is weer volop in het nieuws. Dit keer vanwege de aangekondigde bezuinigingen van minister Kamp.
Hoewel de kranten bol staan van allerlei ouderorganisaties die hun ongenoegen uiten over de voorgenomen bezuinigingen, hoor ik mijn collega, die net moeder is geworden, hier niet over. Haar zorgen zijn van een totaal andere aard.
‘Nee. Hij moet nog even wennen aan de drukte. Ja. Ok. Nee. Ik kan niet eerder komen.’ Met tranen in haar ogen hangt ze de telefoon op. Stilzwijgend hervat ze haar werk. Ondertussen kijkt ze om de 10 minuten op de klok, om te zien hoe lang haar kleine spruit nog op de drukke crèche moet blijven.
Ze is net terug van zwangerschapsverlof en is gelijk weer op volle sterkte ingezet. Haar zoontje moet nog even wennen aan de crèche en de leidsters bellen haar bijna iedere dag. Het gaat niet zo goed en ze hebben hun handen vol.
Onze partner heeft een middagje gegolft met een prospect en heeft een nieuwe klus binnengehaald. Vol trots kondigt hij, nog rozig van het middagje zon en wijn, de nieuwe deal aan. Hij gooit het dossier op haar bureau en loopt zelfgenoegzaam weg. De zorgen en verdriet van een jonge moeder zijn hem vreemd. Hij heeft drie kinderen, maar zijn vrouw heeft de zorg volledig op zich genomen. Zijn vrouw belt hem hoogstens om te klagen over de Filippijnse au pair, die, zo begrijpen wij, nogal wat zeurt. ‘We have to sacrifice for the future of our children.’ Beklaagt ze zich iedere dag lijdzaam. Zodra ze een nieuwe hebben, wordt ze ontslagen, vertelt onze manager. Ook hem hoor je logischerwijs niet over de voorgenomen bezuinigingen.
Met lege ogen pakt mijn collega het dossier op. Met een diepe zucht loopt ze naar onze partner om te bespreken of deze zaak niet beter naar iemand anders kan gaan. Ze is al zo druk.
Een uur later belt ze weer met de crèche. Of het weer wat beter gaat? Op de achtergrond huilt haar druif de longen uit zijn lijf. Nee, dus.
Als ik het zo zie is werken voor een vrouw die net een kind heeft gekregen geen pretje. De crèche is ver weg en de werktijden inflexibel. Even naar de crèche voor een knuffel of een troostende aai over de bol zit er niet in.
Het CPB heeft uitgerekend dat slechts een klein aantal vrouwen stopt met werken door de voorstellen van minister Kamp. Zou er ook een berekening zijn van het aantal vrouwen dat nog even wacht met het krijgen van kinderen omdat het toch wel heel onaantrekkelijk wordt gemaakt op deze manier? Of gaan we er vanuit dat de biologische klok het altijd van de ratio overwint?
Voorlopig heeft mijn ratio in ieder geval nog de overhand.
Ik wacht nog wel met kinderen krijgen tot we in dit land het werkende moeders een beetje makkelijker hebben gemaakt. Of tot ik een rijke vent, met au pair, heb gevonden. Of tot ik met pensioen ben. Which ever comes first. Ook op je zestigste kun je nog moeder worden toch? Lees meer!
Hoewel de kranten bol staan van allerlei ouderorganisaties die hun ongenoegen uiten over de voorgenomen bezuinigingen, hoor ik mijn collega, die net moeder is geworden, hier niet over. Haar zorgen zijn van een totaal andere aard.
‘Nee. Hij moet nog even wennen aan de drukte. Ja. Ok. Nee. Ik kan niet eerder komen.’ Met tranen in haar ogen hangt ze de telefoon op. Stilzwijgend hervat ze haar werk. Ondertussen kijkt ze om de 10 minuten op de klok, om te zien hoe lang haar kleine spruit nog op de drukke crèche moet blijven.
Ze is net terug van zwangerschapsverlof en is gelijk weer op volle sterkte ingezet. Haar zoontje moet nog even wennen aan de crèche en de leidsters bellen haar bijna iedere dag. Het gaat niet zo goed en ze hebben hun handen vol.
Onze partner heeft een middagje gegolft met een prospect en heeft een nieuwe klus binnengehaald. Vol trots kondigt hij, nog rozig van het middagje zon en wijn, de nieuwe deal aan. Hij gooit het dossier op haar bureau en loopt zelfgenoegzaam weg. De zorgen en verdriet van een jonge moeder zijn hem vreemd. Hij heeft drie kinderen, maar zijn vrouw heeft de zorg volledig op zich genomen. Zijn vrouw belt hem hoogstens om te klagen over de Filippijnse au pair, die, zo begrijpen wij, nogal wat zeurt. ‘We have to sacrifice for the future of our children.’ Beklaagt ze zich iedere dag lijdzaam. Zodra ze een nieuwe hebben, wordt ze ontslagen, vertelt onze manager. Ook hem hoor je logischerwijs niet over de voorgenomen bezuinigingen.
Met lege ogen pakt mijn collega het dossier op. Met een diepe zucht loopt ze naar onze partner om te bespreken of deze zaak niet beter naar iemand anders kan gaan. Ze is al zo druk.
Een uur later belt ze weer met de crèche. Of het weer wat beter gaat? Op de achtergrond huilt haar druif de longen uit zijn lijf. Nee, dus.
Als ik het zo zie is werken voor een vrouw die net een kind heeft gekregen geen pretje. De crèche is ver weg en de werktijden inflexibel. Even naar de crèche voor een knuffel of een troostende aai over de bol zit er niet in.
Het CPB heeft uitgerekend dat slechts een klein aantal vrouwen stopt met werken door de voorstellen van minister Kamp. Zou er ook een berekening zijn van het aantal vrouwen dat nog even wacht met het krijgen van kinderen omdat het toch wel heel onaantrekkelijk wordt gemaakt op deze manier? Of gaan we er vanuit dat de biologische klok het altijd van de ratio overwint?
Voorlopig heeft mijn ratio in ieder geval nog de overhand.
Ik wacht nog wel met kinderen krijgen tot we in dit land het werkende moeders een beetje makkelijker hebben gemaakt. Of tot ik een rijke vent, met au pair, heb gevonden. Of tot ik met pensioen ben. Which ever comes first. Ook op je zestigste kun je nog moeder worden toch? Lees meer!
vrijdag 17 juni 2011
Koffieautomaat etiquette
Koffie. Een geliefd onderwerp op de Zuidas. Het liefst halen we een kop meeneemkoffie bij Belmondo. Staat zo lekker internationaal. Kartonnen cup in de ene hand, FT in de andere. Dat we vervolgens een dag lang debiteuren/crediteuren spelen weet niemand. ‘It's Bouquet! B-U-C-K-E-T!’
Eenmaal op kantoor moeten we het toch doen met de kantoorkoffie. Het ene kantoor heeft een koffieautomaat, het andere een espresso-apparaat en een paar vergeten bedrijven hebben nog gewoon een DIY pot. Hup filter erin. Scheppen koffie. Op de aanknop drukken. En dan gewoon op de warmhouder laten staan. Heer-lijk.
De koffiehoek is niet alleen een plek om koffie te halen. De koffiehoek is het hart van een afdeling of verdieping. Zonder koffiehoek geen kantoorleven. Maar hoe houden we die koffiehoek nu gezellig? Nou, zo dus.
1. Dat er gekletst, geroddeld en gemoppetrommeld moet worden, snappen we best. Een computerscherm is nu eenmaal een verdomd saaie gesprekspartner. Maar niet alleen je gesprekspartner luistert mee.Dat die schimmelinfectie maar aanhoudt is misschien niet ‘too much information’ voor je BOF (Best Office Friend), maar voor de 10 collega’s die zich naast de koffiehoek proberen te concentreren op de redflags in de jaarrekening, waarschijnlijk wel. Keep it on the downlow dus.
2. Sociaal als we zijn, halen we natuurlijk ook een bakkie voor onze collega’s. De ene collega wil een koffie, met een beetje suiker en veel melk. De ander wil een dubbele espresso met veel suiker en een beetje melk. Dat vergt wat denkwerk. In het bijzonder als je in een gezellige kantoortuin werkt en 26 collega’s hebt. Dus heb je even de tijd nodig. Bedenk dat degene achter je misschien een deadline heeft en zonder kop koffie haar zenuwen niet kan bedwingen. Dat jij op je dooie gemakkie je lijstje afwerkt, kan haar op de zenuwen werken. Laat haar dus voor.
3. Roddelen over de baas doen we allemaal. Dat is ook gezond. Een gezamenlijke vijand schept een band. En dat is weer goed voor de productiviteit. Doe dit wel zachtjes. Niet fluisteren, dat staat zo maffiosi. Gewoon zacht roddelen. Want hoewel je baas zich waarschijnlijk ophoudt achter gesloten deuren (open deur policy is zooo 2010), bestaat de kans dat hij net heeft besloten zich eens lekker onder de mensen te begeven. Even managen. Voor je het weet staat die ongemerkt naast je of achter je. En dat. Dat is niet zo gezellig.
4. Was je eigen mok af.
5. We kennen ze allemaal. De bazige secretaresses, die iedere ergernis in schreeuwende hoofdletters afdrukken op blinkend wit A4 papier met een veelvoud aan uitroeptekens erachter. SPOEL DOOR!!!!!!! als reminder op de w.c. RUIM JE TROEP OP!!!!!!!!! als aanmoediging op de koffieautomaat. Laten we vanaf nu besluiten, dat we dat niet meer doen. Het staat zo ongezellig. Het hart moet blijven kloppen.Print gewoon deze post uit. Op roze papier. Staat een stuk fijner. Zet er dan wel even onze website bij. www.zozuidas.nl, dan kan iedereen onder het genot van een slappe kantoorbak onze geweldige verhalen lezen;
En dan nog deze: Sleep is a symptom of caffeine deprivation. Nu is het helemaal een mooie koffiemachine post-it. Al zeggen we het zelf.
Lees meer!
Eenmaal op kantoor moeten we het toch doen met de kantoorkoffie. Het ene kantoor heeft een koffieautomaat, het andere een espresso-apparaat en een paar vergeten bedrijven hebben nog gewoon een DIY pot. Hup filter erin. Scheppen koffie. Op de aanknop drukken. En dan gewoon op de warmhouder laten staan. Heer-lijk.
De koffiehoek is niet alleen een plek om koffie te halen. De koffiehoek is het hart van een afdeling of verdieping. Zonder koffiehoek geen kantoorleven. Maar hoe houden we die koffiehoek nu gezellig? Nou, zo dus.
1. Dat er gekletst, geroddeld en gemoppetrommeld moet worden, snappen we best. Een computerscherm is nu eenmaal een verdomd saaie gesprekspartner. Maar niet alleen je gesprekspartner luistert mee.Dat die schimmelinfectie maar aanhoudt is misschien niet ‘too much information’ voor je BOF (Best Office Friend), maar voor de 10 collega’s die zich naast de koffiehoek proberen te concentreren op de redflags in de jaarrekening, waarschijnlijk wel. Keep it on the downlow dus.
2. Sociaal als we zijn, halen we natuurlijk ook een bakkie voor onze collega’s. De ene collega wil een koffie, met een beetje suiker en veel melk. De ander wil een dubbele espresso met veel suiker en een beetje melk. Dat vergt wat denkwerk. In het bijzonder als je in een gezellige kantoortuin werkt en 26 collega’s hebt. Dus heb je even de tijd nodig. Bedenk dat degene achter je misschien een deadline heeft en zonder kop koffie haar zenuwen niet kan bedwingen. Dat jij op je dooie gemakkie je lijstje afwerkt, kan haar op de zenuwen werken. Laat haar dus voor.
3. Roddelen over de baas doen we allemaal. Dat is ook gezond. Een gezamenlijke vijand schept een band. En dat is weer goed voor de productiviteit. Doe dit wel zachtjes. Niet fluisteren, dat staat zo maffiosi. Gewoon zacht roddelen. Want hoewel je baas zich waarschijnlijk ophoudt achter gesloten deuren (open deur policy is zooo 2010), bestaat de kans dat hij net heeft besloten zich eens lekker onder de mensen te begeven. Even managen. Voor je het weet staat die ongemerkt naast je of achter je. En dat. Dat is niet zo gezellig.
4. Was je eigen mok af.
5. We kennen ze allemaal. De bazige secretaresses, die iedere ergernis in schreeuwende hoofdletters afdrukken op blinkend wit A4 papier met een veelvoud aan uitroeptekens erachter. SPOEL DOOR!!!!!!! als reminder op de w.c. RUIM JE TROEP OP!!!!!!!!! als aanmoediging op de koffieautomaat. Laten we vanaf nu besluiten, dat we dat niet meer doen. Het staat zo ongezellig. Het hart moet blijven kloppen.Print gewoon deze post uit. Op roze papier. Staat een stuk fijner. Zet er dan wel even onze website bij. www.zozuidas.nl, dan kan iedereen onder het genot van een slappe kantoorbak onze geweldige verhalen lezen;
En dan nog deze: Sleep is a symptom of caffeine deprivation. Nu is het helemaal een mooie koffiemachine post-it. Al zeggen we het zelf.
Lees meer!
woensdag 15 juni 2011
Festivals, lekker bohemien voor de hoofdprijs
Festivals zijn een statussymbool geworden. Vergeet het sloepje of een vakantie aan de Klote D'Uur. Keeping up with the Joneses houdt in dat je aantoonbaar (Facebook) met je posse op alle Europese zomerfestivals hebt gehangen.
Het was zondagmiddag, een dag na Amsterdam Open Air. Een Amsterdams buitenfeestje waar we gezellig met de urban family naar toe waren gegaan. Het was een leuk feest geweest. We dronken bier en zure wijn. We dansten op de electro-beat beat. We duwden onze Rayban Aviators nog een keertje hoger op de neus. De hele dag werd ondertussen door acht verschillende Iphones vastgelegd, zodat als er nog eens een Nederlandse Oscarinzending nodig is, de stopmotion film "Amsterdam Open Air. Het was echt leuk" nog op de plank ligt.
Die zondagmiddag hing ik op de bank een ouderejongere-kater weg te blazen toen ik een telefoontje kreeg van een vriendin.
Of ik al wel een kaartje voor Tziget, een festival in Budapest, had geregeld, en zo nee, of ik dat snel even wilde doen. Ik had nog geen kaartje geregeld. Het festival was uitverkocht, dus nee, ik zou waarschijnlijk niet meegaan. De vriendin was niet tevreden met dit antwoord. Maar, op Marktplaats kan je toch ook een kaartje kopen? Was wel iets duurder, maar dat maakt toch niks uit? Het is Tzi-get! En niet-meegaan is een Njet!
Ik deed snel een rekensom. Met kaartje, reis naar Budapest, zes festival outfits en honderd bonnen ter plaatse, zou ik snel 1000 Euro kwijt zijn. Dui-zend euro voor 6 dagen bier drinken en Oost Europese Dixies van binnen bekijken. De Bohemien spirit voor een kapitalistische hoofdprijs.
Sure, het zou helemaal hip verantwoord zijn. Een stempel in mijn coolio paspoort. Maar had ik het ervoor over om weer zoveel geld te besteden aan wat neer komt op naar inwisselbare electro luisteren en dronken worden? Ik ben walgelijk gevoelig voor sociale druk, dus helaas moet ik deze vraag met een volmondig Ja beantwoorden. Ja, ik laat me weer uitkleden op Marktplaats voor een weekje Goulashhappen. Ja, ik zet voor dui-zend euro vrijwillig een tent op tussen stinkende krakers. Ja, ik ga met vol bewustzijn op slippers over een groezelige campingterrein lopen in Oost Europa.
Tot in de modder. Smell you later. Lees meer!
zaterdag 11 juni 2011
Schuldsanering
Griekenland is alweer een tijdje om andere redenen dan comazuipende Hagenezen in het nieuws. De Griekse staatsschuld (329 miljard euro) is nu anderhalf keer zo groot als het nationaal inkomen (255 miljard euro). ,,Geen belasting betalen, met 53 in de pensioenregeling, laat lunchen, laat naar bed, niet werken. Het is een georganiseerde bende!”, gilde een boze Geert Wilders Sjuul Paradijs in Nieuwsuur. Athene krijgt opnieuw een miljardenlening van de Europese Unie, in ruil voor onder meer privatisering van het oude vliegveld. ,,Hopelijk bouwen ze hier iets moois en maken ze er geen zooitje van, want daar zijn wij Grieken goed in”, luidde het commentaar van een tandeloze Griek, die met zijn radiografisch bestuurbare vliegtuigje in de weer was op de landingsbaan.
Ik kreeg acuut sympathie voor de Grieken toen ik de bejaarde speelgoedpiloot zag. Ik ben gediplomeerd chaoot en kampioen impulsaankoop. Ik maak een zooitje van alles, zeker mijn financiën. Zelfs, of juist op een Zuidas-sarlaris. Over de koop van mijn eerste huis begin 2008, heb ik dan ook niet lang nagedacht. De crisis was nog gerommel in de verte en Funda-verkenningstochten waren een welkome werkbreak voor de jongens en meisjes advocaat. Kopen deed iedereen met een startsalaris van 53.000 euro, huur was geldweggooierij. ,,Invest in bricks,” zei mijn oud-kamergenoot Victor altijd. Victor is kalend, elf jaar advocaat en het type dat vakanties niet vooruit boekt ‘omdat het zomaar heel druk kan zijn in de zomer op kantoor.’
. Toen Victor na vijf minuten zijn akkoord gaf op het koopcontract, ging ik dus overstag. Mijn eerste huis kocht ik op de gracht. Een op een tandemsalaris begroot monumentaaltje, voor een godsvermogen opgeknapt. De tandem is inmiddels doormidden en het grachtenpaleis een derde in waarde gezakt. Ik overweeg een carrière buiten de Zuidas in cupcakes of creative writing, maar ik ben de trotse eigenaar van een schuld die zes keer mijn startsalaris overtreft.
Ik wil wel een maatje minder, maar hoe?
,,Schuldsanering,” was Victor’s suggestie toen we elkaar onlangs spraken over de probleempjes met mijn huis. Niet echt natuurlijk, dat levert een imagokrasje op als advocaat, maar stijl Greek-de-chique. ,,Dan doe je je huis in de uitverkoop en neem je een P&L’tje (red. persoonlijke lening) voor de aflossing van de restschuld. Dat gaat dan tegen een percentage van 6 procent. Ben je tegen de 600 euro per maand over een paar jaar wel klaar.“ Is mijn paleis wel verdwenen en gaat mijn geld naar een groot zwart gat. Die carrière buiten de Zuidas moet nog even op zich laten wachten.
. Lees meer!
Ik kreeg acuut sympathie voor de Grieken toen ik de bejaarde speelgoedpiloot zag. Ik ben gediplomeerd chaoot en kampioen impulsaankoop. Ik maak een zooitje van alles, zeker mijn financiën. Zelfs, of juist op een Zuidas-sarlaris. Over de koop van mijn eerste huis begin 2008, heb ik dan ook niet lang nagedacht. De crisis was nog gerommel in de verte en Funda-verkenningstochten waren een welkome werkbreak voor de jongens en meisjes advocaat. Kopen deed iedereen met een startsalaris van 53.000 euro, huur was geldweggooierij. ,,Invest in bricks,” zei mijn oud-kamergenoot Victor altijd. Victor is kalend, elf jaar advocaat en het type dat vakanties niet vooruit boekt ‘omdat het zomaar heel druk kan zijn in de zomer op kantoor.’
. Toen Victor na vijf minuten zijn akkoord gaf op het koopcontract, ging ik dus overstag. Mijn eerste huis kocht ik op de gracht. Een op een tandemsalaris begroot monumentaaltje, voor een godsvermogen opgeknapt. De tandem is inmiddels doormidden en het grachtenpaleis een derde in waarde gezakt. Ik overweeg een carrière buiten de Zuidas in cupcakes of creative writing, maar ik ben de trotse eigenaar van een schuld die zes keer mijn startsalaris overtreft.
Ik wil wel een maatje minder, maar hoe?
,,Schuldsanering,” was Victor’s suggestie toen we elkaar onlangs spraken over de probleempjes met mijn huis. Niet echt natuurlijk, dat levert een imagokrasje op als advocaat, maar stijl Greek-de-chique. ,,Dan doe je je huis in de uitverkoop en neem je een P&L’tje (red. persoonlijke lening) voor de aflossing van de restschuld. Dat gaat dan tegen een percentage van 6 procent. Ben je tegen de 600 euro per maand over een paar jaar wel klaar.“ Is mijn paleis wel verdwenen en gaat mijn geld naar een groot zwart gat. Die carrière buiten de Zuidas moet nog even op zich laten wachten.
. Lees meer!
Kleding & shoppen, eerlijk is eerlijk. Het houdt ons best wel bezig. Willen we de geraffineerde zakenvrouw zijn (inclusief sexy, doch degelijk mantelpakje) of toch meer de benaderbare professional. Keuzes, keuzes, keuzes….
Dusss… laten we Karin & Marjolein even helpen met hun enquête. Zij willen graag meer van de Zoza’s weten. Hoe we shoppen, hoeveel miskopen we in onze kasten hebben hangen enzo. Aan de hand van de resultaten gaan zij een boek schrijven, waarin ze uitleggen hoe wij de perfecte garderobe moeten aanleggen. Handig toch?
Klik op deze link om de enquete in te vullen.
Invullen kost een paar minuutjes en je maakt ook nog eens kans op een persoonlijke shoppingsessie met één van de twee.
Bedankt! Lees meer!
Dusss… laten we Karin & Marjolein even helpen met hun enquête. Zij willen graag meer van de Zoza’s weten. Hoe we shoppen, hoeveel miskopen we in onze kasten hebben hangen enzo. Aan de hand van de resultaten gaan zij een boek schrijven, waarin ze uitleggen hoe wij de perfecte garderobe moeten aanleggen. Handig toch?
Klik op deze link om de enquete in te vullen.
Invullen kost een paar minuutjes en je maakt ook nog eens kans op een persoonlijke shoppingsessie met één van de twee.
Bedankt! Lees meer!
donderdag 9 juni 2011
James Worthy
Ik ben James Worthy aan het lezen.Het begint al in de Ako op CS. Ik koop James Worthy van James Worthy en Een Keukenmeidenroman van Kathryn Stockett. ‘Goh. Wel twee heeeel verschillende boeken.’ zegt de verkoper. ‘Dit is een stout boek’ wijst hij lachend naar het zwart gele boek en kijkt er een beetje vies bij.
In de trein is het alsof je je laptop op de speakers hebt staan en porno aan het kijken bent. Je ziet de man tegenover mij denken. Zou ze nu aan het lezen zijn over hoe hij de borsten van Aaf onderspuit in een wc langs de snelweg of hoe hij zijn buurvrouw pakt.
Onbewogen lees ik verder.
. In tram 2 komen er een jongen en twee vrouwen tegenover mij zitten. De jongen maakt subtiel kenbaar dat James een vriend van hem is. ‘Hey het boek van James.‘ Nog niet gelezen, maar James kennende zal het wel vies zijn.’ De vrouw legt het er wat dikker bovenop. ‘Hij is toch een goeie vriend van jou? Hij schrijft ook samen met die chappie. Hoe heet die chappie van de Jeugd ook al weer? Die ene Die ken jij toch ook goed? Je weet wel.’ Hamert de vrouw verder. ‘Wee'k niet. Vraag James maar’ Mompelt de jongen quasi nonchalant. Zijn subtiliteit volkomen teniet gedaan door de vrouw. James is een rockstar. En hij wil geen groupie lijken.
In metro 51 van de Zuidas naar het centrum zitten twee mannen en twee vrouwen naast mij. De man in het gezelschap. Jaartje of 53. Vraagt mij. ‘Ik heb er veel over gelezen. Is het een mooi boek?’ Vier gezichten kijken mij aan . De vrouwen dragen parelkettingen en de mannen een pak. Ik lees net hoe hij de Franse Elodie neukt. Zal ik dit stuk nu in de metro voordragen aan deze mensen? ‘Mijn kin rust op een snijplank, haar benen rusten op mijn schouders. Ik kwijl. Krankzinnig. Goede seks is niets minder dan debielmakend. Alsof de binnenkant van je schedel smelt en de inner-mongool het lichaam tijdens het klaarkomen verlaat. Elodie neukt mijn hersenen tot soep.' '
‘Het is een grappig boek' zeg ik dan maar.
Een goede vriend van mij leest het boek in een ochtend uit. Zijn conclusie. Een lief liefdesverhaal. En eigenlijk is dat het ook. Een man die gek is op een vrouw. Toch mooi.
. Lees meer!
woensdag 8 juni 2011
Lieve ZoZa's, mijn manager managet niet.
Lieve ZoZa's,
Een probleempje waar jullie misschien wel raad mee weten.
Op de afdeling waar ik werk hebben we een manager die niet doet waar hij voor betaald wordt. Wat hij in de tussentijd wel doet is een groot raadsel. De hoeveelheid werk die wij medewerkers moeten verstouwen is bijna niet bij te houden en het enige wat hij doet is een beetje sip knikken als we er iets van zeggen. Dus ons team worstelt zonder zijn begeleiding met de beste intenties door de workload, volledig bewust van het feit dat er ook fouten worden gemaakt door de tijdsdruk.
Die enkele keer als je hem om input vraagt (omdat je beslissingen neemt die hij eigenlijk zou moeten maken) stelt hij die vreselijke managers-vraag: Wat denk je zelf dat het beste is? of, nog erger: Hoe zie je dat zelf? Ja daag, wordt je als manager dan alleen betaald om als een slome kanariepiet dit soort vragen te papegaaien? Goed, jullie merken, het zit me hoog. Wat doen we aan dit stuk overbetaald kantoorbehang?
xoxo
Frust van Frustenstein
Lieve Frustie,
Ok. Even ademhalen. In, hmmmm. Vasthouden, 5, 4, 3, 2, 1. En uit, haaaaaa.
Dat voelt al beter toch? Als wij het even niet meer zien zitten nemen we een breather. Het helpt echt. Nu naar je probleem. Of eigenlijk, twee problemen. Het eerste en echte probleem is dat jullie teveel werk moeten uitvoeren en te weinig handjes hebben. Daardoor raken jij en je collega's moe en murw van. Werkplezier is ver te zoeken en alle frustratie richt zich tegen dweilie, de manager met assertiviteitsproblemen. Dat is probleem twee.
Hij is jullie manager en zou er voor moeten zorgen dat jullie workload op een leuke manier te behappen is. Hij moet voor jullie opkomen bij het hoger management, door bijvoorbeeld de aanvoer van projecten tijdelijk te staken, of door extra werknemers aan te trekken. Omdat hij het blijkbaar eng vindt om jullie overwerkte afdeling aan te kaarten bij zijn bazen, zullen jullie het in een mooi voorstel moeten aanleveren tijdens de afdelingsmeeting. Dat kan hij dan rechtstreeks aan zijn baasjes doorsturen. Als hij dat niet doet, zal een van jullie dit een keer tussen neus en lippen op een borrel moeten laten vallen bij een van de baasjes zelf. Gebeurt er dan nog niks, dan kun je jullie klachten door sturen aan de OR spelen. Dan moeten ze wel actie ondernemen.
In de tussentijd, doe een paar breathers en communiceer duidelijk (in e-mail) aan je manager welk werk je wel, en niet kan doen in de tijd die beschikbaar is. Dat schept rust voor jou, en dat is het belangrijkst.
liefs,
de ZoZa's Lees meer!
Een probleempje waar jullie misschien wel raad mee weten.
Op de afdeling waar ik werk hebben we een manager die niet doet waar hij voor betaald wordt. Wat hij in de tussentijd wel doet is een groot raadsel. De hoeveelheid werk die wij medewerkers moeten verstouwen is bijna niet bij te houden en het enige wat hij doet is een beetje sip knikken als we er iets van zeggen. Dus ons team worstelt zonder zijn begeleiding met de beste intenties door de workload, volledig bewust van het feit dat er ook fouten worden gemaakt door de tijdsdruk.
Die enkele keer als je hem om input vraagt (omdat je beslissingen neemt die hij eigenlijk zou moeten maken) stelt hij die vreselijke managers-vraag: Wat denk je zelf dat het beste is? of, nog erger: Hoe zie je dat zelf? Ja daag, wordt je als manager dan alleen betaald om als een slome kanariepiet dit soort vragen te papegaaien? Goed, jullie merken, het zit me hoog. Wat doen we aan dit stuk overbetaald kantoorbehang?
xoxo
Frust van Frustenstein
Lieve Frustie,
Ok. Even ademhalen. In, hmmmm. Vasthouden, 5, 4, 3, 2, 1. En uit, haaaaaa.
Dat voelt al beter toch? Als wij het even niet meer zien zitten nemen we een breather. Het helpt echt. Nu naar je probleem. Of eigenlijk, twee problemen. Het eerste en echte probleem is dat jullie teveel werk moeten uitvoeren en te weinig handjes hebben. Daardoor raken jij en je collega's moe en murw van. Werkplezier is ver te zoeken en alle frustratie richt zich tegen dweilie, de manager met assertiviteitsproblemen. Dat is probleem twee.
Hij is jullie manager en zou er voor moeten zorgen dat jullie workload op een leuke manier te behappen is. Hij moet voor jullie opkomen bij het hoger management, door bijvoorbeeld de aanvoer van projecten tijdelijk te staken, of door extra werknemers aan te trekken. Omdat hij het blijkbaar eng vindt om jullie overwerkte afdeling aan te kaarten bij zijn bazen, zullen jullie het in een mooi voorstel moeten aanleveren tijdens de afdelingsmeeting. Dat kan hij dan rechtstreeks aan zijn baasjes doorsturen. Als hij dat niet doet, zal een van jullie dit een keer tussen neus en lippen op een borrel moeten laten vallen bij een van de baasjes zelf. Gebeurt er dan nog niks, dan kun je jullie klachten door sturen aan de OR spelen. Dan moeten ze wel actie ondernemen.
In de tussentijd, doe een paar breathers en communiceer duidelijk (in e-mail) aan je manager welk werk je wel, en niet kan doen in de tijd die beschikbaar is. Dat schept rust voor jou, en dat is het belangrijkst.
liefs,
de ZoZa's Lees meer!
dinsdag 7 juni 2011
De nieuwe topvrouw is een yogi
Christine Lagarde, de Franse minister van Financiën, is in de race voor het voorzitterschap van het IMF. Datzelfde voorzitterschap heeft monsieur Le Perv, a.k.a. DSK, uit zijn glibberige viezemannenvingertjes laten vallen. Natuurlijk is de man onschuldig totdat het tegendeel is bewezen. Maar de New York Post berichtte dat een bron bij het advocatenteam van DSK zou hebben gefluisterd dat er sprake was van consent, met andere woorden: ze wilde zelf! Het is te hopen voor DSK dat dit niet de officiële verdedigingslijn gaat worden. Een kleine sidenote: waarom denken zo veel oude uitgezakte mannen dat kamermeisjes, IMF medewerksters of anderszins hardwerkende dames hun werk uit handen laten vallen voor, pardon my French, een farmaceutische fossiele fopsnikkel? As if! Het is die tomeloze zelfoverschatting die banken doen wiebelen en financiële markten laten struikelen.Terug naar Christine. Zij is een topvrouw, zoveel is duidelijk. Voor haar huidige ministerpost was ze managing partner bij advocatenkantoor Baker McKenzie en Minister van Landbouw. Ze is ongetwijfeld een tough cookie en waarschijnlijk ook geen heilige. Maar, Christine is er niet gekomen door het gedrag van die lompe Pierre Perverts na te doen. Nope. Christine is een yogafreak. Ze eet geen vlees, en drinkt geen druppel. Pittig als je je politieke dealtjes moet sluiten op de hoek van Ganzenlever en Wijnsloot. Daarom vertrok Christine eerst naar Amerika. In Parijs was ze na haar rechtenstudie al twee keer afgewezen voor het elite ambtenarenklasje Ecole Nationale d’ Administration. De jonge yogi was toen simpelweg nog niet en vogue. Hoe anders is dat nu.
Nu de Alpha-apen een voor een van de rots afglijden (DSK, Berlusconi, Arnold Schwarzenegger) zoeken we naar nieuwe toppers die ons niet teleurstellen. Leiders die de broodnodige rust, reinheid en regelmaat terugbrengen in de wereldeconomie. Daarom is de nieuwe topvrouw een antimacho. Beheerst, betrokken en behendig op de yoga mat. In een interview met de Independent begin dit jaar zei Christine dat ze naast het managen van de Eurostress graag tijd met haar kweekrozen doorbrengt en het liefst wat meer tijd zou hebben om potjes kweeperenjam voor haar Famille te maken. Ultra zen, die Christine.
Op de Zuidas staan ze ook klaar, de twenty something yoganistas. Die slim zijn en begrijpen dat blaten uit is en samenwerken in. Die hard werken en op tijd naar huis gaan. Die kijken naar waar de client nou echt mee geholpen is. Die hun vrouwelijke collega's helpen shinen omdat ze weten dat het niet opschiet om elkaar naar beneden te helpen met gemene sneren. Die begrijpen dat je van de zoveelste borrel helemaal niet relaxter wordt. Die liever nog eens diep ademhalen en de wereld op een zonnegroet trakteren. Lekker zen. Precies wat we nodig hebben. Namaste!
Lees meer!
vrijdag 3 juni 2011
De Boze Vrouw
In onze queeste naar een rolmodel berichten we over de verschillende vrouwelijke soortgenoten, die er op de Zuidas rondlopen. Naast positieve verhalen ook verhalen over minder fijne varianten. Zo hebben we al de controlfreak en het werkpaard beschreven. Nu het derde type. De Boze Vrouw. Met hoofdletter B.
De Boze vrouw is veel aanwezig op de Zuidas. De Boze vrouw is verontwaardigd en ontevreden. Dat is haar manier van optreden. We hebben onszelf allemaal een rol aangemeten op de Zuidas. En dit is haar rol.
De Boze vrouw krijgt wat ze wilt door op hoge poten en overslaande stem, dingen te eisen. En verontwaardigd te reageren op bijna alles wat ze tegenkomt op haar weg naar de top.
‘Dus nu ik jullie bel, doen jullie pas de facturatie. Nu pas? Moet ik daar helemaal voor bellen. Waarom wordt dat niet gelijk gedaan?’
Veel mannen maken met een grap en een grol hun punt, de Boze vrouw doet dit met verontwaardiging. Er zijn in mijn ervaring weinig mannen die op deze manier hun zin krijgen. Het is ook een vervelende manier. Het is een blijk van onvermogen. Vooral die overslaande stem duidt op het verliezen van controle.
Het is toch veel prettiger werken met iemand die met een ‘Sjesus Anne, ik zie wel dat het laat geworden is gisteravond.’ de zaak duidelijk maakt. In plaats van een. ‘Hoe kan dat nu. Hoe kan dit nu? Hoe kun je nu zo’n fout maken? Dit kan toch niet!’
De boze vrouw heeft het ook altijd veel te druk en alles is te veel. Hoe dit komt is mij een raadsel, want collega’s of ondergeschikten durven haar nauwelijks nog iets te vragen.
Bang, dat ze in huilen of in schreeuwen uitbarst.
Mijn Collega E. is een Boze Vrouw. Boos op de TNT omdat ze niet aan kunnen geven hoe laat ze komen. Boos op Apple, omdat ze I-phone schermen maken die zo snel kapot gaan. Boos op de buurman, omdat zijn kinderen zoveel herrie maken. Boos op iedereen, maar haar collega’s in het bijzonder.
Sinds vorige week zit E. thuis. Een burn-out. Het werd haar allemaal teveel. Ik snap het wel. Soms moet je je gewoon even niet zo druk maken.
Een beetje minder boos. Daar wordt de Zuidas ook een stukje mooier van.
span>
Lees meer!
De Boze vrouw is veel aanwezig op de Zuidas. De Boze vrouw is verontwaardigd en ontevreden. Dat is haar manier van optreden. We hebben onszelf allemaal een rol aangemeten op de Zuidas. En dit is haar rol.
De Boze vrouw krijgt wat ze wilt door op hoge poten en overslaande stem, dingen te eisen. En verontwaardigd te reageren op bijna alles wat ze tegenkomt op haar weg naar de top.
‘Dus nu ik jullie bel, doen jullie pas de facturatie. Nu pas? Moet ik daar helemaal voor bellen. Waarom wordt dat niet gelijk gedaan?’
Veel mannen maken met een grap en een grol hun punt, de Boze vrouw doet dit met verontwaardiging. Er zijn in mijn ervaring weinig mannen die op deze manier hun zin krijgen. Het is ook een vervelende manier. Het is een blijk van onvermogen. Vooral die overslaande stem duidt op het verliezen van controle.
Het is toch veel prettiger werken met iemand die met een ‘Sjesus Anne, ik zie wel dat het laat geworden is gisteravond.’ de zaak duidelijk maakt. In plaats van een. ‘Hoe kan dat nu. Hoe kan dit nu? Hoe kun je nu zo’n fout maken? Dit kan toch niet!’
De boze vrouw heeft het ook altijd veel te druk en alles is te veel. Hoe dit komt is mij een raadsel, want collega’s of ondergeschikten durven haar nauwelijks nog iets te vragen.
Bang, dat ze in huilen of in schreeuwen uitbarst.
Mijn Collega E. is een Boze Vrouw. Boos op de TNT omdat ze niet aan kunnen geven hoe laat ze komen. Boos op Apple, omdat ze I-phone schermen maken die zo snel kapot gaan. Boos op de buurman, omdat zijn kinderen zoveel herrie maken. Boos op iedereen, maar haar collega’s in het bijzonder.
Sinds vorige week zit E. thuis. Een burn-out. Het werd haar allemaal teveel. Ik snap het wel. Soms moet je je gewoon even niet zo druk maken.
Een beetje minder boos. Daar wordt de Zuidas ook een stukje mooier van.
span>
Lees meer!
Sfeerspons
Mijn collega is een sfeerspons. Hij zuigt het beetje lol en plezier dat we nog hebben tijdens de lunch, zo onder de gezellige kibbelings en geitenkaassalades (zonder komkommer) vandaan.
Een beetje zoals de dementors uit de Harry Potter Reeks, die hun slachtoffers koud en zonder levenslust achterlaten. Zo laat deze collega ons zonder plezier en sfeer aan de lunchtafel achter. Just, by being there. Iedere dag weer hopen ik en mijn collega’s weer dat hij verstek laat gaan. Maar iedere dag schuift hij aan.
Met een lang gezicht zet hij zijn dienblad op tafel. ‘Eet smakelijk’.
Hij gaat zitten zonder verder aanstalten te maken een gesprek op gang te brengen of te houden. In het begin probeerden we het nog wel.
‘Goh. Lekker weekend gehad?’ of ‘Lekker weertje vandaag. Ga je nog iets leuks doen vanavond?’ Na een paar keer summier ‘Ja, heel lekker’ en ‘Nee’ van zijn kant, hield het voor ons ook op.
We worden steeds inventiever in het vermijden van deze collega. Zo gaan we stiekem iets vroeger lunchen of soms heel snel buiten de deur. Maar de collega is niet te vermurwen. Hij weet ons feilloos te vinden.
De sfeerspons zorgt er voor dat de gesprekken een stil vallen. Dus zitten we een half uur ongemakkelijk om ons heen te kijken en af en toe algemeenheden uit te wisselen.
‘Ja. Was erg druk vandaag’ en ‘Goh. Die verbouwing bij het station duurt al wel een poos he?’
Niemand durft meer echt persoonlijk te worden. Als er een persoon is die niet deelt, zorgt dat er voor dat niemand meer gaat delen. Quid pro quo. Zo zijn we dan ook wel weer. Ik deel met jou dat ik op vakantie ga naar Ibiza, dan wil ik ook weten wat jij uitspookt tijdens je vakantie. Een persoon aan tafel die weigert deel te nemen in dit sociale proces stokt dat proces. Niemand deelt meer.
Uiteraard wil men delen, dus vinden de gesprekken plaats als de collega er niet is. Bij het koffiezetautomaat, op de kamer bij een paar collega’s en in de gangen.
En aangezien er geen leeg bakje kibbeling is, dat het einde van de lunch aankondigt, wordt er meer en voornamelijk langer gedeeld dan noodzakelijk.
Dit komt de productiviteit niet ten goede.
De sfeerspons vormt dan ook een operationeel risico voor onze afdeling. Zonder hem zouden we een stuk efficiënter en effectiever zijn.
Operationele risico’s moet je elimineren of mitigeren weet ik. Mijn manager lijkt het niet te deren. Hij doet niks en laat ons lekker in onze eigen sop gaarkoken.
Lees meer!
Een beetje zoals de dementors uit de Harry Potter Reeks, die hun slachtoffers koud en zonder levenslust achterlaten. Zo laat deze collega ons zonder plezier en sfeer aan de lunchtafel achter. Just, by being there. Iedere dag weer hopen ik en mijn collega’s weer dat hij verstek laat gaan. Maar iedere dag schuift hij aan.
Met een lang gezicht zet hij zijn dienblad op tafel. ‘Eet smakelijk’.
Hij gaat zitten zonder verder aanstalten te maken een gesprek op gang te brengen of te houden. In het begin probeerden we het nog wel.
‘Goh. Lekker weekend gehad?’ of ‘Lekker weertje vandaag. Ga je nog iets leuks doen vanavond?’ Na een paar keer summier ‘Ja, heel lekker’ en ‘Nee’ van zijn kant, hield het voor ons ook op.
We worden steeds inventiever in het vermijden van deze collega. Zo gaan we stiekem iets vroeger lunchen of soms heel snel buiten de deur. Maar de collega is niet te vermurwen. Hij weet ons feilloos te vinden.
De sfeerspons zorgt er voor dat de gesprekken een stil vallen. Dus zitten we een half uur ongemakkelijk om ons heen te kijken en af en toe algemeenheden uit te wisselen.
‘Ja. Was erg druk vandaag’ en ‘Goh. Die verbouwing bij het station duurt al wel een poos he?’
Niemand durft meer echt persoonlijk te worden. Als er een persoon is die niet deelt, zorgt dat er voor dat niemand meer gaat delen. Quid pro quo. Zo zijn we dan ook wel weer. Ik deel met jou dat ik op vakantie ga naar Ibiza, dan wil ik ook weten wat jij uitspookt tijdens je vakantie. Een persoon aan tafel die weigert deel te nemen in dit sociale proces stokt dat proces. Niemand deelt meer.
Uiteraard wil men delen, dus vinden de gesprekken plaats als de collega er niet is. Bij het koffiezetautomaat, op de kamer bij een paar collega’s en in de gangen.
En aangezien er geen leeg bakje kibbeling is, dat het einde van de lunch aankondigt, wordt er meer en voornamelijk langer gedeeld dan noodzakelijk.
Dit komt de productiviteit niet ten goede.
De sfeerspons vormt dan ook een operationeel risico voor onze afdeling. Zonder hem zouden we een stuk efficiënter en effectiever zijn.
Operationele risico’s moet je elimineren of mitigeren weet ik. Mijn manager lijkt het niet te deren. Hij doet niks en laat ons lekker in onze eigen sop gaarkoken.
Lees meer!
woensdag 1 juni 2011
Festivali 2011
Een nieuwe zomer, een nieuw geluid. De ZoZa's verklaren het festivalseizoen officieel voor geopend. Gras tussen je tenen en zon op je knar. Eindelijk iets om naar uit te kijken als je levend wordt gegrild achter het kantoorglas en uitglijdt over je toetsenbord. Afgelopen weekend was de preparty tijdens Soenda. De ZoZa's lieten de koffiepsychiater in de Ruigenhoeksepolder nog even aan zich voorbij gaan. Wij trappen dit weekend af met Open Air, een nieuwkomer op de Amsterdamse dansgrond. Hieronder de overige festivalhighlights voor de zomer van 2011: Juni
- 4 juni: Open air (Amsterdam. Het Gaasperpark brengt hopelijk wat ADATP de laatste jaren niet meer doet: goede muziek in een ongedwongen sfeer. En de paardenkracht Photo booth. Eindelijk een leuke profiel foto;
- 4 juni: Free your mind (Arnhem). Een stukje rijden vanuit de hoofdstad maar je krijgt er grote namen, veel ruimte en bijzondere boottochtjes door de festivalvijver voor terug. ’s Avonds is er ook een free your mind after in de (Amsterdamse) Westerunie;
- 11 juni: GZG Zomerpark (Amsterdam). De voorheen onbekende feestjes van GZG raken ook steeds sneller uitverkocht. Kaartjes voor dit vaste NDSM event zijn soms nog wel te regelen via Facebook.
- 11/12/13 juni: Pinkpop (Landgraaf). Als je voor de muziek gaat en het campinggevoel.
- 16-18 juni: Sonar (Barcelona). Tijd voor een weekendbreak. In Barca pendel je met de scooter heel makkelijk op en neer tussen stadsstrand en de feesthallen net buiten de stad. Overdag krijg je het Woodstock-gevoel tussen de echte weirdo’s en professionals op het festivalterrein in hartje centrum.
- 25/26 juni: Glastonbury. Het Lowlands van Groot-Brittanie, waar Kate M en Alexa C dansen op Katie P. Net als bij Lowlands zijn de kaarten in mum van tijd uitverkocht, maar krijg je een kansje om met je laarzen in de blubber te staan, gaan!
Juli:
- 3 juli: Metropolis (Rotterdam). Recessieproof! Het grootste gratis festival van Nederland in het Rotterdamse Zuiderpark biedt vooral nieuwe namen, zoals The Vaccines.
- 8-10 juli: North Sea Jazz festival. Wat rustiger, voor de oudere muziekliefhebber. Goede sfeer.
- 15-17 juli: Melt (Berlijn). Grote namen als Boys Noize en Errol Arkan maar ook biertjes stumpfen van formaat. Overigens ook uitverkocht, dus kijk op marktplaats oder etwas.
- 16 juli: Costa del Soul (Amsterdam). Een toppertje, een breezertje en hopelijk dit jaar wel goed weer voor dat echte zomergevoel aan het Blijburgste strand. Leuke sfeer!
- 23 juli: A Day at the Park (Amsterdam). Overgehypt, maar een goede bijpraatborrel voor stadse ballen. En het Amsterdamse bos is wel akelig dicht in de buurt.
- 31 juli Shoeless Open Air (Amsterdam). Wat begon als een indoor bloten voeten disco, groeit uit tot openluchtfestival in het Rijk van de Keizer aan de Haarlemmer weg. Laat maar waaien die tenekaaslucht!
Augustus:
- 6 augustus: Welcome to the Future (Twiske, Amsterdam). Tussen de rietkragen en kwetterende grutters, dreunt de bas. Zon, goede sfeer en nog gen al te lange rijen voor de plees. Hier krijg je het echte festival gevoel in Amsterdam-Noord.
- 6/7 augustus: Solar (Roermond). Klinkt als zijn Spaanse grote broer maar wij hebben ons laten vertellen dat het beneden de Hollandse Rivieren bijna net zo gezellig is.
- 19/20/21 augustus Lowlands (Biddinghuizen). Tsja het drama met de kaartjes (uitverkocht -50.000 kaartjes binnen twee uur in DECEMBER!) is bekend. De ZoZa’s moeten helaas ook verstek laten gaan, maar het lijkt weer veelbelovend. Snik!
- 3 september: Valtifest (NDSM-werf, Amsterdam). De traditionele afsluiter van het fesitvalseizoen. Het thema van 2011 is All in the family, misschien doet dat de oude sfeer van dit eens leuke verkleedfeest herleven.
- 3 september: Lief (Utrecht). Een heel leuk en minder bekend alternatief. Voel de liefde mensen, ga dat zien.
Aanvullingen en tips zijn welkom!
Lees meer!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
