Doorgaan naar hoofdcontent

Accountability

Vorige week is Eva Hoeke als hoofdredacteur van glossy magazine Jackie opgestapt. In het januari nummer van haar blad omschreef een redacteur de kledingstijl van Rihanna als Nigga Bitch. Wereldwijd reageerden mensen fel op het gebruik van dit woord in het blad. Door social media en met name de reactie van Rihanna, werd #Jackiegate een internationale rel.
Hoeke reageerde in eerste instantie lacherig. Ze wuifde het commentaar weg met een beroep op de vermeende overgevoeligheid van de twitteraar. Later suggereerde ze dat de fout haar door de vingers was geslipt. Een doodzonde. Als hoofdredacteur is Eva verantwoordelijk voor alles wat er in haar blad verschijnt. Ook al zijn het niet de woorden die zij zelf heeft opgeschreven. Zij is accountable en kon niet anders dan opstappen.

Een belangrijk onderdeel van prestatiemanagement op de Zuidas is accountability. Vrachtwagens vol consultants worden aangesleept om de kantoren op onze vierkante kilometer goed te laten presteren. De medewerkers verantwoordelijk maken voor de taken die zij uit moeten voeren. Op management niveau is dit vaak onduidelijk. Duidelijk beschrijven waar een manager verantwoordelijk voor is, blijkt lastig.
Mijn manager verdient meer dan het dubbele wat ik verdien. Terecht. Hij is eindverantwoordelijke en wordt erop aangesproken als er iets mis gaat op mijn afdeling. Dat is vaak lastig en misschien ook eng, maar onderdeel van zijn werk. Mijn manager heeft daar een oplossing voor gevonden. Hij verzet zich in principe tegen alles wat zijn afdeling doet of van plan is te doen. Een nieuw planningssysteem: Moeten we dat nu wel doen? Een voorstel van collega K om een nieuwe groep klanten te benaderen: Is dat wel verstandig? Met zijn angst legt hij de hele afdeling lam.

Als verzetten niet lukt, dan trekt hij zijn handen er van af. Zo bemoeit hij zich totaal niet met datgene waar collega V. mee bezig is. Zij schrikt midden in de nacht wakker en heeft het idee dat ze er alleen voor staat. Met vragen kan ze niet bij onze manager terecht. Hij is ‘te druk’. Als het dan mis gaat, kan hij in ieder geval claimen dat hij het niet wist.
Bij #Jackiegate kon Eva door onder andere de druk van social media niet onder haar verantwoordelijkheid uit. De macht van de verschillende individuen zorgde ervoor dat zij moest opstappen. Het verschil met mijn manager is dat alles zich binnen de vier muren van ons kantoor afspeelt. Hoe anders zou het zijn als deze wanpraktijken het daglicht zouden zien. Of via social media naar buiten gebracht zouden worden.
Mijn collega's en ik hebben een twitteraccount aangemaakt. Nu is het wachten op #...zuidasgate.

Reacties

Anoniem zei…
Ik vond originele papieren op de bar van de Olivers...dus zo discreet zijn die lieve partners niet hoor dames.....
Anoniem zei…
And my name is not Ray....al zou ik er veel voor over hebben om met HEM n avondje te gaan stappen op de Zuid-as....:-)
Alfa zei…
Het gebrek aan feedback richting hoger management is een heilig huisje wat nodig gesloopt moet worden.

Straks wordt je kantoor nog 'de prooi'.
Willem Jansen zei…
Wat is er mis met nigga bitch, ik zou niet op gestapt zijn.
"Wie geen fouten maakt, maakt meestal niets."
Ja we zitten allemaal op namen te wachten, wanneer komen die? Bevestig de vermoedens!
Manne zei…
Het is racistisch. Maar als racisme je niet stoort, zal het woord je niet storen.
Anoniem zei…
Nee, het is een feitelijke constatering

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …