ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 22 maart 2012

Sit-in

Collega P. heeft het gehad met zijn werk. Ik zie het aan hem. Hij luncht niet meer mee (en iedereen weet dat de lunchfrequentie een graadmeter is voor medewerkerstevredenheid) en hij zucht hij vaak. Lang en hard.
Het werk ligt hem niet meer zo, maar wat nog erger is: onze baas verziekt de sfeer op de afdeling. Het is een achterdochtige micromanager zonder respect voor zijn medewerkers. Collega P. gaat eraan onderdoor. Hij heeft geprobeerd de afdeling te mobiliseren. Een actiegroep wilde hij vormen. Met één duidelijk doel: het ontslag van onze manager. Maar wij houden onze lippen stijf op elkaar, bang om onze baan met bijbehorend salaris te verliezen. Collega P. heeft misschien wel een punt, maar wij hebben liever geen gezeik.
Bij HR kreeg hij geen gehoor. De HR- dames willen liever gewoon gezelligheid en af en toe een functioneringsgesprekje met een kop thee en een kaakje. Die wisten dus ook niet zo goed wat ze er mee moesten en poetsten het weg. Collega P. is een Don Quichot in krijtstreeppak.

Zo moet Greg Smith zich ook een beetje hebben gevoeld. Na 12 jaar relatief anoniem geopereerd te hebben in de kolossen op Wall Street en de City, is hij nu een beroemdheid geworden. Geen Don Quichot, maar een westerse en licht kapitalistische versie van Che. Bekender nog dan zijn eigen baas, of diens baas of zelfs de CEO van Goldman. Wie had dat nu durven dromen? In zijn zwarte jasje met bordeaux rode t-shirt lijkt hij eerder op de zanger van Blof dan op Gordon Gekko. Maar dat maakt hem ook zo sympathiek. Zijn kop en ontslagbrief verschaffen hem sterrenstatus.

Zijn doel is om met zijn openbaar ontslag de cultuur van de bank te veranderen. De reacties op zijn brief zijn wisselend. Lovend, maar ook kritisch. Had hij niet eerder ontslag kunnen nemen? Wat wil hij nu bereiken? Hij had aan moeten blijven om van binnenuit de organisatie te veranderen. Uit de reacties van Goldman zelf en haar klanten blijkt dat zijn actie waarschijnlijk weinig verandering teweeg zal brengen. De klanten kiezen de zijde van Goldman en Goldman doet alsof haar neus bloedt.

Maar wat had Smith dan moeten doen? In een organisatie waar iedereen tonnen verdient en de HR dames koekjes zitten te eten, krijg je hooguit de onderbetaalde secretaresse of een verdwaalde schoonmaker mee in je revolutie. De meeste mensen hebben het lef niet en zijn verslaafd aan hun salaris. Hij heeft het enige gedaan wat hij had kunnen doen: publiekelijk aan de schandpaal! Ik wacht op het ontslag van collega P. In deze krant of op zozuidas.nl? Of misschien moeten ik hem bijstaan in zijn revolutie om onze afdeling te veranderen. Laten we beginnen met een sit-in op het Gustav Mahlerplein, onder lunchtijd. Hopelijk kijkt onze baas dan wel net naar buiten. Maar niet naar mij.
.

4 opmerkingen:

Chris zei

Heeft de baas toevallig blond haar en een Limburgse tongval?

Anoniem zei

Waarom mensen überhaubt in een kantoor willen werken, snap het echt niet.

Anna zei

Mag ik hieruit opmaken dat collega's geen ballen en geen solidariteit hoeven te verwachten van de ZoZa's?! Wel Kritisch schrijven, maar in het echt niet voor waarden en principes opkomen? Is dat nu juist niet een van de problemen bij sommige grote kantoren: niemand die een kritische noot durft te kraken?! Je hoeft niet meteen op de barricades te gaan maar een beetje weerwoord kan toch wel?!

Anoniem zei

#Anna: niet alleen bij grote kantoren hoor, overal, iedereen wil meedoen maar als puntje bij paaltje komt sta je alleen voor de deur van directie/HR/noem maar op.
Je delft altijd het onderspit dus niet aan beginnen, andere baan zoeken!

Een reactie plaatsen