Doorgaan naar hoofdcontent

Den Haag Vandaag: Borrelen in Grijs

Van Samantha Jones naar Ferry Mingelen. Trek je beige trenchcoat aan en grijp je aktentas. De ambtenarenborrel is begonnen! In Den Haag blijven de aktetassen immer in control op de borrels van het “Apparaat”, zoals het cluster aan Ministeries onheilspellend wordt genoemd. Werden er vroeger nog wel eens taps naar de kantoorbar gereden, sinds de recessie is het Hollandse zuunigheid op de grijze bunkers rond het Malieveld. Daarom lopen de ministeries rond half zes leeg en rennen grote groepen ambtenaren naar het Plein naast de Tweede Kamer. Dit wordt De Grote Grijze Golf genoemd.
De ambtelijke places to be zijn Cafe Leopold, Berger en het spannend genaamde Plein 19.
De ambtenarenborrel lijkt niet zo flashy. Maar pas op! Het Plein is gemener dan de Grote Pauze in groep 4. Zo is er een duidelijke hiërarchie in de ministeries. Financiën en Buitenlandse Zaken (codenamen: MinFin en BuZa) zijn de coole rokers onder het afdakje. Sociale zaken en Onderwijs de nerds met een broodtrommeltje. Of zoals Roos, een jonge beleidsmedewerker bij Buza aangeeft: “Dat zijn de wollen truien. Niet naast gaan staan, want daar heb je niks aan. Borrelen is geen feest, het is werken.”

De Ambtenarenborrel, een verplicht nummer?
De interne kantoorborrel op de ministeries stelt niet zoveel voor. Met een beleefdheidsglas Soave en een paar zompige borrelnoten zou je je excuses kunnen maken en de volgende trein richting humanity nemen. Maar als je de volgende Hillary Clinton van Den Haag Vandaag wil worden is het verstandig om te blijven. Wil je carrière maken in het moeras van s’ Lands Politiek dan is de borrel een verplicht nummer. Het land wordt niet bestuurd op kantoor, maar in de kroeg. Daar worden de dealtjes gemaakt en hoor je wie er uit ligt en welk baantje er weer vrijkomt om op te solliciteren. Roos: “Je zit vaak verstopt achter je archiefkast en je bureautje als beleidsmedewerker. De overheid is bureaucratisch, als je niet een jaar op een stempel wil wachten, kan je beter een biertje met iemand gaan drinken. Dan krijg je veel sneller wat gedaan.’
Linda (beleidsmedewerkerbij Financien) gebruikt borrels op het Plein met name om gossip over bewindspersonen te horen. “Als je de laatste roddels wil over ministers en ranzige affaires met politiek assistenten moet je op de borrel staan. Onder die grijze pakken klopt een wild en rauw sexy hart. Er wordt wat afgescharreld. In parkeergarages, in de Tweede Kamer. Juicy!”

Dronken worden, do of don’t?
Onze Grijze Vrienden houden zich uiteraard keurig aan een begroting, dus er wordt niet vaak getrakteerd of op rekening gedronken. Het kan ten slotte niet elke dag Prinsjesdag zijn. Dronken worden is niet zo sjiek in het Haagse. Dus kun je volstaan met een glas fris in je linkerhand, zodat je rechterhand vrij hebt om handen te schudden. Mocht je onverhoopt toch een drankje teveel krijgen aangeboden krijgen, dan kun je dit beleefd afslaan met een gefluisterd “De Minister kan me elk moment bellen voor mijn dossier... Er zijn Kamervragen.” Kijk er bloedserieus bij bij. Geen ambtenaar zal het gek vinden dat je het bij een spaatje houdt. Dronken bij de Minister? Motie van Wantrouwen!

Morgen als laatste: De ultieme borrel tips

.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …