Doorgaan naar hoofdcontent

Brinkman-bommetje

Hero Brinkman is opgestapt. Hij was klaar met de gesloten cultuur van de PVV. Klaar met de leiderschapscultus rond Wilders, klaar met het gebrek aan democratie en transparantie. Als hij in het vervolg nou vooraf een briefje over zo’ n Polen-meldpunt kreeg, was het al heel anders geweest.

Zover kwam het niet. Brinkmans e-mail over het meldpunt lekte uit. Toen raakte de poep de ventilator en kreeg Brinkman meer shit over zich heen dan normaal op de boerderij. De media dook er bovenop. Heus niet alleen omdat daarmee de gedoogcoalitie onder druk stond. Ook omdat de mens er nou eenmaal van smult als een dun straaltje bagger uit een gesloten bolwerk loopt.

Ook de advocatuur kampt met een gesloten imagoprobleempje, blijkt uit het vrijdag verschenen Stand van de Advocatuur 2012. De gang van zaken rond de kredietcrisis was in dit opzicht veelzeggend volgens het jaarlijks trendrapport. Een aantal ‘businessadvocaten’ zou bij de Orde ‘met de benen op tafel’ vrijblijvend hebben ‘zitten bomen’ over de rol die de advocatuur bij het ontstaan van de crisis had gespeeld. De togabroeders vonden het ‘absoluut niet nodig om het publiek te informeren over de gemaakte analyse of eventueel getrokken conclusies. Waarschijnlijk uit angst om slapende honden wakker te maken. En er was meer: advocaten zouden niet aan een onafhankelijk toezichthouder willen, overleg over de nieuwe Advocatenwet vond achter gesloten deuren plaats.
Als het echt spannend wordt, is het met de transparantie snel gedaan, concludeert het rapport. ‘De advocatuur raakt op die manier in een zelfgekozen isolement, en bevestigt het bij velen bestaande beeld van een vrijwel onaantastbare beroepsgroep.’
Iedereen die er eentje kent wéét dat de combinatie advocaat-transparantie een ongelukkige is. Advocaten hebben een dagtaak aan het opstellen van cover your ass mails en vingerwijzen naar De Ander. Het zijn doorgaans formele, mediaschuwe kommaneukers, die ieder woord afwegen tegen het fictieve woud aan aansprakelijkheid dat daarachter schuilgaat. Advocaten plaatsen consequent een filter tussen zichzelf en de ‘echte wereld’.
Dat doet iets met een mens. De togabroeders zijn tweekoppige monsters, Bree Vandekamps. Picture perfect dienstverleners met een zombiekant: alles is pais en vree tot er iets niet volgens plan gaat. Dan veranderen ze in Freddy Krugers die sissend ruzie maken over het laatste terrastafeltje in de zon. ,,Dat hadden we zo af-ge-spro-ken met de mensen die er hiervoor zaten.” Als je denkt alles onder controle te kunnen houden, verdwijnt je incasseringsvermogen als sneeuw voor de zon.

Dan zit er bij conflicten vaak maar een ding op: het Brinkman-bommetje. Zo is de top 30 grote kantoren in omvang nagenoeg gelijk gebleven de afgelopen tien jaar, maar het aantal eenmanszaken bijna exponentieel gegroeid. Crisis? Vast. Maar deels ook het Brinkman-effect. Bij ruzie, begin ik wel voor mezelluf.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …