ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 16 april 2012

Jablabla?

Na Emile Roemer is PvdA-Kamerlid John Leerdam het volgende slachtoffer van een potje politicus pesten. Jael Jablabla? Die vervroegd vrijgekomen terrorist? Ja, tuurlijk. John wist er wel meer van dan de verslaggever die Giel Beelen had gestuurd. Hij had het er net nog met Dijsselbloem over gehad. Altijd aardig en vriendelijk blijven, had John tijdens de introductiedagen op de Rutger Castricum-training geleerd. Weet je nog wat er met Ella Vogelaar is gebeurd? Gewoon meekletsen, anders verlies je je baan. Komt 3fm met zoiets. Na een week trad de interimmer af. Eerlijkheid en geloofwaardigheid waren essentieel voor een Kamerlid, vond John. Ik vond het een beetje sneu. Koud een maand aan het werk. Net de kantoorgang aan het verkennen, op zoek naar de bedrijfskantine voor een bakje vruchtenkwark met alpencruesli. En als je, zoals John, ‘artistiek leider van een theatergezelschap' bent, doe je dat misschien met je ogen in je zak en je gedachten overal.
'Jababla', je moet het mij ook niet vragen before coffee. Op de Zuidas was hem dat nooit gebeurd. Daar is een beetje vriendelijk meekletsen geen fout, maar een vereiste. Een overlevingsstrategie. Wel volgens de regels van de Zuidas.

Dat herinnerde ik mij weer tijdens het skiweekend vorige week. 'En wat voeg jij eigenlijk toe aan kantoor', vroeg een man die ik nog niet eerder in de wandelgangen had gezien. Ik herkende hem wel, uit de kantoormail met nieuwe en oude gezichten. Dirk, want zo heette hij, ging weg, geloof ik. Deed iets met IT. Of een andere afdeling uit de kelder. Ondertussen beklommen we de piste met vellen onder onze ski’s. Ik zweette, was moe. Misschien maakte ik daarom een beginnersfout. Ik gaf een eerlijk antwoord.
Ik vertelde Dirk dat ik het niet altijd makkelijk vond op kantoor. Lastig om geïnspireerd te blijven. Met de druk om te gaan. Work life balance. Hyperventilatie. Zweetaanvallen. Dat soort dingetjes. Die kon ik delen met Dirk, want wij hadden een monsterverbond, zo saampjes zwetend op de piste. Dirk leek echt te luisteren en vroeg wel een half uur door.
Eigenlijk viel het kantooruitje reuze mee. Het skiweekend was best gezellig. En het luchtte ook wel eens op om je verhaal te kunnen doen. Best leuk ook, die collega’s van facility. Of IT. Dat moest ik nog maar eens navragen. Nou ja, hij ging toch weg. Dinsdag zat ik weer achter de pc. Een mailtje in mijn inbox, van Dirk. Onderwerp: coachingstraject. Met gratis ontspanningstips, uitnodiging voor een tussentijdse evaluatie en nog meer ‘blabla’ . Ja, ik moest het vooral niet verkeerd opvatten, het was ‘aardig bedoeld’. Dirk kwam inderdaad uit de kelder. Hij was de nieuwe HR-manager.
Eerlijkheid is een groot goed, maar niet op de Zuidas.
.

1 opmerking:

Anoniem zei

Pfff...je kunt er ook gewoon n punt achter zetten hoor...

Een reactie plaatsen