Doorgaan naar hoofdcontent

Bonusborrelen op de Zuidas

We beginnen in onze eigen hood, de Amsterdamse Zuidas. Daar begint de vrijdagmiddagborrel al om een uurtje of 10:00 in de ochtend. ‘Vanmiddag borrel jongens! Nu al zin in bier! Wordt het Dicky’s of Blauwe Engel?’ schreeuwen de bankiers en advocaten nog voor ze hun eerste koffie naar binnen hebben gewerkt. De vrijmibo is het hoogtepunt van de week, die grotendeels bestaat uit het doorakkeren van documenten ter grootte van een telefoonboek. Het weekend wordt dan ook gevierd als een wekelijkse Shawshank Redemption. Free at last!
De borrels en de daarbij behorende alcohol zijn het smeer, dat de motor van de Zuidas doet snorren. Brood en spelen was het in Rome, Geld en alcohol is het op de Zuidas. Naast de reguliere vrijmibo, is er de afdelingsborrel, de domibo, de welkomstborrel, de afscheidsborrel, de jonge bankiersborrel en de jonge balie borrel voor de advocaatjes. Op de Zuidas wordt de studententikoze bralborrel in stijl voortgezet. De slappe bitterballen hebben plaatsgemaakt voor yakitorispiesjes en de doodgeslagen biertjes voor een soepele Pinot Blanc.
Anke (bankier): “Tijdens mijn traineeship werd er bijna iedere dag wel geborreld. Meestal met de mensen uit mijn traineeklasje. Stonden we in de kroeg en bestelden we flessen champagne en oesters, gewoon omdat het kon! Champagne dronk ik vroeger alleen met oud en nieuw. Ik ging een nieuwe wereld in. Ik leerde heel snel heel veel mensen kennen en ik bouwde in no-time een netwerk op.”

De Zuidasborrel: een verplicht nummer?
Als je de volgende Gordon Gekko wil worden, zal je een netwerk moeten bouwen. Borrelen is dus een verplicht nummer op de Zuidas. Bovendien is de borrel ook het moment waarop je je baas informeel kan spreken. Vanwege de vaak subjectieve beoordelingsmechanismen is dit het moment om te shinen. Als jouw collega gezellig dat biertje aantikt met je baas en jij niet, dan weten wij wel wie die promotie krijgt.

Dronken, do of don’t?
Dronken worden is geen taboe op de Zuidas. Zolang je ervoor zorgt dat jij je in dezelfde staat bevindt als de rest van het drinkgezelschap is er niks aan de hand. Doen: meeschreeuwen met je net gescheiden baas op ‘Ik leef niet meer voor jou’ Niet doen: je Beyonce imitatie op de borreltafel, terwijl je collega’s aan de cola om je heen staan. Onthoud verder dat je je collega’s de volgende dag weer gewoon onder ogen moet komen en dat ontlopen in een kantoortuin moeilijk wordt. Er zijn maar weinig muren waar jij je achter kunt verschuilen. Die ene collega nu eindelijk een keer rücksichtslos kledingadvies geven: ‘En oh ja nu je toch bezig bent. Heb je wel eens van deo gehoord. Niet lullig bedoeld hoor.’ Is niet zo handig. Dus ook na zes pinot blancs vertel je je collega’s niet De Waarheid.

Zoveel drinken dat je er misselijk van wordt, is natuurlijk niet de bedoeling, maar mocht het toch gebeuren, ruim het dan zelf op. Eventueel samen met het barpersoneel, dat je natuurlijk bedankt met een vette fooi. Afkopen die schaamte. Een stagiaire bij Anneke op kantoor had duidelijk te veel gedronken tijdens een vrijdagmiddagborrel Ze ging over haar nek. Recht op de schoenen van haar baas. Uit schaamte rende ze de kantoorlift in, om die vervolgens ook te bevuilen. Niet zo sjiek. De stagiaire kon zich niet meer vertonen in op de borrel, maar dat was ook niet nodig: ze kreeg geen baan aangeboden.
Op de Zuidas is het play hard, maar uiteindelijk gaat het maar om een ding: geld verdienen. Niet op je werk verschijnen na een avondje doorzakken met collega’s is een absolute doodzonde. Het adagium van oma, ’s avonds een man, ’s ochtends een man gaat zeker op, ook voor de Zuidasvrouw.

Morgen meer: De Media
.

Reacties

Anoniem zei…
Ray says;

ik lust wel een borrel met jullie...maar dan na mijn werktijd..

groeten,

Ray Akbar
0650275335
Anoniem zei…
Copy/paste uit het boek? Dat kwam ten minste wel in me op toen ik dit stukje las..
Anoniem zei…
Nieuwe trend op de Zuidas: vrijdagmiddag netwerken op de AA bijeenkomst.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …