Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit januari, 2012 weergeven

Bonusborrelen op de Zuidas

We beginnen in onze eigen hood, de Amsterdamse Zuidas. Daar begint de vrijdagmiddagborrel al om een uurtje of 10:00 in de ochtend. ‘Vanmiddag borrel jongens! Nu al zin in bier! Wordt het Dicky’s of Blauwe Engel?’ schreeuwen de bankiers en advocaten nog voor ze hun eerste koffie naar binnen hebben gewerkt. De vrijmibo is het hoogtepunt van de week, die grotendeels bestaat uit het doorakkeren van documenten ter grootte van een telefoonboek. Het weekend wordt dan ook gevierd als een wekelijkse Shawshank Redemption. Free at last!
De borrels en de daarbij behorende alcohol zijn het smeer, dat de motor van de Zuidas doet snorren. Brood en spelen was het in Rome, Geld en alcohol is het op de Zuidas. Naast de reguliere vrijmibo, is er de afdelingsborrel, de domibo, de welkomstborrel, de afscheidsborrel, de jonge bankiersborrel en de jonge balie borrel voor de advocaatjes. Op de Zuidas wordt de studententikoze bralborrel in stijl voortgezet. De slappe bitterballen hebben plaatsgemaakt voor y…

Borrelen met de baas

Een vrijdagmiddag 17:00 uur op een kantoor in Amsterdam. Het is bijna weekend. Relaxed, vanavond in je flanellen huispak met een grote bak popcorn en een DVD van Grey’s Anatomy. Je baas kijkt om de hoek en wijst naar zijn horloge: ‘de borrel begint!’ Als dan ook je collegaatje aan je bureau komt smeken of je even meegaat, ‘één drankje maar!’, ben je om. Dag popcorn. Dag flanellen huispak. Dag zaterdagochtend hardlopen. Hello Vrijmibo.

De druk om op vrijdag (of donderdag) met je collega’s te borrelen is groot. Iedereen doet mee en vaak wordt er in hoog tempo gedronken. De drank is immers gratis. Op een lauwe bitterbal stroomt de wijn meteen door je bloed en voor je het weet is het 21:00 uur en fiets je met uitgelopen mascara en een drankwasem, slingerend naar huis. Waar je vriend opendoet en je een zoen wil geven, maar zich dan terugtrekt en zegt: ‘Hallo Bonnie St.Claire, waar kom jij vandaan?’
De Vrijmibo dus.

Borrelen op kantoor is belangrijk, niet alleen voor de gezelligheid, maar …

Het nieuwe leiden is luisteren

Tot een uur nadat de Costa Concordia op de klippen liep, stonden sommige passagiers nog foto’s te maken aan boord. Die werden gisteren gepubliceerd in de Sunday Telegraph. ‘Joe en ik in reddingvest op het dek. Kijk, hier gaan de reddingsboten omlaag’. Oorzaak: kapitein Francesco Schrettino, vleesgeworden Love Boat-fantasie van iedere menopauzerende mevrouw, gaf pas anderhalf uur na de aanvaring het Mayday-signaal.
Stiekem wist Francesco ‘Stubing’ Schettino misschien wel eerder dat er iets mis was toen het schip stokte. Het is nu eenmaal niet zo handig om met een veertien verdiepingen tellend dampend feestpaleis zo dicht mogelijk langs een rotsachtige kust te varen. Niet te dichtbij, had hofmeester Antonello Tievolli , voor wiens ouders aan wal deze zeemansgroet was bedoeld, nog gewaarschuwd. Maar Schrettino kreeg blijkbaar niet genoeg weerwoord van de bemanning op de brug, want hij trok zijn eigen koers. Om vervolgens snel de reddingsboot in ‘te struikelen’, vier uur voordat de rest v…

Schoon Genoeg

‘Goedemorgen’, ‘goedemorgen’. De schoonmaker die bezig is in de hal van ons kantoor groet iedereen vriendelijk terug.
‘Mogge’ ‘Goedemorgen. Knikt hij terug op de zoveelste groet. De man is er druk mee. Hij komt nauwelijks aan werken toe.
Sinds een week zijn we op de Zuidas weer een stuk beleefder tegen de schoonmaker. Eigenlijk al sinds de box van Obama met de schoonmaker in het Witte Huis vorig jaar. Maar door de Schoon Genoeg campagne zet iedereen nog eens een tandje bij. Daarvoor liepen we, vergroeid met onze blackberries, langs zonder een woord te zeggen. Tot een paar weken geleden had een groot aantal collega’s waarschijnlijk niet eens door dat deze meneer überhaupt rondliep in ons gebouw. Natuurlijk was het altijd netjes. Maar dat spreekt voor zich? Wie dat dan deed? Gewoon een schoonmaker natuurlijk. Nu heeft de schoonmaker een gezicht gekregen. Sommigen weten zelfs hoe hij heet en waar hij vandaan komt. ‘Uit Ghana’, had hij mijn collega desgevraagd laten weten. ‘Oh Ghana! Mijn b…

Toxische assets

Op het strand van South Beach, Miami, ging een vrouw op haar rug
liggen. Type Victoria’s Secret Angel. Een en al ranke ledematen,
glanzend golvend haar en de perfecte sunkissed tan. Het was 2009,
samen met een vriendin had ik een break van de Zuidas genomen. Op het
zonnebed naast me siste de vriendin naar de pneumatische übermensch
die verderop op een kleed was neergevlijd. NEP! Ik wist het! Ze wees
naar de goedgevulde bikinitop die ondanks de horizontale houding als
twee pronte monatoetjes met kers overeind bleven staan. Voor de
mannelijke lezer, een borst au naturel zakt weg op het moment dat je
gaat liggen. Nep dus. Ze waren ook te mooi om waar te zijn.
Het lichaamstype Victoria’s Secret: superslank met twee meloenen in
een netje, komt in de natuur vrijwel nooit voor. Daarom moet je, als
wannabe Doutzen, je door een chirurg laten helpen om het ideale
vrouwenlichaam te verkrijgen. Elk jaar laten duizenden vrouwen hun
bescheiden b-cupjes opvullen met zakjes siliconen. Een ongereguleerde,
ongeremde…

S.M.A.R.T. voornemens

Halleluja. De kerstversiering is van de trap gehaald en de kerstboom formaat Sequoia uit de kantoorhal verwijderd. De ingeblikte corned beef doorgegeven aan oma en de kerstpakket-champagne soldaat gemaakt. Zelfs de oliebollenkraam op het Strawinskyplein is er vandoor.
Eindelijk. De feestdagen, waar je met een zwaarder gemoed uitkomt dan menig Noord-Koreaan, zijn voorbij. Het is de tijd van reflecteren en consumeren. Beproefd recept voor melancholie. De kantoorborrel, before crisis bekend als kerstdiner, vormde de aftrap van deze tiendaagse intoxicatieperiode waar je met een zware kater uitkomt. Het drinkfest eindigde met oud en nieuw, waar ik ruzie stond te maken met mijn vriend - twaalf uur moment gemist, geen taxi meer te krijgen – in de rij voor de buurtkroeg die ineens de prijzen hanteerde van een discotheek. Op zondag werd ik wakker met een kater, wallen en vet waar eerst vaten zaten. En 2011-spijt. Waarom heb ik die marathon niet gelopen? Waarom is die promotie niet binnengesleep…

Accountability

Vorige week is Eva Hoeke als hoofdredacteur van glossy magazine Jackie opgestapt. In het januari nummer van haar blad omschreef een redacteur de kledingstijl van Rihanna als Nigga Bitch. Wereldwijd reageerden mensen fel op het gebruik van dit woord in het blad. Door social media en met name de reactie van Rihanna, werd #Jackiegate een internationale rel.
Hoeke reageerde in eerste instantie lacherig. Ze wuifde het commentaar weg met een beroep op de vermeende overgevoeligheid van de twitteraar. Later suggereerde ze dat de fout haar door de vingers was geslipt. Een doodzonde. Als hoofdredacteur is Eva verantwoordelijk voor alles wat er in haar blad verschijnt. Ook al zijn het niet de woorden die zij zelf heeft opgeschreven. Zij is accountable en kon niet anders dan opstappen.

Een belangrijk onderdeel van prestatiemanagement op de Zuidas is accountability. Vrachtwagens vol consultants worden aangesleept om de kantoren op onze vierkante kilometer goed te laten presteren. De medewerkers ve…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!