Het Kantoor

From: Hajar.Bennani@HillsHockley.com
To: Irene.Bleekers@BoonVossius.com
Subject: Eerste dag an die Arbeit!
Sent: 11:04

Woehoe Ireentje!

Mijn eerste e-mail vanaf het Hills & Hockley adres!! Ook ik ben nu een Werkend Mensch... Je zou me moeten zien, ik lijk wel een advocaat ;) met dat 70's Chanel jasje van Zara, gigantische hakken en een pencil skirt. Tres MadMen, al zeg ik het zelf.

Heb nu even tijd om je een mail te sturen, maar moet zo weer terug naar het praatje van IT over het tijdschrijf systeem. De hele week krijgen we praatjes, info-mappen en cursussen over kantoor. Ik neem nu al niks meer op. Mijn hoofd lijkt wel een fluitketel. Pfuuuuut!

Ik heb mijn kamergenoot ook al ontmoet: Philip: een woord, vier letters: ZUUR.
Maar goed, deze bittere rossige gnoom overleven we ook wel weer. Hoe is het daar bij jullie?

xoxoxo

Hajar Lees meer!

The morning after

Maandagochtend 09:00 uur. De zon schijnt op de Zuidas. Ik zet mijn fiets in de fietsenstalling en loop richting het station. Met mijn hoofd nog in het lowlandsweekend, maar mijn lichaam toch echt in de harde maandagochtend realiteit loop ik naar binnen.
De korte tocht door het stationsgebouw van Amsterdam Zuid op maandagochtend is mijn zure appel. De bleke mannen in pak en vermoeide vrouwen met aktetas doen mij te snel het weekend vergeten. Mijn haar zit verward, omdat ik op maandagochtend altijd te laat opsta. Mijn lenzen zijn nog niet in en mijn panty heeft ladders. Ik kijk naar beneden en bij iedere stap bid ik: Nee. Geen collega’s. Geen baas. Geen bekenden. Ik haat het om pre koffie mijn baas tegen te komen. Joviaal begint hij een gezellig praatje. Nu-even-niet.
Dus bid ik verder. Geen baas. Geen baas. Geen collega’s.
Deze mantra zet zich gewoonlijk verder tot ik de deur van mijn kamer heb dichtgeslagen. Mijn mail heb gecheckt, een kop koffie heb gedronken en een nieuwe panty heb aangedaan. Zo Ik leef weer.
Deze maandagochtend was het anders. Met mijn rechtervoet zette ik de eerste stap uit het stationsgebouw in de zon. Ik keek op rechts en ik leefde gelijk.
In de troosteloze woestijn, waar over een aantal maanden de transportfietsen met Zwarte fietsenplan kist moeten komen te staan stond een man. Niet echt een man. Er stond een halfgod. Met ontbloot bovenlijf en vier chinese tekens op zijn arm scheen hij over de bleke Zuidassers. Iedere vrouw keek heimelijk zijn kant op en baalde dat ze toch niet haar rode hakken uit de kast had gehaald. De mannen probeerden niet te kijken, maar hielden schuldbewust hun adem in om, zonder resultaat, hun bierbuiken te verbergen.
Als in een droom hakte de man in slow motion een stuk beton kapot. Zijn spieren spanden zich en de chinese tekens werden groter. Het liefst was ik even blijven staan. Vijf minuten maar. Maar de angst om een collega of mijn baas tegen te komen was groter dan mijn liefde voor de halfgod.
Dus liep ik door.
Bij de ingang van kantoor kwam ik mijn net iets te dikke baas tegen. Goedemorgen! Schreeuwde ik iets te enthousiast naar hem. Goedemorgen bromde hij en liep chagrijnig door. Hij had geen zin in een joviaal praatje. Hij had net hetzelfde pad afgelegd als ik.
De halfgod had zijn werk gedaan. Mijn gebeden waren verhoord. Amen. Lees meer!

De strateeg

Ik zit achter mijn computer wanneer de Strateeg binnenloopt. Ze kijkt me samenzweerderig aan, legt haar vinger voor haar mond om me tot stilte te manen (ik was al stil), en sluit de deur. "Zo, even de deur dicht. Anders kunnen we niet praten", zegt ze op samenzweerderige toon. Ik kijk weg van mijn memo, dat binnen een uur af moet en zucht. Nu komt het, een roddel verpakt in een schijnheilig laagje 'ik maak me zorgen '. De Strateeg is een roddeltante die denkt dat niemand het doorheeft dat ze roddelt omdat ze het verpakt in moederlijke bezorgdheid. Passief agressief gedrag waar de valsheid vanaf druipt.

En ja hoor. Daar gaat ze.
"Even tussen jou en mij gezegd en gezwegen, vind je ook niet dat Marloes er slecht uitziet?" Ze wacht mijn antwoord niet af. "Ik maak me eerlijk gezegd een beetje zorgen om haar.' De Strateeg kijkt me aan met een Natasja Froger Hart in Aktie blik. Een en al opgetrokken wenkbrauwen en sippe lip. "Ja, ze ziet er zo moe uit. Alsof ze er niet helemaal bij is met haar hoofd." De Strateeg vervolgt: "Ik maak me ook zorgen om die zaak die ze doet. Ze vroeg me om even mee te kijken naar een advies. Nou..." De Natasja blikt verandert in een blik van verontwaardigde walging. "Dat zag er echt niet goed uit hoor. Echt niet. Nee, ze zit er niet bovenop."
Ik knik afwezig en hum wat. Over drie seconden gaat ze me proberen in haar geroddel betrekken. Drie, twee, een. "Wat denk jij, zal ik een keertje bij onze partner binnenlopen? Aangeven dat ik me, ja, echt een beetje zorgen maak! Over hoe het dossier wordt geleid door Marloes? Ik bedoel, iemand moet het toch zeggen?" De Strateeg kijkt met de hulpeloosheid van een kleuter die zijn schepje is verloren in de zandbak. Ik kijk naar de Strateeg met een nog hulpelozere blik "Jeetje. Nou. Misschien moet je het een keertje met Marloes zelf bespreken?" Duidelijk niet het antwoord waar de Strateeg op zat te wachten. Ze wil een medestander, die lekker met haar gaat roddelen over hoe slecht Marloes functioneert. Daar pas ik voor. Iedereen weet dat ze de volgende kamer binnenloopt om hetzelfde over jou te zeggen. Roddeltantes als de Strateeg houd ik liever op gepaste afstand, met dezelfde schijnheiligheid als die zij tentoonspreidt.

Ontevreden met mijn niet deelname aan de verbale afbraak van collega Marloes, zucht de Strateeg diep en schenkt me een mierzoete glimlach. "Nou, ik laat je maar weer met rust. Fijn dat ik het even tegen je aan kon houden. Jij en ik, wij lijken zo op elkaar. Wij zijn tenminste echt betrokken bij de sectie!"
Ik glimlach nog zoeter terug. "Doe je de deur weer achter je dicht?"
Gelukkig lijk ik in helemaal niks op de Strateeg.
Lees meer!

Spinaziebakken sucks

Je hoort ons vaak genoeg klagen over de minpunten van het Zuidasbestaan. Waarom blijven wij mekkeren over een carriere als cupcakebakker met onze derrière ferm in de kantoorstoel gepland?. Omdat het eng is. Omdat we de trotste eigenaar zijn van een wurghypotheek. Omdat andere mensen van ons salaris afhankelijk zijn. En, omdat een bestaan als self made spinaziebakker in Manhatten niet per se aantrekkelijker is. Lees de horrorverhalen over former financial heroes hier en je weet weer wat je hebt. De Zuidas, helemaal zo gek nog niet. Lees meer!

Ssssshhhhhtttt!

‘Hè? Hè? Wat raar! Wat raar!’ Verstoord uit mijn concentratie kijk ik naar mijn collega die tegen zijn scherm zit te praten. Wat is er? Vraag ik. ‘Nee. Niks’. Antwoordt hij.
Ik ga weer verder met mijn presentatie. Het duurt even voor ik mij weer kan concentreren op de risks and opportunities in de ijzerverwerkende industrie (Gaap).
‘Domestic demand will be the main driver of this industry.... ‘
‘Dat kan er beter uit. Ja. Dat kan er beter uit.’ Met zijn gemompel rukt mijn overbuurman mij uit mijn moeizaam herkregen concentratie. Geërgerd kijk ik op. Hij ziet de frons in mijn voorhoofd niet. Hij is te diep verzonken in zijn eigen gedachten waar hij mij ongewenst deelgenoot van maakt.
Ok. Niet naar luisteren. Niet naar luisteren Waar was ik? Oh ja. De ijzerverwerkende industrie.
‘.... Beetje rare zin. Wat te doen? Wat te doen?’ gaat hij binnensmonds mompelend verder.
Ik hoor niks. Ik hoor niks. Tandenknars ik in gedachten. Maar het lukt me niet om me af te sluiten. Ik zet een frons op waar geen botox tegen op kan en kijk hem doordringend aan. Hij kijkt wazig in mijn ogen en langzaam gaat er een lichtje op. ‘Oh sorry.’ Zegt hij. ‘Ik denk vaak hardop. Kan ik niets aan doen.’
Dan zorg je maar dat je er wat aan doet. Alleen schizofrenen en mensen met la tourette hebben een excuus. Jij. Jij moet gewoon je mond dichthouden! Schreeuw ik in gedachten. Helaas is directheid nooit mijn sterkste kant geweest. Passief agressief is my middle name.
Dus kijk ik hem nog even zwijgend aan en hervat mijn werk.
‘Sjesus...’ Zucht hij dan ineens. ‘Pheeewwww.’ En hij kijkt vermoeid met zijn handen in het haar naar zijn scherm. Ik ben eigenlijk nieuwsgierig naar wat het onderwerp van zijn gezucht en gesteun is, maar ik weiger hem het genoegen er naar te vragen. Alsof ik niets heb gehoord focus ik mij op mijn werk. Ik hoor niks, ik hoor niks hou ik me mijzelf voor. Maar je kunt jezelf maar tot op zekere hoogte voorliegen.
Dus kijk ik hem nogmaals doordringend aan.
Dan blijft het stil aan de overkant. Heel stil. Te stil.
Zenuwachtig kijk ik hem om het kwartier aan. Na een uur vraag ik mij af, wat er aan de hand is. Zou hij boos zijn? Of zou hij een belangrijke mail hebben gekregen? Is het iets wat ik misschien ook zou moeten weten, maar houdt hij het nu bewust achter?
Twee uur verstrijken en de ijzerverwerkende industrie gaat mijn aandacht niet meer krijgen. Zijn gezwijg drijft mij tot waanzin.
‘Hmmmm. Misschien stuur ik deze mail nog even niet uit.’ Mompelt hij dan verder. Phhhhh. Ik ga weer verder met de ijzererts.
Lees meer!

Weekbreak

Hoe zielig is dit? We kennen het gevoel wel. Je staat voor een groep belangrijke klanten en je hebt je pitch niet helemaal voorbereid Of de eerste keer jurisprudentielunch. Choke...:( Lees meer!

My strange addiction

TLC heeft een show die heet: My strange addiction. Over mensen die verslaafd zijn aan het eten van het vulmateriaal van de bank bijvoorbeeld, of maiszetmeel. Deze vrouw is verslaafd aan het eten van de as van haar overleden man (...) Een stilte is hier wel gepast. Kijk en huiver.
Lees meer!

Zekerheid of vrijheid?

Het zijn de tijden van lekker duurzaam doen. Je kapotte sok doet het prima als een schoenenpoetslap. Kapitalisme is uit en we gaan weer terug naar de ruilmarkt. En passant zoeken we ook nog even onszelf en ons eigen creatieve medium (boek, blog, film of band). In deze tijdsgeest past ook de vraag: wat is belangrijker, geld of meer vrijheid? Wil je een groener en creatiever leven leiden, dan zal je in moeten leveren op je salaris. Die carriereswitch naar bloggende biowijnboer is in het opstartjaar nog niet rendabel.

Sure, we horen ZZA-ers om ons heen mijmeren over schapenboerderijen in Schotland, surfscholen in Biarritz (you know who you are), Eco-fashion blogs en andere stiekeme droomprojecten. Maar niemand die de stap naar een nieuw leven en een groene vorm van geld verdienen daadwerkelijk zet. Blijkbaar wegen de voordelen van het Zuidasbestaan zwaarder dan de dromen over een ander leven.

Hoe ga je die tophypotheek betalen als je de kleurtjes van je organische makeuplijn langs winkels rondbrengt op je fiets? Of je eerste boek aan het schrijven bent? Nu weet je in ieder geval hoeveel er volgende maand op je rekening binnenkomt, en wat aan het einde van het jaar op je spaarrekening staat.
Aan de andere kant is het de vraag hoe zeker de veronderstelde zekerheid nog is. Met de huidige economische problemen kan je ook denken: is niet nu het moment om de sprong te wagen?
Wat hebben we eigenlijk te verliezen? Lees meer!

Appelsap

Hiphopperts handen in de lucht, schoudertjes omhoog. Voor het echte Bijlmer gevoel hoefde je dit jaar niet naar het Oosterpark, want het hiphopfestival van onze hoofdstad was niet meer gratis. En met het geld, komt de schaarste, komt de hype. Appelsap 2011 was hipsta heaven.

Goed, genoeg gebitcht, de sfeer was de luttele vijftien euro’s meer dan waard.

Hipsters en rappers dartelden over het bruggetjes dat de twee delen van het festivalterrein verbond. Kunstacademiemeisjes, pussy bow strik op het hoofd, kistjes onder een verknipte spijkerbroek, deden een walk off voor het Viral Radio electro podium. Hiphoppers, hoge pet, nerdy bril en een soepele baard, deden twee vingers in de lucht voor het old skool prieel. Niet alleen de avant garde was van de partij. Buurtschoffies piepten over het hek bij de dixies en er waren zelfs de nodige kinderen met bouwvakkersoorwarmers te zien. ,,Wacht even, mijn dochter is in de speeltuin” hoorden wij nou en dan om ons heen. Naast hip, hip hop en families waren er ook lokalo's en echte liefhebbers. Het aantal Zuidassers was op een hand te tellen. Al met al een goede mix.

De ZoZa’s verkozen het old skool prieel boven moeilijk hip doen. Lekker bouncen dus. Het duurde wel even voor de sfeer erin kwam. Flexican en de Patta crew draaiden fijne beats maar de skilogie die Faberyayo, Spacekees en Sef bezongen sloeg, zoals gebruikelijk, helemaal nergens op. De mannen hebben iets gemist in hun jeugd, namelijk lange latten en witte sneeuw. Dat zijn ze nu aan het inhalen met hun themaband. Maar Anton liederen bewaren de ZoZa's liever voor Tirol.

De rij was lang, maar de catering was top. Kwaliteits hambo’s van de burgermeester, steenovenpizza’s en een jolige Griek met opplaksnor verkocht kofte. Ook waren wij verheugd meneer Arie Boomsma weer te zien. Dit keer met Nikes en een goede broek, een hele verbetering na de natuurwinkellook op A Day at the Park.

Na voorzichtig schouder geschuifel in de middag, ging het met afsluiter DJ SP uit Compton helemaal los. De west side o.g. schudde het weekend van zich af en warmde de overblijvers op voor de afters. Die hebben de ZoZa’s maar even gelaten voor het was. Tegen 11en waren we braaf weer thuis, met maandagmorgen toch een kleine dreun in het hoofd op kantoor.

Foto's: http://www.hiphopinjesmoel.com/magazine/events/appelsap-2011 of http://www.appelsap.net/2011/
Lees meer!

Weekbreak

Wij hebben gelukkig geen autocorrect bij ons op kantoor. Maar deze site herinnert ons eraan altijd je mails/smsjes/berichtjes te dubbelchecken. Helemaal als ze naar een grote groep of je baas (phew) gaan.
Meer autocorrect missers te lezen op deze site.
Lees meer!

De dixie

Het is zomer. Het festival seizoen is in al zijn heftigheid aangebroken. Open Air, Melt, Pitch en A Day at the Park. We gaan los deze zomer.
Op stampende beats in grazige weiden, op gezaag in een oude ijzerertsmijn en op gekabbel in het Amsterdamse Bosch. Het weekend is een feest en we hebben maar twee dagen om de rest van de week op te teren, dus moeten we het zo lang mogelijk laten duren. Slapen doen we op kantoor. Achter onze computer, met ogen open.
In het weekend gaan we door. Tot op het spreekwoordelijke naadje.
Als we ons feestend op de festivals bevinden is er niets wat ons doet terugverlangen naar de Zuidas. Behalve dan één ding. Eén elementair ding. De blinkende, drie keer per dag schoongemaakte, wc. Een luxe, die je van maandag tot en met vrijdag voor lief neemt. De wc op kantoor is misschien een bron van onzekerheden of een bron van rust. De collega die je even kwijt bent is vaak te vinden op de wc. Even een dutje doen. Even maar. Maar niet de bron van afschuw, die het op festivals vaak wel is.
Op de festivals is een blinkende wc ver te zoeken. Heel ver. Op de meeste festivals zijn we overgeleverd aan de Dixie.
Je houdt de gang naar de Dixie zo lang mogelijk op. Ik hoef niet. Lieg je jezelf voor. Nee. Ik ben vier uur geleden ook al geweest. Ik hou het best nog wel wat langer op. Maar je kunt jezelf maar tot op zekere hoogte voorliegen. Er komt een moment, dat je toch echt moet gaan.
Dus sluit je je aan achter de vele andere gedupeerden van hun blaas. Aan het einde van de dag is de stank niet meer te harden. Dan ben je aan de beurt. Met lood in je schoenen open je de deur van het groene gammele huisje. Je houdt je adem in. Je probeert niet naar de inhoud onder de bril te kijken. Sterker, je probeert helemaal nergens naar te kijken. Want in een Dixie kun je op de gekste plekken de smerigste dingen vinden. Door je oogwimpers heen probeer je het gat te vinden. Dan doe je je ogen toch open. Het is altijd een beetje donker in de Dixie. In het gat zie je een nieuwe, nog natte drol liggen. Deze is afkomstig van de jongen die met een ‘Sorry’ de deur achter zich dicht trok. Je plast met je adem nog steeds ingehouden op de drol van jouw voorganger. Het klatert maar kort, want de hoop is hoog. Eigenlijk iets te hoog.
Je houdt nog steeds je adem in en je hoofd is inmiddels rood aangelopen. Nu moet je wel adem halen. Je hebt twee keuzes. Inademen door je neus betekent dat je geuren registreert die je tot maandag op kantoor nog steeds meedraagt. Inademen door je mond betekent dat je neushaartjes niet hun filterende werking kunnen doen. Alles bestaat uit moleculen en bij iedere teug lucht in een Dixie adem je dus welbeschouwd een stukje pis in.
Je ademt in door je neus. De stank is rottend. De geur van kak, vermengd met oude pis en verschaalde bier. Je voelt de bacillen je lichaam binnendringen. Als je geluk hebt is er nog wat wc papier over. Als je pech hebt niet.
Zonder door te trekken sta je weer buiten. Ook handenwassen is een luxe die niet aan de festivalganger is besteed.
Dan sta je buiten. Een beetje onbestemd (doortrekken geeft toch een zekere bevrediging) en verdwaasd loop je terug. Het feest kan weer beginnen.
Als ik hier op de Zuidas kamp met een after weekend dip, loop ik gewoon even naar de wc. Vlak nadat de schoonmaker is geweest.
Wat een luxe.
Zo gek is het nog niet hier op de Zuidas.
. Lees meer!