Doorgaan naar hoofdcontent

Manwijf of vrouwtje?

Om de top te bereiken moet je competitief en dominant zijn. Logisch,
een loopbaan is een soort Fort Boyard. De competitieve mens worstelt
zich, net als Ferry Doedens, al dan niet gillend door de slangentank
heen. De niet competitieve mens hangt erbij en kijkt ernaar met een
zak chips op de bank. Pfff vermoeiend, ik werk om te leven, zeg.
Vrouwen die de top bereiken, bezitten dezelfde eigenschappen als
mannen aan de top: dominant en competitief. Lijkt ook logisch, zonder
die twee kom je er niet.
Toch worden deze eigenschappen in onze maatschappij als typisch
mannelijk beschouwd. Vrouwen zouden niet zo competitief zijn. En ook
niet zo dominant. Zo schijnen “we” gewired te zijn. Vrouwen liggen
liever gezellig samen in een grot babies te werpen, terwijl de mannen
buiten een potje speerwerpen doen. Dat is hoe het is. En als vrouwen
niet aan dat beeld voldoen, omdat ze misschien ook liever speerwerpen
dan buffelwolpunniken, worden ze toch een beetje achterdochtig
bekeken. Doe niet zo eng. En ga eens even rap empathisch multitasken.
You’re scaring me!
Dat dit ook geldt voor carrièrevrouwen volgt uit onderzoek van de
George Mason University, Gedurende acht jaar werden 132 vrouwen
gevolgd na het behalen van een MBA. De onderzoekster ontdekte dat
“mannelijke" vrouwen, vrouwen die competitief en dominant overkwamen,
minder snel carrière stappen maakten. Zij worden gestraft voor het
niet voldoen aan het vrouwelijk stereotype. Competitieve vrouwen die
bewust van hun mannelijke naar hun “vrouwelijke” (empathische) kant
kunnen switchen maken sneller promotie. Drie keer zo snel zelfs als de
“mannen-vrouwen”.
Rondkijkend op de Zuidas zie je in de top van de advocatenkantoren
verschillende soorten mannen. Je hebt de agressieve Alpha aap. Zo een die de kantoorgangen afstruint naar een
ondergeschikt aapje om ten overstaan van de rest van kantoor eens even
verbaal-juridisch af te ranselen. Ook heb je partners in de categorie
academisch/Asperger, partners die in een kamertje de Asser editie
uitspellen. Of partners met Opa-complex, die tijdens het
jurisprudentie ontbijt a la Dikkie Dik voorlezen uit het Tijdschrift
voor ondernemingsrecht. En partners met een “wandering eye” die
regelrecht uit de nieuwe film Shame lijken te zijn gelopen. Als krolse
katers loeren ze vanachter hun bureautje op zoek naar een stukje vers
stagiaire-vlees. Als je erover nadenkt zijn er tientallen types
mannelijke partners.

En je hoort nooit iemand zeggen: dat is nou echt
een vrouwen-mannetje, over een ietwat zijig uitgevallen partner.

Dan over naar de vrouwen op kantoor, “the Bone Collector”, heet nummer
1. De Diva, een immer in Chanel gestoken vrouwelijke partner. En
bij nummer drie en vier worden überhaupt vraagtekens geplaatst over
hun vrouw-zijn. In de regenboog aan eigenschappen die een vrouw kan
bezitten tellen er op de Zuidas in principe maar twee: ben je
een man-wijf of een vrouwen-vrouw?

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …