Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursniveau praten ze andere taal. De grote kantoren ondertekenden al in 2007 de ‘Intentieverklaring Diversiteit’ waarmee ze beloofden meer advocaten aan te nemen buiten de Zuidasmal. Vier jaar later, en de betekenis van het woord Intentieverklaring is wel duidelijk. Minder dan vijf procent. Misschien komen de allochtonen inderdaad zelf niet solliciteren. Maar met ambities heeft dat niks te maken, Allochtone studenten zijn net zo ambitieus als hun witte zusjes of broertjes die wel vanzelfsprekend doorvloeien naar de Zuidas.
Ambitie alleen is niet genoeg. Als je ergens binnen wil komen, moet je a. beseffen dat die plek op dat kantoor wel eens iets voor jou kan zijn, en b. begrijpen hoe je jezelf goed bij dat kantoor kan presenteren. Kortom: je moet mensen kennen die daar al werken. Mensen net als jij. Je hebt je nichtje of huisgenoot nodig om je warm te maken voor de baan, je te promoten bij HR, en je te vertellen over de office politics. Zo werkt dat ook voor het prototype Zuidasser. Ook Floris en Sophie komen met hulp van een vriendje of vriendinnetje door de sollicitatieprocedure heen.
Van onze allochtone hi-po’s verwachten dat ze zelf uitzoeken hoe het allemaal werkt met die ongeschreven regeltjes. Bullshit. Zo verandert er natuurlijk nooit iets. Grote kantoren moeten verder gaan dan alleen een Intentieverklaring. Ze moeten actief allochtone studenten werven om het "ons kent ons" gevoel buiten de corpora te verspreiden.
Natuurlijk moet je mensen selecteren op kwaliteiten. Maar als je blijft volhouden dat talent vanzelf komt bovendrijven zeg je dus eigenlijk dat er maar bar weinig talent onder de allochtone studenten aanwezig is. Anders waren ze wel aangenomen, of niet dan? Een resultaatsverplichting is duidelijke taal. De enige manier waarop je de Zuidas gemixter krijgt. Een ding is duidelijk: met intenties alleen kom je er niet. Lees meer!

De klap die nooit komt

Eén lunchonderwerp is de laatste weken favoriet op de Zuidas: afvalprogramma Obese. Zes RTL4 dikkerds die in een jaar tijd halveren onder het fascistische regime van kabouter grasspriet, Wendy van Dijk. We vergapen ons op kantoor aan types als Danny Bouman, eens twintigjarige surfinstructeur, nu veertigjarige sumoworst. Hoe kon het zo mislopen met een man?
,,Het gevaar schuilt natuurlijk in een klein hoekje” zegt collega K. -Wendy plus een beetje- terwijl ze haar waldorfsalade pest met een vork. ,,Voor je het weet glijd je af.”
Bij de koffieautomaat gaat het over onderwerpen die te zwaar zijn om succes te oogsten tijdens de lunch: het uiteenvallen van de euro en de tweede dip in de W. De magere jaren die dreigen aan de horizon, al weet niemand precies wanneer en waarom. Je hoort het aan subtiele opmerkingen als ‘ik wacht nog even met vakantie boeken dit jaar’, ‘je weet natuurlijk niet hoe het loopt’, ‘nee verhuizen doe ik nu niet hoor’, of, K.’s favoriete afsluiter na iedere zin over sinterklaasinkopen of een ander financieel vooruitzicht, 'als ik dan nog een baan heb'.

Het toppunt, mijn secretaresse die vorige week mijmerde: ,,Misschien gaan we straks ook wel weer over op ruilsystemen. Dat ik hier gewoon een amaryllis van kantoor meeneem als ik op bezoek ga bij mijn moeder thuis. Als de euro straks valt, enzo”.
Enzo? Hoezo enzo? Waarom dweept iedereen met de fictie van financiële malaise? Nederland heeft een relatief bescheiden staatsschuld, de werkloosheid is nog geen derde deel van die in Spanje en Nederland is na Noorwegen en Australië het meest prettige land om te wonen volgens de VN. Wij Zuidassers zijn geen chantende club autonome tamboerijnspelers die straks worden gekort op hun uitkering. De meesten van ons hebben een vaste baan, met een vast inkomen en top notch onslagbescherming.
En het is niet zo dat we de laatste maanden Hyves vijfdaagsen afleggen onder werktijd, zoals we dat deden na de val van de Lehman Brothers. Het is drukker dan ooit op kantoor. En als de euro wordt afgeschaft, vreet die contractenfabriek straks alleen maar meer papier – a lawyer’s paradise. De Babyboomers faseren de komende tien tot twintig jaar ook langzaam uit en zo blijven er steeds meer bannen over voor de nieuwe generatie financiële helden.
Dus waarom al die angst? Waarom fluistergesprekken in de pantry en bezorgde blikken op de gang? Om dezelfde reden dat we zo graag kijken naar dikkerds op tv. Rampscenario’s, we smullen ervan. Wij, beroepsindekkers. Als we een risico niet goed kunnen inschatten, blazen we het liefst op. Dan valt het namelijk altijd weer mee. Pure zelfkastijding. Hollands Calvinisme. Zo hebben we weer een externe prikkel die ons afleidt van onze eigen sores en ons eens flink doet rennen. Net als die dikkerds op tv. Lees meer!

Ruilhandel

Buiten stormt het. Duizenden mensen gaan hun baan verliezen, de eurozone valt uiteen en de financiële markten klappen. Gemaskerde Occupiers rammelen aan de poorten van de Zuidas en eisen het einde van het kapitalisme, het einde van de wereld as we know it. Er lijken meer economen, dan artiesten aan te schuiven bij DWDD. Er wordt gepraat over een bankrun, het afschaffen van de euro en zelfs over het afschaffen van geld uberhaupt. Crisis dus.

Binnen kabbelt het voort. Collega K. is overstuur, omdat de afdeling Communicatie heeft bepaald dat alle memo’s een blauwe kop moeten hebben. ‘Waarom moeten we de kop nu in blauwe letters laten afdrukken? Ik vind een memo veel serieuzer overkomen als het gewoon allemaal zwart is. Dat staat toch professioneler.’ Collega G. heeft zich ontfermd over ons jaarlijkse afdelingsuitje. ‘Denken jullie dat het te koud wordt voor een uitje in de buitenlucht? En moeten we het wel of niet met diner doen?’
Met teveel uren Nieuwsuur, RTLZ en Brandpunt in mijn hoofd luister ik verdoofd naar deze discussies. Tot ik vrijdagmiddag vroeg: ‘Jongens, moeten we niet ergens de wereld redden? Of in ieder geval iets nuttigs doen?’ Het werd even stil op de afdeling. De discussie over het kerstdinermenu stokte. Bevreemd en enigszins beledigd keken mijn collega's me aan. ,,Wat gaan jullie doen als alles in elkaar stort. Als geld geen waarde meer heeft. Als geld niet meer bestaat?' schreeuwde ik net iets te hysterisch.

'Oh, dat gebeurt toch niet.' Zei collega K. 'Als de euro klapt, dan krijgen we gewoon weer de gulden.' 'Misschien, maar wat als geld niet meer bestaat. Wat gaan jullie dan doen? Wat is jullie toegevoegde waarde dan nog?" antwoordde ik.
Het bleef stil. Enigszins geïrriteerd keken mijn collega's mij, de afdelingsgek, aan.

‘Het maken van een mooie memo heeft vrij weinig waarde voor de groenteboer op de hoek. Daar kun je nog geen tomaat mee verdienen,’ vervolgde ik mijn relaas Ik zag ze nog iets harder denken. Toen volgde een ongemakkelijke frons. "Ik ga gewoon mijn eigen tomaten verbouwen en eigen kippen houden?” Zei collega K.

"Waar dan? Je woont drie hoog achter in het centrum van Amsterdam. Op jouw balkon overleeft een winterui het nog niet eens,."antwoordde ik.

Ongemakkelijk schoven mijn collega’s heen en weer. Wat heeft een Zuidasser als ruilmiddel als geld er niet meer is? Kennis? Ja. van wat? Van geld. Juist ja.

“Als alles klapt zijn wij er het slechtst vanaf. Dus moeten we daar geen rekening mee houden? Iets doen?”

Ok. Collega G. vatte mijn tirade samen. Geen diner dan, het is tenslotte crisis. Sluiten we het gewoon om 17:00h af met een kleine borrel. Je hebt helemaal gelijk. Lees meer!

The Strong, Silent Type

Mijn collega S. is geboren in 1983. Hij is een typische generatie Y-erdop, opgegroeid in de veilige jaren ’90, onder wereldleiders als Clinton en Blair.
S. verlangt hevig terug naar de jaren vijftig van de vorige eeuw. ‘Man, de wereld was toen nog in handen van echte leiders’, zei hij gisteren tijdens de lunch.
The Strong Silent Type, zo noemt hij ze. Types als Eisenhower, die tijdens de wereldoorlog hadden gevochten aan het front. Bikkels, zonder PA, woordvoerder en visagist. Leiders die zichzelf niet op de borst sloegen na het behalen van resultaat. Zij reageerden effectief met “verborgen hand”, en werden pas later geprezen om hun onzichtbaar maar effectief beleid. Acteur John Wayne, maar ook Don Draper (minus alcohol en vrouwenverslaving) zijn exemplarisch voor dat type.

Volgens S. is het allemaal misgegaan na Kennedy. Die met zijn gebruinde gelaat en jongensachtige trekken the power of bullshit bewees. De opkomst van televisie veranderde in een klap het politieke landschap. Niet de inhoud van de boodschap, maar imago was het belangrijkst. Vanaf daar, mijmert S., ging het bergafwaarts. Met als droevige voorbeelden diezelfde Clinton en Blair, mediagenieke debaters, die een zak stront met een roze strik en een zelfverzekerde glimlach konden verkopen.

We zijn enkele jaren verder. Er is een wereldwijde crisis en het politieke landschap wordt opnieuw op zijn kop gezet. Televisie is niet langer relevant. Twitter, nieuwsblogs en headlines worden elke seconde ge-update. Onze leiders moeten snel beslissen, iets van zich laten horen. Trending topic zijn, liefst op Twitpic. In het Nu.nl zijn. Dat is dodelijk vermoeiend, ook voor de millenials om me heen. We zijn Berlusconi en zijn liefdesliedjes zat. Willen geen seconde meer besteden aan Papandreou die het wel of niet uitmaakt met zijn kabinet. We worden moe van Sarkozy die met Carla en kind meer Boulevard dan Nieuwsuur is.

Niet voor niets worstelen mijn kantoorgenootjes van eind twintig op zondagmiddag door de box set Mad Men heen. Met weemoed kijken we naar een tijd die zo anders is dan de onze. Zo langzaam en stijlvol. Een tijd waarin leiderschap onbetwist was, en niet eindeloos kon worden ge-update middels een rits aan tweets. Er was een plan. Zoals een Marshall Plan of de New Deal. Waar is ons plan?

Misschien kunnen Merkel, in een hooggesloten matrone-pakje, Sarkozy met een Fedora en een pijp en de volgende Papandreou samen met Berlusconi afspreken op een plek waar je goed en rustig na kan denken. Politiek assistenten en BlackBerries zijn verboden. Er mag wel worden gerookt, en whiskey worden gedronken. Op die plek, aan die tafel gaan ze lang overleggen, en filosoferen. Dan nemen ze een besluit. Dat mag een moeilijk besluit zijn, impopulair zelfs. Misschien is het wel een besluit waardoor we het komend jaar in Europa collectief op een houtje moeten gaan bijten. Misschien verliezen S. of ik onze banen. Maar dat geeft niet. Het is onderdeel van een plan. Een plan met een hoger doel. Zo’n plan vergt moed en ballen. Dat kan alleen worden gemaakt door een Strong, Silent Type.
S. en ik wachten in spanning op de stilte. Lees meer!

Court Room T.V.

Make up? Check. Toga? Check. Befje? Alles onder controle. Lights please, het is tijd voor de eerste aflevering van Court Room TV. Binnenkort live vanuit uw rechtbank, als het aan mevrouw meester Carla Eradus ligt.

De president van de Amsterdamse rechtbank wil standaard camera’s gaan toelaten in de rechtszaal, naar aanleiding van het Wilders-proces. Zittingen, straf, maar ook civiel, kunnen dan integraal worden uitgezonden. Voor maximale transparantie, eventueel met voice over voor tekst en uitleg: ,,Opgelet lieve kijkertjes, de advocaat bladert door naar deel 7 afdeling 2 paragraaf 4 van het Burgerlijk Wetboek!” Een curieuze mix tussen Big Brother en Ally Mc Beal, maar dan net iets minder spannend.

Lieve mensen, tv, daar zijn wij Zuidassers helemaal niet voor gemaakt. Als we een Farah Fawcett kapsel met Jay Leno charisma wisten te combineren, zaten we niet dagelijks verstopt onder al dat grijs. Wij zijn niet de snelle jongens, wij zijn het beste meisje van de klas. Wij Zuidassers hebben doorgaans een goed hoofd voor radio.

En weet u hoeveel bite er gemiddeld aan een drie uur durende zitting kleeft? Pak de Wasabinootjes er maar vast bij, de gemiddelde zitting is zo vermakelijk als Staphorst op zondag.

Voor vermaak zal u dus moeten wachten op de eerste mash up. Waarbij een lollige student of gefrustreerde cliënt het beeld bevriest als een van ons bukt om iets uit de dossierkoffer te pakken. Net op het moment dat zij op heuphoogte voor de toga van haar partner zweeft. Dat moment monteert de lolbroek vervolgens tien keer achter elkaar voordat hij het als filmpje op YouTube lanceert. Gegarandeerd een virale hit.
Omgekeerd kan natuurlijk ook. Een YouTube filmpje dat je a la Lana del Rey naar de nummer 1 positie in de Legal 500 torpedeert. Instant juridische sterrenstatus, dankzij dat ene vlammende betoog.
Want dat is wat cliënten vaak verwachten, vuurwerk. Een kleine Berlusconi, met trekdropmimiek en knetterkauwgumtemperament. Een procestijger pur sang, die de uilen op het bordes wel even aan hun befje over tafel trekt.

Cliënten weten niet dat rechters doorgaans een hekel hebben aan pathetisch theater. Court room drama ondergraaft je eigen standpunt. Daarom werken de meeste advocaten nu nog vaak langs twee sporen. Overdreven aanwezig in besprekingen met de cliënt, maar beleefd bedeesd in de rechtszaal. Daar is de cliënt namelijk ook niet altijd bij. En dat, wordt een stuk lastiger als alles op camera wordt vastgelegd.

De ZoZa’s zien ondernemingskansen –een praktijk met gecombineerd stijl-, communicatie en juridisch advies, maar we zien ook problemen: een viral over je verspreking, uitglijer, of knetterwind, die voortijdig je carrière beëindigt. Om nog maar te zwijgen over de privacy van de slachtoffers. ,,Niets wordt zonder instemming van de partijen gefilmd” zei rechter Eradus vorige week in NRC Handelsbald.

De partijen ja, die moeten instemmen, maar ons advocaten wordt niets gevraagd. Lees meer!