Doorgaan naar hoofdcontent

Open Huizen Dag

Vorige week zaterdag was de NVM Open Huizen Dag en ik deed eraan mee.‘Ik zag je huis op Funda staan, en ik dacht, hoe ziet het huis van m'n buuv eruit na de verbouwing van vorig jaar?’Mijn onderbuurvrouw, die sinds 1973 voor 120 gulden in hetzelfde
appartement, maar dan een verdieping lager resideert, kijkt om de hoek. De scheefwoner neemt een plakje zelfgebakken cake van de schaal en knikt guitig naar de potentiële kopers. "U heeft het voor het uitzoeken hè, het is een kopersmarkt."Terwijl ik de buurvrouw naarbuiten duw, draai ik me naar het stel dat in mijn keuken staat.

‘Ok. Waar was ik?’ vraag ik de potentiële kopers. ‘Oh ja.’ In 2005 dus volledig gerenoveerd en ik heb zelf de keuken ontworpen. Kijk, wijs ik naar mijn ingebouwde espresso-apparaat. De kopers blijven stil en kijken er naar. Ineens lijkt het idee om 3000 euro te besteden aan een keukenkast met ingebouwde espresso machine toch wat minder geslaagd.
Op de Zuidas huren we niet, we kopen. Daarom zit ik, net als de rest van de Zuidas, met een te duur huis. Groter wonen? Kan niet. Kleiner wonen? Kan ook niet. Het is inderdaad een kopersmarkt en de kans is klein dat je je hypotheekschuld uit de verkoopopbrengst haalt.
En dus zijn we van machtige huizenbezitters veranderd in kleine ondernemers met slechts één product in de etalage. Ons eigen huis. De open huizen dag was een pijnlijke ervaring. Maar waarom eigenlijk?
Op de Zuidas zijn we toch gewend om te verkopen? Bankiers verkopen financiële producten, advocaten advies en alle Zuidassers zichzelf. Jezelf verkopen is een van de belangrijkste bezigheden op de Zuidas en we zijn er goed in. Natuurlijk moet ik die
promotie krijgen, weet je wel hoe goed ik ben? Bluffen en onszelf van ons beste kant laten zien. Daar zijn we in getraind. Dat is ons tweede natuur
Als we dan toch die promotie niet binnenslepen, is dat vervelend, maar we vatten het niet persoonlijk op. Hoe anders is het met je eigen huis. Je ziel en zaligheid zit in die white wash eikenhouten vloer en die nieuwe keuken. Het huis vertegenwoordigt wie jij echt bent.En niemand wil het hebben. Dat doet pijn.
‘Die vloer? Dit zou ik wel willen vervangen. Is die vastgelijmd?’ Vraagt een potentiële koper met tuinbroek mij. Ik kijk naar mijn eikenhouten vloer. De
man heeft een plak cake in zijn hand en kijkt mij vragend aan. Geen idee! Antwoord ik hem. Vraag dat maar aan mijn makelaar! Ik duw hem
een brochure in zijn hand en wijs hem de deur. Die draai ik op slot. Niemand komt er meer in. Verkopen laat ik over aan mijn makelaar.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …