ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds twee jaar online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen ook wekelijks op de Londense website Here is the City en in het Financieele Dagblad. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com



woensdag 28 september 2011

Controlfreak


En jij dacht dat jouw baas een controlfreak was! Gevonden via boingboing
Lees meer!

donderdag 22 september 2011

Motiveren 2.0

Nee! Dat moet he-le-maal anders. Helemaal anders. Hoe heb je dit zo kunnen doen? Maar dit is toch hoe je het wilde?
Hoe kom je daar nu bij? Dat is absoluut niet wat ik bedoelde.

Mijn manager blinkt uit in visie en leiderschap. Althans. Dat is haar mening.
Ieder idee wat aangedragen wordt door een van haar teamleden wordt genadeloos neergesabeld. Honend reageert ze op een idee van een van mijn collega's om samenwerking te zoeken met een andere afdeling van ons bedrijf.
Waarom? Waarom? Zo lijkt het toch alsof we het zelf niet aankunnen? Wat een achterlijk idee.
Twee maanden later als we omkomen in het werk, wat eigenlijk door afdeling X. makkelijk afgehandeld had kunnen worden, blijkt dat het idee van mijn collega zo gek niet was. We worden in een afdelingsmeeting gesommeerd.
Ik heb een briljant plan glundert ze bij punt 1 van de agenda. Ik heb contact gezocht met de leidinggevende van afdeling X. En we gaan voor dit project een unieke alliantie aan. Het MT was ook zeer te spreken over dit initiatief. Samenwerken is toch wat ons als bedrijf groot kan maken Verbijsterd kijken wij elkaar aan. Onze manager heeft een plaat voor haar kop die de dikte heeft van Han Pekel voordat hij Werd Vervolgd voor belastingontduiking. Ze glundert blij. Wat een visionair ben ik. Zien we haar denken.
Op een idee van een andere collega om een offsite te organiseren reageert ze afkeurend. Dat hebben we totaal niet nodig. Een offsite is voor afdelingen die geen strategische visie hebben. Een offsite is voor losers. Een paar weken later wordt de collega op de afdelingsvergadering ter verantwoording geroepen. Waarom heb je nog steeds niks gedaan aan die offsite? Die zou jij toch organiseren? De collega stamelt verbaast. Maar dat wilde je toch niet? Ik had misschien wat kleine bezwaren, maar dat neemt niet weg dat jij gewoon assertief moet zijn en naar oplossingen moet zoeken. Het is belangrijk om gewoon accountabel te zijn. Eigen verantwoordelijkheid. Dat is wat ik van jullie wil. Is dat te veel gevraagd? We zijn toch allemaal professionals? We kijken elkaar aan. Ik durf ja op deze vraag te zeggen voor al mijn collega's, maar voor haar moet ik het antwoord schuldig blijven. We blijven dus maar stil en notuleren de meeting minutieus om haar volgende 'visionaire wending' voor te zijn.
.
Lees meer!

dinsdag 20 september 2011

Rank je crisis

Maar de kredietcrisis was erger, zei Andries Knevel tegen Maarten van Rossem bij de terugblik op 9/11. Zoek de originele invalshoek, had hij zijn team even tevoren toegeblaft. Ik weet het, ik weet het, had Van den Brink geantwoord. Laten we rank je crisis spelen! Werkt ook bij popsterren, masterchefs en dansers op het ijs. Yvonne Jaspers doet de rol van Patricia Paay en Van Rossem speelt Henkjan Smits.

Goed, zei Knevel.

Van Rossem begon met de beoordeling. ‘Spectaculair’ was zijn commentaar op de beelden van de vliegtuigen die zich in de torens boorden. Yvonne Jaspers sloot even haar ogen bij zoveel harteloosheid. Van Rossem nipte aan een glas wijn. Eindoordeel: de gevolgen van 9/11 waren schromelijk overdreven en veel minder erg dan die van de kredietcrisis. Maar daarbij zijn toch geen doden gevallen, wierp de EO presentator tegen. Weet jij veel hoeveel mensen die hun baan zijn kwijtgeraakt zich van kant hebben gemaakt, zei van Rossem. Hij nam nog een slok.

Ik wachtte tot ze een hulplijn zouden inschakelen om de mening te peilen van het publiek.

Lastig spel. Hoe bepaal je welke crisis 'erger' is? Voor zover ik weet sprong niemand uit onze kantoortoren toen de bezuinigingen werden aangekondigd. Wel verlieten veel mensen vroegtijdig het gebouw om ‘even een rondje te gaan lopen’. Kantoorgenoten spendeerden hele dagen aan het pimpen van hun Linkedin profiel en de productiviteit daalde naar -15%. Informele hitlists van potentiele slachtoffers circuleerden over de e-mail, geruchten door de kantoorbar.

Advocaat stagiaires zoals ik rekenden koortsachtig terug hoeveel maanden ons tijdelijk contract nog ademruimte gaf. Maar ook oudere collega’s met een verse wurghypotheek en een vierde op komst, bleken ineens onder de noemer natuurlijk verloop te vallen. De pepermuntjes verdwenen uit de gang en er werd een opstand georganiseerd in de bedrijfskantine.
Degene die medewerker werd liep een opslag van een paar honderd euro per maand mis.

Tot zover de krediet crisis.

Op de terugvlucht vanuit Londen moest ik laatst veertig euro betalen om een extra tas in te checken. Mijn Clarins crèmes waren langer dan 24 uur gesealed. Op de heenweg gekocht op Schiphol, bonnetje in het plastic, maar je weet natuurlijk nooit of ik er met een rietje arsenicum in gespoten had. Tijdens mijn besprekingen als advocaat.

Tot zover de anti-terreurmaatregelen.

Ik werd niet gebeld. Waarom kijk ik dit programma, vroeg ik mij af. Idioot spel. Ik vroeg het een collega. ,,De kredietcrisis," zei hij, ,,is erger. De oorlogen in Irak en Afghanistan zijn verantwoordelijk voor 2,3 biljoen euro. Nog geen zesde deel van de staatsschuld van de VS. De rest van de schuld is het gevolg van teveel lenen en te weinig toezicht. Met de kredietcrisis is gewoon veel meer geld gemoeid."

Juist. Zo simpel, zo Zuidas.
Lees meer!

woensdag 14 september 2011

Lullen met collega's

Vandaag hebben we een inventarisatie gemaakt van de hot topics van deze week. Nou ja hot. Het hoeft niet diep te gaan. Het hoeft niet origineel te zijn, als het maar gezellig doorkabbelt. Drie onderwerpen waar je deze week de weg van koffieapparaat naar bureaustoel verbaal kan versieren #Griekenland #Camiel Eurlings #nonexistente zomer.
Lekker herkauwen met zn allen. Moeeeh.

1 Camiel Eurlings vrijgezel
zij is vreemdgegaan
het is een stunt, nu vinden alle dames hem zielig
lk vind hem ergens wel, eh, aantrekkelijk
echt? eeew getver nee. hij praat zo zalvend en hij is te bruin
Let maar op, het wordt Rutte versus Eurlings, battle of the Bachelors

2. Griekenland
Ja, misschien toch beter als ze eruit gaan
Wordt wel een klap, maar dan is het ook afgelopen
Zachte heelmeesters (diep zuchten)
Die Duitse econoom zegt het ook
Het houdt nooit op!

3. De non existente zomer (nog steeds)
Nee, nu gaat het echt niet meer gebeuren
Ik heb gewoon niet genoeg zon gehad
desnoods boek ik een week Antalya
Zaterdag was dan weer te benauwd
Die Indian Summer moet NU gebeuren
Ik heb er vast maar een gekocht (winterjas)
Nu hangen er nog leuke (winterjas)
Lees meer!

Holland in da Hood

Het nieuwe tv seizoen is weer begonnen. En dat zullen we weten. Met programma's als X-cherso, Diva’s draaien door, Sylvia’s secret en Holland in da hood komen we de winterse kantoorlunches wel door. Genoeg gespreksstof om het niet weer over die verbouwing van collega S. te hebben of de narcistische trekjes van manager K. Nee, deze winter hebben we het volgens de teasers van Holland in de Hood over G-low en MC Biggah. Twee poldergangsters uit ons kikkerlandje. Deze mannen, of eerder jongetjes, volgen de Amerikaanse rappers op de voet. Ze zien de gouden kettingen en da honeyz en ze zien het leven dat ze willen hebben. Zo willen ze ook worden. Dus trekken ze een te grote broek aan, een lang basketbal shirt en doen ze een gouden ketting om. En terwijl ze met Notorious B.I.G. meerappen
I don't wanna live no mo'
Sometimes I hear death knocking in my front do'
I'm living everyday like a hustle
Another drug to juggle, another day another struggle

staat hun moeder in de keuken van hun rijtjeshuis achter de hyacinten, spaghetti met balletjes te koken.

Deze jongens willen graag gangster worden. Een beroep geromantiseerd door de muziekindustrie en de media. De regisseur van het programma trekt de jongens uit hun comfortabele achtertuin met parkietenkooi en plant ze in L.A. tussen de echte gangsters. Het programma is nog niet eens op televisie en het fenomeen Holland in da Hood beheerst onze lunch. Het is toch zeer lovenswaardig dat dit programma die jongens laat zien hoe goed ze het eigenlijk hebben’ verhaalt collega N. in een poging haar programmakeuze nog enigszins opvoedkundig elan mee te geven.
Ik moet haar gelijk geven.
Naast mij zit stagiaire V. stilzwijgend naar onze discussie te luisteren. Hij heeft net als de jongens van Holland in da Hood een kijkje kunnen nemen in zijn droomwereld. Bling, bling, maar dan anders. Waar de muziekindustrie het leven als gangster verheerlijkt, zijn het op de Zuidas de recruiters die het leven hier aanprijzen. Niet door middel van videoclips, maar door gladde brochures en dito presentaties. V. had Mad Men pakken verwacht, Gordon Gekko-achtige types, blonde secretaresses, reisjes, dure lunches, snelle auto’s en jet set verhalen. In plaats daarvan krijgt hij een met een dertigersdilemma worstelende collega (moi), een non stop over haar baby pratende moeder en een seniore collega, die liever vandaag dan morgen met pensioen wil. Oftewel de zomerbezetting van mijn afdeling. Helaas voor V. bevindt hij zich eerder in een aflevering van debiteuren-crediteuren dan in de film Wallstreet. De desillusie is van zijn gezicht te lezen. Hij kan zijn opluchting dat hij bijna weer de collegebanken in kan, nauwelijks verbergen. Hij plakt er misschien nog wel een master aan. Werken is nog niet helemaal zijn ding. Net als G. Low en MC Biggah heeft stagiaire V. een reality check gekregen . Het is niet alles goud wat er blinkt leren we waarschijnlijk uit de zeer verantwoorde serie Holland in da Hood. Een aanrader.
Lees meer!

maandag 12 september 2011

Liefs uit


Liefs uit, de nieuwe cupido show van Yvonne Jaspers, is morgenavond op t.v. Boer zoekt vrouw, maar dan met een Caribbean steel drum. Gegarandeerd een hit.

Het format is het omgekeerde van Grenzeloos Verliefd. Niet hoe overleeft De Hollander zonder Unox worst in den vreemde, maar welke tegenslag ervaart een buitenlandse geliefde hier. Het programma leert ons dat het niet voor iedere importbruid is weggelegd om in een Jan Taminiau postzakje modebiënnales af te huppelen en in te stromen in een speciaal voor haar gecreëerde functie. Inburgeren voor iedereen die geen Maxima heet, is nog best lastig, zo blijkt.


Morgen gaan we kijken hoe het de Gambiaanse sapverkoper Musa bij kinderjuf Marlies vergaat. Het tweetal moet vechten tegen het vooroordeel dat hij zijn witte palmstrand verruilt voor Zaandam wegens ‘financieel gewin’. Tsja.
En er zijn er nog wat andere vooroordelen waar hij bij zijn schoonfamilie tegen aanloopt (oma: ‘hij is wel erg donker’ ).

Verder gaat filosoof en kunstenaar Sam zijn Indische prinses Chinchu ophalen. Zij is geen ‘importbruid’ , want, ‘van zeer goede komaf’ volgens de website. Hoe overleeft de exotische prinses op een bovenwoning in Rotterdam?

Unox worst of Carribean steel drum, het maakt ons niet veel uit. Yvonne heeft beloofd dat het in de eerste plaats om ‘ de liefde’ gaat. Wij zitten morgenavond weer klaar.

Liefs uit, 13 september 2011, 20.30 uur, Nederland 1.
Lees meer!

vrijdag 9 september 2011

Baby Whale


Zo cute, zo grappig...
http://monkeysforhelping.tumblr.com/post/9949136357 Lees meer!

dinsdag 6 september 2011

Stagiaire leed

De zomer is bijna voorbij. Gadaffi is verslagen en de NOS heeft haar laatste zomercolumn gehad. De nieuwe lichting feutjes, met geverfd haar en linnen knapzak, rijdt zelfs al door de stad.

Het leeuwendeel van de oudere studenten besteedt zijn zomer rottend in bed, surfend langs de Cote d’ Azur of zwoegend op het terras. Maar de echte fanatiekelingen verruilen hun wetsuit voor een pak en investeren in hun toekomst. Zomertijd is stagiairetijd op de Zuidas.

Het zijn doorgaans niet de meest ontspannen he-halo-graag-een-pizza-als-ontbijt-types die onze afdeling komen versterken tijdens hun zomervakantie. De corporale captains of industry zijn meestal van het ik-bel-Ben-Bernanke-zelf-wel-even-om-dat overnameprobleempje-weg-te-poetsen soort.

Onze directeur in de dop heet John en is naar schatting zo'n 23 jaar oud. Ook op het ego van onze John is nog geen krasje te zien. John heeft namelijk economie en rechten gestudeerd en beide masters cum laude afgerond. Iets met derivaten. En een bestuursjaar achter de rug. John opinieert tijdens de lunch over de rol van kredietbeoordelaars alsof hij net een bilateraaltje met Ben Bernanke heeft gehad.

Dat irriteert mij mateloos.
Stagiaires horen gedienstig te zijn, mee te grappen over Rinus en Rowena en alleen hulp aan te bieden waar nodig. Modder te krabben, binders te vullen en vooral niet te veel aandacht te vragen. Dus vroeg ik John tijdens zijn laatste lunchexposé waar hij die wijsheid vandaag had. Inside Job, die documentaire over de financiële sector, soms gezien? Bernanke junior zweeg en prikte in zijn kroket.

Donderdag vertelde ik tijdens het ochtendoverleg over een zaak. Ik moest het foldermateriaal van een bank beoordelen maar begreep niet zo veel van de inhoud. Iets met fondsen, beleggen en moeilijke woorden over nog onbegrijpelijker producten. John hield braaf zijn mond.

Die zomeravond heb ik moeten inleveren. Zelfstudie. Tegen de deadline stuurde een collega me een mailtje door. Van John. Die had in een eerder advies uitleg gegeven over vergelijkbare producten. Vrijdag liep ik bij superstagiair binnen en vroeg hem hoe hij aan al die kennis kwam. John bleek 28 en al drie jaar bij een bank te hebben gewerkt.

Oh. Ik kleurde langzaam rood.

Waarom heb je dat niet eerder verteld, vroeg ik wat ongemakkelijk.
,,Ik geloof niet dat je op nog meer ‘Bernanke verhalen’ zat te wachten", antwoordde John. Hij glimlachte.

Sorry, zei ik. Iets beter doorvragen tijdens de lunch had drie avonden werk en een gekwetste kinderziel gescheeld.
,,Geeft niet”, zei John, ,,ik ben net een antiaanbaklaag, alles glijdt van me af. Ze noemen me ook wel teflon John.” Hij knipoogde ,,Is misschien een goede tip.”

Ik glimlachte ongemakkelijk terug. In mijn ego was net een diepe kras gezet.
.
Lees meer!

maandag 5 september 2011

10x voor terug naar kantoor

De Fransen hebben een mooi woord voor vandaag: la rentree. Het begin van het nieuwe schooljaar, de entree van het nieuwe kantoorjaar. Want met de laatste zomerfeestjes achter de rug, is het werkende leven officieel weer begonnen. En al mis je het Club Tropicana gevoel aan het zwembad, terug naar kantoor is helemaal zo slecht nog niet. Want:
1. Waar vind je meer service dan op kantoor? Je post wordt geopend, je bonnetjes gedeclareerd, je pakken gestoomd, vluchten geboekt, ontbijt geserveerd - ok dat laatste gebeurt ook in hotels, maar betaald mensen, betaald!
2. De marmeren restrooms. Dixieland is weer voor koperblazers en festivalpoepers na de zomer. Hoe fijn is het om je derriere te kunnen nestelen op een gepolijste crèmekleurige bril in een kleur gecoördineerde kamer? Die dagelijks ook nog eens wordt gereinigd en fris ruikt.
3. Nu kan je weer gaan sparen voor de enige echte vakantie van je leven, je pensioen. En als we Zwitserleven mogen geloven ziet dat er met Chris Zegers aan je zijde op een wit strand, best zonnig uit.
4. Je hoeft geen boeken meer te lezen of te doen alsof. Wie heeft er tijd voor lezen? Excel sheets volhameren en targets halen volstaat Niemand kan zich sowieso langer dan 5 seconden concentreren sinds de komst van Twitter.
5. Een naderend faillissement is afgewend. Club Tropicana cocktails zijn nooit gratis, al zingt WHAM van wel. George Michael loog wel over meer dingen. Vakanties zijn een financiële aderlating, maar nu zit je weer fijn in je eigen 80m2 in Goud-Zuid. Met een beetje geluk eet je die drukke septembermaand iedere avond op kosten van de cliënt.
6. Je ziet je collega’s weer. Stinkende kamergenoten, betweters met een overbeet en Kadaffi gelijke bazen. Maar ook bijpraten met je kantoorvriendin en weer avondjes doorzakken in de Lange Leidse.
7. Geen keuzestresss. Raften, skydiven, een tripje naar een tempel of toch relaxen in de SPA? Op kantoor hoef je nooit te bedenken wat je die dag gaat doen. Dat bedenkt de baas wel voor jou.
8. Je kan de skitrip gaan organiseren voor de afdeling. Of, een cursus uitzoeken abroad of zorgen dat je op een project wordt gezet waarvoor je twee keer per maand naar Londen moet. Houd dat vakantiegevoel een beetje vast.
9. Je kan weer naar de gym. Einde aan de Camenbertrandjes boven je boxershort en Paturainputjes op je bikinibil. We kunnen weer gaan trainen voor het kerstdiner. En niemand die iets van de extra pondjes onder je pak ziet. Sante.
10. Gedeeld leed is halve smart. Je voelt je niet meer zielig als je op kantoor zit. Sterker nog, de herfst beginnen zonder baan is waarschijnlijk een stuk verdrietiger. Work on!
Lees meer!

donderdag 1 september 2011

Wat als het leven een R&B clip was

De -wat als- serie van 2BE is de bomb! Kijk op youtube en toets in. 'Wat als'.
Hier alvast ons lievelingsfilmpje om de vrijdag mee door te komen:)


Lees meer!

Ilse

De burgemeester van Aalst die genomen wordt op een toren ergens in Spanje. De torenpoeper. Het is oud nieuws, maar ik en mijn collega’s smullen er nog steeds van. Eindelijk een beetje porno op de werkvloer. Maar wel politiek verantwoorde porno, anders had het niet gekund. Een ouderwets potje ballen, wanneer bespreek je dat nu met je collega’s? Hoe haar sexpartner aan het einde van de rit verveeld aan zijn hand ruikt, zorgt voor een siddering door ons klimaatbeheerste kantoor.

De meningen liggen uiteen. Het ene kamp vindt dat Ilse in haar publieke functie een zekere verantwoordelijkheid heeft. Als burgemeester doe je zoiets niet, is het argument. Je houdt je sexleven maar gewoon tussen de vier slaapkamermuren.

Het andere kamp heeft medelijden met Ilse. Arme mooie Ilse. Een keertje sex in de buitenlucht om het ingeslapen slaapkamerleven wat meer spanning te geven. Iedere avond missionaris in het echtelijke bed is ook niet goed voor het geestelijk welzijn van een hardwerkende vrouw.
Het bericht, dat Ilse gewoon aanblijft als burgemeester en dat het college nog steeds vertrouwen in haar heeft, wordt door dit kamp met een ‘Ja. Natuurlijk!’ ontvangen.
Het is heel vervelend en uitermate gênant dat dit overduidelijk mislukte experiment wereldwijd te zien is, maar we hebben toch allemaal wel eens last van een ingedut sexleven? Sinds wanneer is sex in de buitenlucht met je partner een grond voor ontslag of voor het verlies van vertrouwen?

Ok. Je hoeft natuurlijk niet te weten, wat je werknemers of je baas allemaal uitspookt in zijn of haar slaapkamer, in de tent op Texel of op een toren in Spanje. Sterker nog. Ik wil het helemaal niet weten. Ilse is een mooie vrouw en het filmpje is, los van dé hand, vrij discreet. Als er nu een filmpje van mijn baas circuleerde op het internet, dan zou het een heel ander verhaal zijn. Ik en mijn collega’s zouden niet meer kunnen werken en te veel geconsumeerd worden door het afschrikwekkende beeld dat op onze netvliezen gebrand is. Iedere keer als hij ons kantoor in zou lopen, zouden we weer met dit beeld geconfronteerd worden. De helft zou zich misselijk ziek melden om de rest van de dag te proberen het beeld te wissen. Dit zou onze productiviteit zeker schaden en in zijn geval durf ik ervoor te pleiten dat een sexfilmpje grond voor ontslag zou zijn. Of in ieder geval grond voor overplaatsing naar een andere afdeling heel ver weg.
Maar Ilse. Ilse is toch wel duidelijk een ander verhaal. Toch?
.
Lees meer!