Een week of vijf geleden begon de Occupy Wallstreet beweging in New York en inmiddels hebben we al meer dan een week ons eigen Occupy-tentenkamp En het protest is nog niet ten einde. Het gure herfstweer heeft de occupiers nog niet uit hun tenten kunnen blazen. De beweging begint zelfs uit haar voegen te groeien. Het beursplein is klein en de ruimte beperkt. Groeien richting de Dam wordt moeilijk, daar staat een reuzenrad, en de bijenkorf in gaat ook niet werken. Op de Zuidas vrezen ze voor het ergste. Er gingen al geruchten op om te verkassen naar de Zuidas. ‘Daar zitten immers de echte graaiers’ was op Twitter te lezen.
Op de Zuidas zijn de persafdelingen van de grote ondernemingen dan ook al een poos bezig met het formuleren van een standaardantwoord, mocht onverhoopt aan een van hun werknemers de vraag worden gesteld: Wat vind je ervan? Je wil natuurlijk niet dat die kantoorgek van de derde zijn eigen mening gaat geven.
De Zoza’s weten dat iedereen best in staat is om zijn eigen mening te formuleren voor het NOS, RTL of Pownews. ‘Geen commentaar’ is ook zo lafjes.
Toch een paar tips, om met je krijtstreep pak ongeschonden tussen de tenten en verslaggevers je veilige kantoortorens te bereiken.
Word allereerst niet boos. Een schreeuwende bankier of advocaat in drie D, met een windbestendige paraplu om de storm te trotseren die met een aardappel in zijn keel schreeuwt: ‘Ga werken, vieze hippies! Ik zit hier om jullie uitkering te betalen. Ga wat nuttigs doen!’ komt niet sympathiek over. De occupiers shampoo en een schaar aanbieden om hun dreads op orde te brengen is een no-go.
De sensitieve reactie‘Ik voel met jullie mee. Ik ben ook tegen het systeem.’ terwijl je zenuwachtig aan je Breitling zit te frummelen komt niet geloofwaardig over. Als je tegen het systeem bent, dan werk je niet op de Zuidas, dan was je wel bij het Peacecorps of het Leger des Heils aan de slag gegaan.
Speel ook niet de medelijdenkaart als je die niet nodig hebt. ‘Ik heb ook een veel te hoge hypotheek en ik heb een persoonlijke lening af moeten sluiten om mijn Audi te kunnen betalen. Mag ik er nu alsjeblieft langs anders word ik misschien ontslagen.’
Wat je wel moet doen? Ga beschaafd de discussie aan. Luister naar wat ze te zeggen hebben, misschien heb je er wel wat aan en misschien hebben zij wel wat aan jouw mening. Als je niks weet te zeggen. Knik dan vriendelijk en loop voorbij. Ga niet rennen. Een rennende bankier door het tentenkamp is buutvrij. Loop dus langzaam richting de ingang van het kantoor.
Tot slot, de radicale optie: Neem ontslag, doe je das af en je krijtstreep pak uit. Koop een tentje in het winkelcentrum op het Gelderlandplein en laat je baard groeien. Jij weet hoe het systeem werkt en misschien ook wel hoe je het kan veranderen. Die hippies hebben je hulp hard nodig.
.
Lees meer!
woensdag 26 oktober 2011
vrijdag 21 oktober 2011
De Chimpansee
Bij een rood bakstenen advocatenkantoor op de Zuidas zijn onlangs de openingstijden van de interne sportschool aangepast. Naar het schijnt. De Zuidas- tamtam is niet altijd even betrouwbaar. Behalve een onschuldig klasje steppen met juristen zouden twee gymbunnies zijn betrapt op een horizontale mambo. Steamy! En dat voor advocaten. De maatschap moet blijkbaar niets van dat soort fysieke kennisoverdracht hebben en zou volgens onze bron een avondklok bij de sportschool hebben ingesteld.
Stress moet een uitweg vinden. De een gaat stiekem achter zijn bureau paffen. Met het raam open. De ander vreet de snoepautomaat leeg en huilt de uren daarna in haar knuistjes. Verdrietig om de extra kilo’s aan spekluier die moeten worden meegezeuld tot er weer tijd is om drie keer per week te gaan bikrammen. En dan zijn er dus mensen die bij hoge stress het liefst aan het ventieltje van een collega draaien. Als het met instemming van beide partijen gebeurt is dat natuurlijk hartstikke fijn. Maar als je zonder toestemming als stressbal wordt gebruikt, is dat uitermate vervelend, voor jezelf, maar ook voor je carrière.
De jonge carrièreklimster die te maken krijgt met een grijpgrage baas of cliënt verliest namelijk meer dan haar lichamelijke integriteit. Want wie officieel protesteert krijgt, naast misschien rechtvaardigheid, ook het smoezelige waas van seksuele intimidatie om zich heen. Laat die aanklacht maar zitten, denken veel vrouwen dan. In het geval van Tristane Banon, een toen 23-jarige schrijfster, was het een werkdag als elke andere ergens in 2003. De man van haar petemoei, ex-IMF-er Dominic Strauss Kahn, had haar uitgenodigd voor een interview. Tijdens het interview besprong ‘De Grote Verleider’ zoals DSK in Frankrijk wordt genoemd, de jonge vrouw als een ‘chimpansee’. Banon liet het er destijds bij zitten. Ze was net als journalist begonnen en wilde haar carrière niet op het spel zetten. Ongeloofwaardig, vinden sommige collega’s.
Hoogst begrijpelijk vinden wij. Je bent net afgestudeerd en klaar om je werkend leven in volle vaart te starten. Dan heb je helemaal geen zin om voor je collega’s en de hele goegemeente in verband te worden gebracht met een ranzige kerel die zijn poten niet thuis kan houden. Als jonge vrouw doe je op je werk vaak ontzettend je best om juist niet te worden gelinkt aan seks. Ook al ben je dan een slachtoffer, je wilt niet dat anderen jou ook zo zien. Nadat jaren later een kamermeisje in New York wel een klacht tegen DSK indiende, kwam Banon alsnog naar voren. Ze is te laat. De verjaringstermijn voor aanranding is verlopen. En Tristane Banon zal nooit meer alleen een schrijfster zijn, maar voor altijd de aanklaagster van de man die haar al dan niet als een chimpansee besprong. Lees meer!
Stress moet een uitweg vinden. De een gaat stiekem achter zijn bureau paffen. Met het raam open. De ander vreet de snoepautomaat leeg en huilt de uren daarna in haar knuistjes. Verdrietig om de extra kilo’s aan spekluier die moeten worden meegezeuld tot er weer tijd is om drie keer per week te gaan bikrammen. En dan zijn er dus mensen die bij hoge stress het liefst aan het ventieltje van een collega draaien. Als het met instemming van beide partijen gebeurt is dat natuurlijk hartstikke fijn. Maar als je zonder toestemming als stressbal wordt gebruikt, is dat uitermate vervelend, voor jezelf, maar ook voor je carrière.
De jonge carrièreklimster die te maken krijgt met een grijpgrage baas of cliënt verliest namelijk meer dan haar lichamelijke integriteit. Want wie officieel protesteert krijgt, naast misschien rechtvaardigheid, ook het smoezelige waas van seksuele intimidatie om zich heen. Laat die aanklacht maar zitten, denken veel vrouwen dan. In het geval van Tristane Banon, een toen 23-jarige schrijfster, was het een werkdag als elke andere ergens in 2003. De man van haar petemoei, ex-IMF-er Dominic Strauss Kahn, had haar uitgenodigd voor een interview. Tijdens het interview besprong ‘De Grote Verleider’ zoals DSK in Frankrijk wordt genoemd, de jonge vrouw als een ‘chimpansee’. Banon liet het er destijds bij zitten. Ze was net als journalist begonnen en wilde haar carrière niet op het spel zetten. Ongeloofwaardig, vinden sommige collega’s.
Hoogst begrijpelijk vinden wij. Je bent net afgestudeerd en klaar om je werkend leven in volle vaart te starten. Dan heb je helemaal geen zin om voor je collega’s en de hele goegemeente in verband te worden gebracht met een ranzige kerel die zijn poten niet thuis kan houden. Als jonge vrouw doe je op je werk vaak ontzettend je best om juist niet te worden gelinkt aan seks. Ook al ben je dan een slachtoffer, je wilt niet dat anderen jou ook zo zien. Nadat jaren later een kamermeisje in New York wel een klacht tegen DSK indiende, kwam Banon alsnog naar voren. Ze is te laat. De verjaringstermijn voor aanranding is verlopen. En Tristane Banon zal nooit meer alleen een schrijfster zijn, maar voor altijd de aanklaagster van de man die haar al dan niet als een chimpansee besprong. Lees meer!
zondag 16 oktober 2011
Blogvakantie
's Avonds laat met een laptop onder de arm naar het cafe. Je vrije dagen als bibliothecaris doorbrengen in de boekwinkel. Drie uur te vroeg vertrekken naar kantoor, omdat je tussen acht en tien nou eenmaal het beste werkt. Ieder van ons heeft zo zijn eigen methodes om te werken aan een boek. Ons boek. Het tweede alweer, maar onze eerste roman.
Een blogpost kan je schrijven in een opwelling, de aanleiding is een rare kamergenoot die een broodje pindakaas op jullie kamer eet, een scharrel op een festival ;) Maar een roman, een echte, dat is een heel ander beest.
Eerst spraken we wekelijks af in een kroeg in Amsterdam. Zo eentje waar je nog een suikerklontje bij je koffie krijgt en capuccino een modeterm is. We verdeelden de onderwerpen en de hoofdstukken, zoals we dat gewend zijn te doen. Vier maanden, drie vrouwen, een verhaal? Geen probleem.
De deadline hebben we inmiddels twee keer gemist. Maar de aankondiging staat nog steeds fier overeind in de najaarscatalogus van Prometheus. Project Dromenland, vanaf januari in de winkels.
Jullie zullen het hebben gemerkt. We posten minder. Sorry!
We gaan met blogvakantie. En we komen pas terug op 1 december, als ons boek bij de drukker ligt. Zodat we weer alle tijd en inspiratie hebben voor verse verhalen.
Wel plaatsen we elke week onze FD column op de blog. Mail je emailadres naar zozuidas@gmail.com als je wilt dat we je laten weten wanneer we weer terug zijn van vakantie. Heel veel dank voor het meelezen tot nu toe en tot snel!
Toedeloe! Lees meer!
Een blogpost kan je schrijven in een opwelling, de aanleiding is een rare kamergenoot die een broodje pindakaas op jullie kamer eet, een scharrel op een festival ;) Maar een roman, een echte, dat is een heel ander beest.
Eerst spraken we wekelijks af in een kroeg in Amsterdam. Zo eentje waar je nog een suikerklontje bij je koffie krijgt en capuccino een modeterm is. We verdeelden de onderwerpen en de hoofdstukken, zoals we dat gewend zijn te doen. Vier maanden, drie vrouwen, een verhaal? Geen probleem.
De deadline hebben we inmiddels twee keer gemist. Maar de aankondiging staat nog steeds fier overeind in de najaarscatalogus van Prometheus. Project Dromenland, vanaf januari in de winkels.
Jullie zullen het hebben gemerkt. We posten minder. Sorry!
We gaan met blogvakantie. En we komen pas terug op 1 december, als ons boek bij de drukker ligt. Zodat we weer alle tijd en inspiratie hebben voor verse verhalen.
Wel plaatsen we elke week onze FD column op de blog. Mail je emailadres naar zozuidas@gmail.com als je wilt dat we je laten weten wanneer we weer terug zijn van vakantie. Heel veel dank voor het meelezen tot nu toe en tot snel!
Toedeloe! Lees meer!
woensdag 12 oktober 2011
Seks op het kopieerapparaat
En andere liefdesverhalen. Je doet het met je baas of juist met de jongen van de postkamer. Je vond je man op je werk of werd verliefd en brak je hart. Of, het enige wat jij breekt zijn de koffiekopjes in de keuken, want andere gevoelens heb jij niet bij de collega die je daar ontmoet.
Welke affairettes beleven jullie op de werkvloer? Naar welke verhalen van collega's luisteren jullie met rode oortjes tijdens de lunch? Wij willen het graag weten. Jullie input gebruiken we, vanzelfsprekend anoniem, graag voor een artikel in de Glamour, Natuurlijk niet zonder eerst te laten lezen hoe we jullie verhalen herformuleren (als het op anonimiseren aankomt, zijn wij experts ;))
Inspiratie? Lust? Wrok? Doe eens gek en stuur je verhaal door naar zozuidas@gmail.com Lees meer!
vrijdag 7 oktober 2011
Het moet wel leuk zijn
Als ik de financiële planning van mijn vrienden met twee slogans zou moeten verkopen is dat: Het moet wel LEUK zijn en Ik leef in het NU. Hypotheek aflossen is niet zo leuk. Lage maandlasten is wel leuk. Vandaar de aflossingsvrije lening. Als het op onze financiën aankomt zijn we dus totaal Zen. Eckhart Tolle trots op ons zijn. Ook qua pensioenplan leven we volledig in het Nu.
Zo zijn pensioenen niet leuk, want moeilijk. Pensioen is voor later, niet in het Nu.
Het pensioenakkoord gaat dan ook volledig aan mijn generatie Zuidassers voorbij. Meer dan wat vage klachten tijdens de lunch als: 'tjee straks is er niks meer voor ons', of 'de babyboomers vreten de ruif leeg', komen er niet. Er is geen georganiseerd protest. Geen Mei Li Vos die zich er met een alternatieve vakbond tegenaan gaat bemoeien. Het overleg van de sociale partners met het kabinet is voor grote grote mensen. Zo zien wij onszelf blijkbaar niet. Wij staan als mokkende kleuters om een toetje te zeuren bij de grote mensen tafel. Maar we zitten zelf niet aan tafel.
Net als vroeger worden we lekker gesust en verdoofd voor het beeldscherm. Toen was het Telekids op zondag. Nu is het de I-phone waar we ons ongestoord kunnen terugtrekken uit het grotemensenleven. Wordfeud, Farmville en de status updates van onze vrienden.
Zelfs als we dertig zijn moeten we lekker kunnen uit-zonen.
Dat is natuurlijk hartstikke dom. Het is niet in belang van de voorzitters van de vakbonden om ons te vertegenwoordigen, want we zijn niet lid van de vakbond. Vakbonden vertegenwoordigen al heel lang niet meer de stem van de jonge werkende. In onze obsessie met het Nu en het Leuk laten we ons collectief in de luren leggen.
In de Pers stond een helder stukje van Jan Hein Strop over het pensioenakkoord met een terechte vraag op het eind.
“Zijn jongeren de klos?
Daar lijkt het sterk op. Iedereen van voor 1955 heeft weinig te vrezen, die mag stoppen op zijn 65e. Het was eerlijker geweest als de verhoging van de pensioenleeftijd eerder was ingegaan, bijvoorbeeld met een maand per jaar vanaf nu.
(…) Wie komt er in opstand?”
Pensioenakkoord, vakbond en sociale partners. Goed, het zijn nou niet de woorden die voor ons erg sexy zijn. Ik zie mezelf en mijn collega echt niet met een oranje hes en een FNV pet op het malieveld staan trommelen en fluiten. Beelden van boze truckers op het Malieveld en suffe protestslogans doemen bij ons op. Protesteren is iets meer voor Arabieren of voor Babyboomers. Maar als we onze stake in de pensioentaart willen veiligstellen, zullen we er toch echt aan moeten geloven.
We kunnen natuurlijk ook een Telekids4Pensioen-fanpage op Facebook openen. Maar van een paar duizend keer Like! zullen de sociale partners echt niet wakker liggen.
Misschien is het tijd voor een ouderwetsch pamflet.
Telekids der Nederlanden, verenigt u!
Lees meer!
Zo zijn pensioenen niet leuk, want moeilijk. Pensioen is voor later, niet in het Nu.
Het pensioenakkoord gaat dan ook volledig aan mijn generatie Zuidassers voorbij. Meer dan wat vage klachten tijdens de lunch als: 'tjee straks is er niks meer voor ons', of 'de babyboomers vreten de ruif leeg', komen er niet. Er is geen georganiseerd protest. Geen Mei Li Vos die zich er met een alternatieve vakbond tegenaan gaat bemoeien. Het overleg van de sociale partners met het kabinet is voor grote grote mensen. Zo zien wij onszelf blijkbaar niet. Wij staan als mokkende kleuters om een toetje te zeuren bij de grote mensen tafel. Maar we zitten zelf niet aan tafel.
Net als vroeger worden we lekker gesust en verdoofd voor het beeldscherm. Toen was het Telekids op zondag. Nu is het de I-phone waar we ons ongestoord kunnen terugtrekken uit het grotemensenleven. Wordfeud, Farmville en de status updates van onze vrienden.
Zelfs als we dertig zijn moeten we lekker kunnen uit-zonen.
Dat is natuurlijk hartstikke dom. Het is niet in belang van de voorzitters van de vakbonden om ons te vertegenwoordigen, want we zijn niet lid van de vakbond. Vakbonden vertegenwoordigen al heel lang niet meer de stem van de jonge werkende. In onze obsessie met het Nu en het Leuk laten we ons collectief in de luren leggen.
In de Pers stond een helder stukje van Jan Hein Strop over het pensioenakkoord met een terechte vraag op het eind.
“Zijn jongeren de klos?
Daar lijkt het sterk op. Iedereen van voor 1955 heeft weinig te vrezen, die mag stoppen op zijn 65e. Het was eerlijker geweest als de verhoging van de pensioenleeftijd eerder was ingegaan, bijvoorbeeld met een maand per jaar vanaf nu.
(…) Wie komt er in opstand?”
Pensioenakkoord, vakbond en sociale partners. Goed, het zijn nou niet de woorden die voor ons erg sexy zijn. Ik zie mezelf en mijn collega echt niet met een oranje hes en een FNV pet op het malieveld staan trommelen en fluiten. Beelden van boze truckers op het Malieveld en suffe protestslogans doemen bij ons op. Protesteren is iets meer voor Arabieren of voor Babyboomers. Maar als we onze stake in de pensioentaart willen veiligstellen, zullen we er toch echt aan moeten geloven.
We kunnen natuurlijk ook een Telekids4Pensioen-fanpage op Facebook openen. Maar van een paar duizend keer Like! zullen de sociale partners echt niet wakker liggen.
Misschien is het tijd voor een ouderwetsch pamflet.
Telekids der Nederlanden, verenigt u!
Lees meer!
woensdag 5 oktober 2011
Number crunchers onder druk
Het wemelt van de accountants op de Zuidas. Net als advocaten rollen accountants vaak in hun beroep. Ik wist niet wat ik wilde, dus ben ik nu accountant. Zo ook vriendin V. Het is niet zo glammy om te zeggen, dat je accountant bent. Dus zeggen veel accountants, dat ze consultant zijn. Dat klinkt toch wat meer flashy. En feitelijk gezien klopt dat ook. Want een accountant is ook vaak adviseur.
Vriendin V. is zo’n consultant. Ze werkt voor een van de Big Four en wordt voornamelijk op grote beursgenoteerde ondernemingen gezet. Ze doet het werk nu ongeveer drie jaar. Na haar studie bedrijfseconomie is vriendin V. door recruiters benaderd. Ze kreeg een flink salaris en de mogelijkheid om door te groeien naar de flitsende adviespraktijk waar ze zich buigen over complexe strategische kwesties op hoog niveau. En dat was heul niet gek! Had haar oom Frans gezegd.
Nu, drie jaar later klaagt ze over de lange uren, het tegenvallende salaris en het saaie werk. Ik ben van mening dat lange uren niet erg zijn. Saaie lange uren wel. Saaie korte uren ook.Je zou daarom voor saaiheid gecompenseerd moeten worden. Aan saaiheid zou je een economische waarde kunnen hangen. Je verdisconteert de afname van de levensvreugde tot je 65ste en verdeelt die waarde op een eerlijke manier. Aan het begin van je carrière iets meer compensatie. Aan het einde van je carrière iets minder. Had je maar weg moeten lopen toen je nog de kans had. Bij accountants doen ze dat kennelijk niet.
Maar dan is er altijd nog de mogelijkheid om door te groeien naar de flitsende adviespraktijk, toch?
Ja, die is er. Maar dan moet ze wel snel zijn, als het aan Barnier en Plasterk ligt. Die willen namelijk de adviespraktijk en auditpraktijk scheiden bij beursgenoteerde bedrijven. Bovendien willen ze dat de kantoren verplicht gaan rouleren. Om de paar jaar een andere number cruncher per bedrijf. Want onafhankelijkheid en het vermijden van belangenverstrengeling zouden toch hoog in het vaandel moeten staan van accountantskantoren.
Vriendin V. vindt het een slecht idee. Zij denkt dat het verplicht rouleren van de kantoren zal leiden tot prijsconcurrentie. Kantoor D. is inwisselbaar voor Kantoor P en die kan ook zo vervangen worden door Kantoor E. Dus gaat prijs een rol spelen, aldus vriendin V. Lagere tarieven voor controlewerkzaamheden gaan echt niet gecompenseerd worden bij de big dogs. Daar zullen de little dogs op inleveren. Aangezien V. een chihuahua is, zal dit betekenen nog langere saaie uren en minder compensatie. Bovendien is er geen worst meer in de vorm van een consultancy opdracht. Onze chihuahua V zal het hazenpad kiezen, zij heeft genoeg potentieel om ergens anders aan de slag te gaan. En zij zal niet de enige zijn. Dat betekent dat alleen degenen die niet weg kunnen (of die enkelen met een oprechte fetisj voor getallen en modellen) overblijven. Dat betekent oververmoeide, onderbetaalde en verveelde accountants. Lijkt ons weinig potentieel voor scherp toezicht. Lees meer!
Sweet sixteen, Zuidas Style
Onze allerleukste Rusland correspondent is weer gestationeerd op de Zuidas. Ze schrijft niet langer over bontjasjes maar wel weer over onze vierkante kilometer, Los Zuidas.
Ja, ik wil! Ik wil de rest van mijn leven naast je wakker worden. Ik wil de auto delen naar kantoor. Ik wil met jou beschuitjes smeren in de kantine. Ik wil naar het werk gaan, thuis komen en weer op het werk zijn. Ik wil in jou excels kunnen klussen en je slides begrijpen. Ik wil personeelszaken kunnen vragen je met een ex op een project te zetten als je jouw sokken rond laat slingeren. Ik wil weten waar je elke dag, elk uur, elke minuut mee bezig bent. Kortom, ja, Ja, JA! Ik wil een collega.
Het kantoorhuwelijk. De moeder der roddels. En het midden van de slangenkuil. Dit weekend was er weer een. En toegegeven, ik heb er bewondering voor. Het is niet makkelijk. Net als je denkt dat je collega's wel over je privé-leven zijn uitgepraat, volgt het aanzoek. En hoewel iedereen natuurlijk om het hardst roept 'hoe goed jullie bij elkaar passen', draait aan de achterkant de roddelmachine op volle toeren. Want er is natuurlijk niemand die toe zal geven dat hij of zij het ook wel leuk zou vinden om zijn dag met wat hete seks op het bureau van een partner op te leuken. Of te weten dat het thuisfront er nooit over zal klagen dat je weer eens te laat thuis komt.
Naast het standaard gelul over hoe je toch zo onverstandig kon zijn je werkleven mee naar huis te nemen, laat staan ermee te trouwen, wordt er met het aanzoek een nieuwe dimensie aan de roddels toegevoegd. De uitnodiging. Want, heb jij er al eentje? En is die dan voor de hele dag, of alleen voor het feest? Wordt je partner wel of niet uitgenodigd? De rangen en standen in kantoor worden feilloos bloot gelegd. En dat doet pijn. Niet alleen voor het bruidspaar, maar voor het hele kantoor. Loopt iedereen de eerste weken na het blijde nieuws nog met flesjes wijn, boter en honing door het kantoor; naarmate de dag nadert slaan de felicitaties om in hatemail en worden postvakjes leeggeroofd. Sweet sixteen zuidas style.
De verstandigen zeggen dat ze niet kunnen. De minder verstandigen proberen ongevraagd naar binnen te komen. Of nog snel een collega aan de haak te slaan die wel mag komen, met partner. Zo veel wijzer zijn we niet geworden sinds de middelbare school. En ben je erbij dan laat je dit breed weten. Maar heb je het natuurlijk nog wel over de uitnodiging, waarvan het lettertype echt niet door de beugel kan, of de mindere stiknaadjes op de bruidsjurk, en dat de ogen van de bruidegom toch duidelijk alweer naar andere collega's dwalen… Genoeg ammunitie voor de komende maanden dus.
Inmiddels is de balans opgemaakt en houdt iedereen zijn adem in voor het resultaat. Wie heeft de roddelmachine overleefd? Het bruidspaar is voorlopig nog bij elkaar. Maar de recruiting dames verwachten wel extra drukte deze winter. Lees meer!
Ja, ik wil! Ik wil de rest van mijn leven naast je wakker worden. Ik wil de auto delen naar kantoor. Ik wil met jou beschuitjes smeren in de kantine. Ik wil naar het werk gaan, thuis komen en weer op het werk zijn. Ik wil in jou excels kunnen klussen en je slides begrijpen. Ik wil personeelszaken kunnen vragen je met een ex op een project te zetten als je jouw sokken rond laat slingeren. Ik wil weten waar je elke dag, elk uur, elke minuut mee bezig bent. Kortom, ja, Ja, JA! Ik wil een collega.
Het kantoorhuwelijk. De moeder der roddels. En het midden van de slangenkuil. Dit weekend was er weer een. En toegegeven, ik heb er bewondering voor. Het is niet makkelijk. Net als je denkt dat je collega's wel over je privé-leven zijn uitgepraat, volgt het aanzoek. En hoewel iedereen natuurlijk om het hardst roept 'hoe goed jullie bij elkaar passen', draait aan de achterkant de roddelmachine op volle toeren. Want er is natuurlijk niemand die toe zal geven dat hij of zij het ook wel leuk zou vinden om zijn dag met wat hete seks op het bureau van een partner op te leuken. Of te weten dat het thuisfront er nooit over zal klagen dat je weer eens te laat thuis komt.
Naast het standaard gelul over hoe je toch zo onverstandig kon zijn je werkleven mee naar huis te nemen, laat staan ermee te trouwen, wordt er met het aanzoek een nieuwe dimensie aan de roddels toegevoegd. De uitnodiging. Want, heb jij er al eentje? En is die dan voor de hele dag, of alleen voor het feest? Wordt je partner wel of niet uitgenodigd? De rangen en standen in kantoor worden feilloos bloot gelegd. En dat doet pijn. Niet alleen voor het bruidspaar, maar voor het hele kantoor. Loopt iedereen de eerste weken na het blijde nieuws nog met flesjes wijn, boter en honing door het kantoor; naarmate de dag nadert slaan de felicitaties om in hatemail en worden postvakjes leeggeroofd. Sweet sixteen zuidas style.
De verstandigen zeggen dat ze niet kunnen. De minder verstandigen proberen ongevraagd naar binnen te komen. Of nog snel een collega aan de haak te slaan die wel mag komen, met partner. Zo veel wijzer zijn we niet geworden sinds de middelbare school. En ben je erbij dan laat je dit breed weten. Maar heb je het natuurlijk nog wel over de uitnodiging, waarvan het lettertype echt niet door de beugel kan, of de mindere stiknaadjes op de bruidsjurk, en dat de ogen van de bruidegom toch duidelijk alweer naar andere collega's dwalen… Genoeg ammunitie voor de komende maanden dus.
Inmiddels is de balans opgemaakt en houdt iedereen zijn adem in voor het resultaat. Wie heeft de roddelmachine overleefd? Het bruidspaar is voorlopig nog bij elkaar. Maar de recruiting dames verwachten wel extra drukte deze winter. Lees meer!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
