Doorgaan naar hoofdcontent

Zitten waar je zit

De witte advocatentoren aan de Apollolaan schaft de verplichte pensioenleeftijd af, zodat partners niet langer op hun 60e een kartonnen doosje naar buiten hoeven te dragen. Gelukkig maar, want wat zou een partner die al twintig jaar een paar ton per jaar heeft kunnen cashen in godsnaam met zichzelf moeten doen?

Gelukkig is het kantoor bezig met de toekomst van de fitte zestigers.

Na een aangename carriere die piekte in de jaren 80 en 90, waarbij een BlackBerry gewoon nog een donkerpaarse bes was en een CC slechts de zangeres CC Pennington, van de hit Finally (it happened to me), mogen de mastodonten relaxed doorklussen in de maatschap. OK, misschien een beetje ten koste van de wanhopige dertigers en veertigers die voorlopig vaststaan in de file naar het partnerschap. Als we dan toch in de jaren '90 zijn: En Vogue schreef daar een leuk hitje over “No, you’re never gonna get it”.
We zijn benieuwd wat de medewerkers op het kantoor denken nu de kansen om door te stromen zijn dichtgedraaid van een druppende kraan naar een opgedroogde put in de Sahel. Nou ja, wel leuk voor opa. Heeft ie ook nog een hobby straks.

De woorden van de worldwide managing partner van het kantoor waren treffend: “ De carrieres van onze partners varieren behoorlijk. (...) Een inflexibele verplichte pensioenleeftijd, die partners dwingt te vertrekken, heeft geen zin meer. Een meer flexibele benadering is ook in commercieel opzicht zinvol voor het kantoor, omdat het betekent dat we de enorme institutionele kennis en contacten behouden van zeer ervaren partners."

Hoezee voor de flexibiliteit!

Nee, niet voor vrouwelijke (en mannelijke) medewerkers die met wat meer flexibiliteit partnerschap beter zouden kunnen combineren met kinderen, zodat de maatschap ook voor hun een optie wordt.
Wel voor partners op leeftijd die straks natuurlijk wel een relevante baan moeten kunnen combineren met een boot en een derde leg.

Seriously?

Misschien kunnen de partners een voorbeeld nemen aan generatiegenoot Patricia Paay, de zondag in het RTL programma Een Kwestie van Kiezen ook toegaf bang te zijn voor het zwarte gat na het einde van een carriere. "Ja ik ben bang dat het stopt. Alle oude coryfee├źn verdwijnen van televisie, dus dat zal met mij ook wel gebeuren. En tja, dan vertrouw ik op mezelf dat ik weer iets heel leuks verzin. Zolang ik m’n hersens nog kan gebruiken, vertrouw ik erop dat ik altijd wel wat vind. Ik zal dan niet zoveel verdienen natuurlijk,maar ik vertrouw er op."

Precies Patries. Zo is het. Misschien is het na twintig jaar cashen, tijd geworden om te genieten van je berg met geld en af en toe met wat expertise te strooien zonder die sterrenstatus. Af en toe aanschuiven bij het programma voor een leuke vergoeding of gewoon, for once, for the love of the job, volstaat.nd here is the rest of it.

Reacties

Anoniem zei…
Wie de top 10 "senior" partners bij desbetreffend kantoor bekijkt, kan concluderen dat een en ander ook met het thuisfront te maken kan hebben.

Reden kan zijn een thuisfront dat de senior liever met een dikke winstdeling ziet thuiskomen, dan dat men de senior ziet thuisblijven om die winstdeling (te helpen) opmaken. Maar ook het ontbreken van een thuisfront of het achtervolgd worden door een voormalig thuisfront en bijbehorende alimentatieverplichtingen, kan een reden zijn de warmte van de maatschap te blijven opzoeken. Zeker nu de liefde voor een commissariaat of adviseurschap, in crisistijd behoorlijk bekoeld is.
Anoniem zei…
Ray says:

Ik blijf zitten waar ik zit...maar... voor hoelang?

Effe wachten want het kabinet is bezig om de herziening van de gerechtelijke kaart een 'opdonder' te geven, foetsie zijn dan de ambtenaren, werkloosheid alom, nog meer crisis, maar o wee, als je een uitkering moet aanvragen, dan zijn de rapen gaar!

Crisis of geen crisis, we voelen het allemaal..

Met uitzondering van de domme politici (niet eens de basis cursus politicologie gevolgd) en maar denken dat 'zij' een land kunnen regeren..

Politici zijn de grootste criminelen en hebben recht op 2 jaar wachtgeld enzovoorts..

Ondertussen maar de huizenmarkt laten instorten, pensioenen bevriezen, (waar de oudjes keihard voor geknokt hebben) en wij straks? Akelige Griekeland nog eens een 'schenking' doen van 130 miljard (en jaja er is toezicht hierop hoe het geld besteed wordt?),

Bij niet nakoming sancties? Welke Sanctie Nederland? Je durft/jullie politici durven niet eens je bek open te trekken in Brussel!! Doe toch eens normaal man!!! Voorbeeld van politici!
Ga zo door kabinet Den Haag.

En ja zuidas, senoir of geen, de hel is nu pas echt losgebroken, dank zij de politiek!!

Whatever, ever..

Sterkte voor ons allemaal..

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …