Doorgaan naar hoofdcontent

Het nieuwe leiden is luisteren

Tot een uur nadat de Costa Concordia op de klippen liep, stonden sommige passagiers nog foto’s te maken aan boord. Die werden gisteren gepubliceerd in de Sunday Telegraph. ‘Joe en ik in reddingvest op het dek. Kijk, hier gaan de reddingsboten omlaag’. Oorzaak: kapitein Francesco Schrettino, vleesgeworden Love Boat-fantasie van iedere menopauzerende mevrouw, gaf pas anderhalf uur na de aanvaring het Mayday-signaal.
Stiekem wist Francesco ‘Stubing’ Schettino misschien wel eerder dat er iets mis was toen het schip stokte. Het is nu eenmaal niet zo handig om met een veertien verdiepingen tellend dampend feestpaleis zo dicht mogelijk langs een rotsachtige kust te varen. Niet te dichtbij, had hofmeester Antonello Tievolli , voor wiens ouders aan wal deze zeemansgroet was bedoeld, nog gewaarschuwd. Maar Schrettino kreeg blijkbaar niet genoeg weerwoord van de bemanning op de brug, want hij trok zijn eigen koers. Om vervolgens snel de reddingsboot in ‘te struikelen’, vier uur voordat de rest van de opvarenden was geëvacueerd
Daarvoor werd hij op het matje geroepen door kustwacht Gregorio De Falco, die in Italië inmiddels is uitgegroeid tot held. De Falco sprak de kapitein aan op zijn leiderschap. Dat gebeurt niet zo vaak in het land waar tot voor kort een autoritaire bejaarde playboy met spraytanverslaving aan het roer stond. Dat gebeurt ook niet zo vaak op de Zuidas.
De gemiddelde managementstijl van een Zuidas-kantoor is top down. Hiërarchisch, zonder ruimte voor weerwoord. Beoordelingsgesprekken, al zijn ze volgens het 360 graden model, zijn vaak unilateraal. Partners hebben weinig tijd om te horen wat de kritiek op hun rol in het geheel is, maar vooral ook geen zin. Als je reflectie wil kan er vaak wel geld worden vrijgemaakt voor een coach. Dan kan je daar eens even flink bij uithuilen, of je doet een cursus stress management met collega’s op de hei. Budget is er wel, begrip vaak een stuk minder.
Dat is niet meer van deze tijd. Daarom begint een van de grote advocatenkantoren binnenkort met een nieuw managementsysteem, waarin communicatie op gelijkwaardig niveau centraal staat. De partners moeten op cursus.
Is dat nou nodig? Ja. De moderne Zuidasser is niet meer de kantoorslaaf die tien jaar blijft doorfietsen met een partnerplek als Peijnenburg-plakje in het vooruitzicht. De moderne werknemer zit gemiddeld drie tot vijf jaar bij een werkgever. Erkenning en waardering zijn veel belangrijker dan langetermijnperspectief. Bovendien beperkt teveel hiërarchie de creativiteit. Juist jonge mensen kunnen daarmee een kantoor vooruitstrevend maken.
En, hoe groter de verantwoordelijkheid, hoe kleiner het aantal kapiteins dat de juiste beslissingen kan nemen. Die tegelijkertijd juist op dat niveau verstrekkende gevolgen hebben. Zo van, ‘he laten we even langs de kust varen, lachen, dan kunnen we zwaaien naar je ouders. ‘ Door open te staan voor kritiek voorkom je als leider dat er pas aan de bel wordt getrokken als het echt goed mis loopt. Het nieuwe leiden is luisteren. En niet alleen naar jezelf.
.

Reacties

Anoniem zei…
Dit stukje is nou weer minder lief dan die over de schoonmakers. Van hieronder....Meaning: welke arrogantie rechtvaardigt om NIET te luisteren naar je omgeving, laat staan je eigen employees, de echte 'brand builders' van je afdeling en company? Hoe meer onnozel wil je het hebben?
Duidelijk dat de omzet hier NIET gemaakt wordt met lucratieve legal en fiscal structures in het Midden Oosten...Ga vooral op cursus zou ik zeggen! Wellicht hebben we over twee jaar een bottom-up benadering..Succes!
Thomas More zei…
Leiden door middel van luisteren.

Het klinkt zo mooi en hoopvol. Echter in een klimaat waarbinnen partners niet eens naar andere partners luisteren en de ene sectie niet meer van de andere sectie wil weten dan het antwoord op de vraag of de omzetnorm gehaald wordt, lijkt me communicatie op gelijkwaardig niveau vooral een nieuwe vorm van luisterend lijden te brengen.

Het probleem is dat veel partners in de ogen van anderen dan misschien een Francesco Schrettino zijn, zelf menen zij 's morgens in hun spiegel steevast een Gregorio De Falco te zien.

Een welgemeend "vada a bordo, cazzo" zal dus ook in de toekomst eerder top-down dan bottom-up blijven klinken...

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …