ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 22 februari 2012

Zitten waar je zit

De witte advocatentoren aan de Apollolaan schaft de verplichte pensioenleeftijd af, zodat partners niet langer op hun 60e een kartonnen doosje naar buiten hoeven te dragen. Gelukkig maar, want wat zou een partner die al twintig jaar een paar ton per jaar heeft kunnen cashen in godsnaam met zichzelf moeten doen?

Gelukkig is het kantoor bezig met de toekomst van de fitte zestigers.

Na een aangename carriere die piekte in de jaren 80 en 90, waarbij een BlackBerry gewoon nog een donkerpaarse bes was en een CC slechts de zangeres CC Pennington, van de hit Finally (it happened to me), mogen de mastodonten relaxed doorklussen in de maatschap. OK, misschien een beetje ten koste van de wanhopige dertigers en veertigers die voorlopig vaststaan in de file naar het partnerschap. Als we dan toch in de jaren '90 zijn: En Vogue schreef daar een leuk hitje over “No, you’re never gonna get it”.
We zijn benieuwd wat de medewerkers op het kantoor denken nu de kansen om door te stromen zijn dichtgedraaid van een druppende kraan naar een opgedroogde put in de Sahel. Nou ja, wel leuk voor opa. Heeft ie ook nog een hobby straks.

De woorden van de worldwide managing partner van het kantoor waren treffend: “ De carrieres van onze partners varieren behoorlijk. (...) Een inflexibele verplichte pensioenleeftijd, die partners dwingt te vertrekken, heeft geen zin meer. Een meer flexibele benadering is ook in commercieel opzicht zinvol voor het kantoor, omdat het betekent dat we de enorme institutionele kennis en contacten behouden van zeer ervaren partners."

Hoezee voor de flexibiliteit!

Nee, niet voor vrouwelijke (en mannelijke) medewerkers die met wat meer flexibiliteit partnerschap beter zouden kunnen combineren met kinderen, zodat de maatschap ook voor hun een optie wordt.
Wel voor partners op leeftijd die straks natuurlijk wel een relevante baan moeten kunnen combineren met een boot en een derde leg.

Seriously?

Misschien kunnen de partners een voorbeeld nemen aan generatiegenoot Patricia Paay, de zondag in het RTL programma Een Kwestie van Kiezen ook toegaf bang te zijn voor het zwarte gat na het einde van een carriere. "Ja ik ben bang dat het stopt. Alle oude coryfeeën verdwijnen van televisie, dus dat zal met mij ook wel gebeuren. En tja, dan vertrouw ik op mezelf dat ik weer iets heel leuks verzin. Zolang ik m’n hersens nog kan gebruiken, vertrouw ik erop dat ik altijd wel wat vind. Ik zal dan niet zoveel verdienen natuurlijk,maar ik vertrouw er op."

Precies Patries. Zo is het. Misschien is het na twintig jaar cashen, tijd geworden om te genieten van je berg met geld en af en toe met wat expertise te strooien zonder die sterrenstatus. Af en toe aanschuiven bij het programma voor een leuke vergoeding of gewoon, for once, for the love of the job, volstaat.nd here is the rest of it.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Wie de top 10 "senior" partners bij desbetreffend kantoor bekijkt, kan concluderen dat een en ander ook met het thuisfront te maken kan hebben.

Reden kan zijn een thuisfront dat de senior liever met een dikke winstdeling ziet thuiskomen, dan dat men de senior ziet thuisblijven om die winstdeling (te helpen) opmaken. Maar ook het ontbreken van een thuisfront of het achtervolgd worden door een voormalig thuisfront en bijbehorende alimentatieverplichtingen, kan een reden zijn de warmte van de maatschap te blijven opzoeken. Zeker nu de liefde voor een commissariaat of adviseurschap, in crisistijd behoorlijk bekoeld is.

Anoniem zei

Ray says:

Ik blijf zitten waar ik zit...maar... voor hoelang?

Effe wachten want het kabinet is bezig om de herziening van de gerechtelijke kaart een 'opdonder' te geven, foetsie zijn dan de ambtenaren, werkloosheid alom, nog meer crisis, maar o wee, als je een uitkering moet aanvragen, dan zijn de rapen gaar!

Crisis of geen crisis, we voelen het allemaal..

Met uitzondering van de domme politici (niet eens de basis cursus politicologie gevolgd) en maar denken dat 'zij' een land kunnen regeren..

Politici zijn de grootste criminelen en hebben recht op 2 jaar wachtgeld enzovoorts..

Ondertussen maar de huizenmarkt laten instorten, pensioenen bevriezen, (waar de oudjes keihard voor geknokt hebben) en wij straks? Akelige Griekeland nog eens een 'schenking' doen van 130 miljard (en jaja er is toezicht hierop hoe het geld besteed wordt?),

Bij niet nakoming sancties? Welke Sanctie Nederland? Je durft/jullie politici durven niet eens je bek open te trekken in Brussel!! Doe toch eens normaal man!!! Voorbeeld van politici!
Ga zo door kabinet Den Haag.

En ja zuidas, senoir of geen, de hel is nu pas echt losgebroken, dank zij de politiek!!

Whatever, ever..

Sterkte voor ons allemaal..

Een reactie plaatsen