Doorgaan naar hoofdcontent

De Office Feeder

‘Hi Goeiemorgen! he kijk eens wat ik heb meegenomen?’ Het is maandagochtend in de kantoorlift. Naast me staat Heidi Klum (zo heet ze niet echt, maar zo ziet ze er wel uit). Ze kijkt me bijzonder opgetogen aan. In de sprietige tentakels die bij gewone mensen “armen“ worden genoemd draagt Klum een bakblik. Bovenop het blik ligt een vrolijke geruite theedoek.
Haar wakkere glimlach en stralende ogen wachten op een reactie. Ik schraap mijn keel. Op maandagochtend ben ik niet zo spraakzaam. Net als een walvisachtige sonar golf mijn stembanden wil verlaten klinkt de Klumtoeter.

“TAART!’ Ze kijkt zo blij dat de lift elk moment door het dak kan schieten. Whoei!
‘Taart, ja ik zie het.’ Ik schuifel wat heen en weer op mijn Uggs en kijk naar de gestipte kittenheels aan het uiteinde van de drie kilometer benen van Klum.
Klum zie je niet in Uggs. Je ziet haar ook nooit met een ladder in haar panty. Of een wenkbrauwhaar in de BertvanSesamstraat-zone. Waarom sta ik met haar in de lift?
Boven, in mijn bureaula staat een paar keurige MarcJacobspumps, heus! Die Uggs draag ik alleen buiten!
Het onderwerp van mijn neurotische maandagochtend haat kwettert voort.
“ Tja, ik had dit weekend zo’n zin gekregen om te bakken. Heerlijk, al die muffins uit mijn oventje. Ik heb er wel vier gegeten!” Ho stop. Scratch back. Klum eet niets dat niet tot de planktonfamilie behoort. “En toen dacht ik, ik maak ook iets voor kantoor. Een taart! Verrassing!’
Lief, maar na zes taarten in de afgelopen maand is het helemaal geen verrassing meer.

Klum is de office feeder. Die vrouwelijke collega die het een persoonlijke missie heeft gemaakt om de calorieeninname van haar afdeling op te schroeven. Ieder kantoor heeft een office feeder. De vaak ragdunne verschijning die er genoegen in schept andere mensen vet te mesten, terwijl ze zelf geen calorie te veel inneemt.
Naast haar dagelijkse werk draait Klum een banketbakkerij met een gigantische productie. Er gaat geen week voorbij, of er staat een muffinmand, gehaktbrood of cupcaketoren in het keukentje van onze afdeling. Wij, haar slachtoffers, kunnen geen kopje koffie halen zonder dat we in onze afdelingsversie van Obese worden geduwd.

Op de hoek van haar bureau staat een snoeppot zo groot als een vissenkom. EN DE DOP IS ER ALTIJD AFGEDRAAID. Dus als je langsloopt dan kan je niet anders dan weer een graai doen. Klum zit er naast en drukt de drop zowat in je neus. Ze voorziet het gesnaai van onze afdeling van aanmoediging: “Joh. Pak lekker!” Van excuses en verklaringen, “Nee Marie, speculaasbrokken zijn niet slecht. Hersenen verbruiken veel energie!”, tot complimenten: “Dieet? Dat heb jij toch helemaal niet nodig Syl?
En daar gaan we weer. Gezwicht voor de verleidingstactieken van de office feeder. Over twee weken is ze met vakantie. Op de ijskast in kantoor is een weekmenu geplakt dat we dan gaan volgen. Het Dukandieet. Daar schijnt de echte Heidi Klum ook zo slank van te blijven.

.

Reacties

Chris zei…
Mooi experiment, maar als je de ketosis uit de monden van je collega's ruikt, bespring je je taarbrengende collega na twee weken als een hond zijn baasje de hele dag niet gezien heeft.
Anoniem zei…
Gewoon "nee dank je" zeggen, makkelijkste wat er is, denk ff aan al die (vieze) handen die de hele dag in die pot graaien.....
Anna zei…
Gewoon zeggen "Alleen als jij ook een stukje neemt"

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …