Doorgaan naar hoofdcontent

Terug naar de Nerd!

Demi Moore, 44 jarig spinnevrouwtje en voormalig Ashton Kutcher-knuffelaar, werd vorige week opgenomen in een ziekenhuis in LA. De diagnose volgens haar publicist was "exhaustion". Het Hollywood containerbegrip voor alles van een crackverslaving tot een uit de hand gelopen eetprobleem. De ambulancebroeders troffen de Kaballah-aanhangster aan met een aantal bussen slagroom. Niet omdat ze had besloten te eten, maar omdat je met behulp van een ballonnetje lachgas uit de bus kan inhaleren. Ik heb het zelf ook even geprobeerd met een bus Campina d'Light, maar het was zo veel werk. Erg vermoeiend.

Waar "exhaustion" een salonfähige diagnose in Hollywood is, lag er op "oververmoeidheid" op de Zuidas een groot taboe. Oververmoeid overspannen, dat was meer iets voor secretaresses. Echte advocaten werden niet moe. Ja, ze kregen dubbele longontstekingen, of migraineaanvallen. Partners kwamen glimmend van de koorts ziek naar kantoor, met complete sinusinfecties en al pontificaal de hele sectie ondersproeiend. Zo hoort dat. Burn out was aanstellen, dan was je gewoon niet geschikt voor het vak.

Maar dat was toen. Nu gebeurt er iets geks. Bij een groot kantoor op de Zuidas zijn plots zes jonge stagiaires en medewerkers uitgevallen. Burn out. Het is niet het enige kantoor. Om ons heen zien we meer jonge mensen die het werk niet meer trekken en voor een langere periode thuis komen te zitten. Het is niet een "ongeschikte" stagiaire. Het zijn er veel meer. Het kantoor in kwestie heeft inmiddels een onderzoek ingesteld om te bepalen waar dat door komt. Waar worden die jongens en meiden nou toch zo moe van? Jeetje, even nadenken. Misschien moeten ze te hard werken?

Misschien ligt het aan de jonge mensen zelf. Die willen teveel, ze willen en die topbaan, en naar feestjes, en een sideproject. Daar kwam een collega mee op de proppen. Het is zoals altijd ook een beetje de schuld van Facebook. In zijn tijd was je gewoon monomaan met je werk bezig en hoefde je in het weekend niet naar een driedaags feest in een bungalowpark. En daar wringt het em. Kantoren recruiteren nog steeds de alleskunner, de student met die speciale hobby, het bestuursjaar en de honderd passies en interesses. Die willen ze hebben, denken ze. Maar advocatenkantoren willen helemaal geen duizendpoten, ze willen werkmieren. Daar is niks mis mee, maar ga ze dan ook gewoon werven. Weg met de soepele baasjes en bazinnen, terug naar de Nerd!.

Reacties

Anoniem zei…
Nou heb ik zelf het geluk dat ik nooit een burn-out heb meegemaakt, maar als ik kijk naar familie en vrienden om mij heen die helaas wel een tijd oververmoeid thuis zijn gebleven, vloeit een burn-out zelden voort uit enkel hard werken. Eerder is een burn-out het gevolg van hard werken binnen een team waar je niets mee hebt en voor een baas die jou niet inspireert of stimuleert, slechte toekomstperspectieven en, last but not least, het om wat voor reden dan ook niet lekker in je vel zitten. Als je plezier hebt in je werk, maak je lachend 60 uur per week en ervaar je werk niet als een last, zodat je energie hebt om al die sideprojects ernaast te doen. Maar goed, dan moet het werk dus wél leuk zijn. Is het raar om te denken dat de advocatuur (of een andere Zuidas-discipline) vroegah misschien inspirerender was, toen het nog niet alleen om de omzet ging, toen de huidige Zuidas-kolossen nog klein waren en je dientengevolge minder last had van hiërarchie en meer onafhankelijk kon werken? Ik hoop dat de uitkomst van het onderzoek van dit 'grote Zuidas-kantoor' openbaar wordt (as if! maar een mens mag dromen), ik ben in ieder geval benieuwd naar de resultaten. Maar dat de burn out enkel voortvloeit uit hard werken, gaat er bij mij echt niet in. En daarom geloof ik er ook totaal niet in dat het recruiten van nerds de oplossing gaat zijn.
Chris zei…
Daar sluit ik mij volledig bij aan.

Het probleem is al in de orde gesteld bij de allochtonendiscussie van enkele maanden geleden. In mijn optiek wordt, zoals de column stelt, er teveel en eenzijdig gerecruteerd op prestatiegerichte individuen, zogenaamde type A persoonlijkheden. Ik heb mij daar altijd over verbaasd. Omdat de advocatuur een dienstverlenend beroep is waar je wellicht meer behoefte hebt aan het type waterdrager. De A-type persoonlijkheid -die over een grote geldingsdrang bezit- heeft moeite met die inschikkelijke rol en is daarom een stuk vatbaarder voor stress.

Tweede probleem is de Zuidas zelf, waar onder invloed van Angelsaksische kantoren de tucht van de uren is gaan regeren. Dit verhoudt zich slecht met de behoefte van de millennials (generatie die nu de werkvloer betreedt) die sterk behoefte heeft aan werk dat zij ook als zinvol ervaren. Cynisme ligt dan op de loer en dat is een onheilspellend voorteken voor wat tegenwoordig een burnout heet.
Anoniem zei…
Demi zal het leuk vinden te horen dat ze weer 44 is. Leuker dan botox? Dat niet.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …