Doorgaan naar hoofdcontent

Jablabla?

Na Emile Roemer is PvdA-Kamerlid John Leerdam het volgende slachtoffer van een potje politicus pesten. Jael Jablabla? Die vervroegd vrijgekomen terrorist? Ja, tuurlijk. John wist er wel meer van dan de verslaggever die Giel Beelen had gestuurd. Hij had het er net nog met Dijsselbloem over gehad. Altijd aardig en vriendelijk blijven, had John tijdens de introductiedagen op de Rutger Castricum-training geleerd. Weet je nog wat er met Ella Vogelaar is gebeurd? Gewoon meekletsen, anders verlies je je baan. Komt 3fm met zoiets. Na een week trad de interimmer af. Eerlijkheid en geloofwaardigheid waren essentieel voor een Kamerlid, vond John. Ik vond het een beetje sneu. Koud een maand aan het werk. Net de kantoorgang aan het verkennen, op zoek naar de bedrijfskantine voor een bakje vruchtenkwark met alpencruesli. En als je, zoals John, ‘artistiek leider van een theatergezelschap' bent, doe je dat misschien met je ogen in je zak en je gedachten overal.
'Jababla', je moet het mij ook niet vragen before coffee. Op de Zuidas was hem dat nooit gebeurd. Daar is een beetje vriendelijk meekletsen geen fout, maar een vereiste. Een overlevingsstrategie. Wel volgens de regels van de Zuidas.

Dat herinnerde ik mij weer tijdens het skiweekend vorige week. 'En wat voeg jij eigenlijk toe aan kantoor', vroeg een man die ik nog niet eerder in de wandelgangen had gezien. Ik herkende hem wel, uit de kantoormail met nieuwe en oude gezichten. Dirk, want zo heette hij, ging weg, geloof ik. Deed iets met IT. Of een andere afdeling uit de kelder. Ondertussen beklommen we de piste met vellen onder onze ski’s. Ik zweette, was moe. Misschien maakte ik daarom een beginnersfout. Ik gaf een eerlijk antwoord.
Ik vertelde Dirk dat ik het niet altijd makkelijk vond op kantoor. Lastig om geïnspireerd te blijven. Met de druk om te gaan. Work life balance. Hyperventilatie. Zweetaanvallen. Dat soort dingetjes. Die kon ik delen met Dirk, want wij hadden een monsterverbond, zo saampjes zwetend op de piste. Dirk leek echt te luisteren en vroeg wel een half uur door.
Eigenlijk viel het kantooruitje reuze mee. Het skiweekend was best gezellig. En het luchtte ook wel eens op om je verhaal te kunnen doen. Best leuk ook, die collega’s van facility. Of IT. Dat moest ik nog maar eens navragen. Nou ja, hij ging toch weg. Dinsdag zat ik weer achter de pc. Een mailtje in mijn inbox, van Dirk. Onderwerp: coachingstraject. Met gratis ontspanningstips, uitnodiging voor een tussentijdse evaluatie en nog meer ‘blabla’ . Ja, ik moest het vooral niet verkeerd opvatten, het was ‘aardig bedoeld’. Dirk kwam inderdaad uit de kelder. Hij was de nieuwe HR-manager.
Eerlijkheid is een groot goed, maar niet op de Zuidas.
.

Reacties

Anoniem zei…
Pfff...je kunt er ook gewoon n punt achter zetten hoor...

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …