Doorgaan naar hoofdcontent

Over heksen en laffe hazen

Nurten Albayrak trekt een rood jasje aan die ochtend. Een iPod-deck met haar iPhone zet ze op een krukje naast de spiegel. Haar man en kinderen zitten beneden aan een kommetje muesli. Ze hebben haar alleen gelaten, zodat ze zich in rust kan voorbereiden voor vandaag. Rood, geen kleur voor een bange muis, nee. Rood, de kleur van bloed. Van strijd. Nurten is niet bang voor een buts of een schram. Ze zet een nummer op haar iPod op. Het nummer dat ze in dit soort situaties altijd draait. Alleen het intro al: ‘Risin’ up, back on the street. Did my time, took my chances.’ Ze trekt haar kraag recht en kijkt zichzelf diep aan in de spiegel. ’Dit is een publieke executie. Ik weet heel goed van mezelf dat ik een stevige bestuurder ben. Het rapport is tendentieus.’ Ze zet haar gedachten op een rijtje. Het nummer van Survivor raast door. ‘It’s the eye of the tiger, it’s the thrill of the fight. Risin’ up to the challenge of our rival/And the last known survivor, stalks his prey in the night.’ Nurten stift haar lippen met rechts en doet een fistpump met links. ‘And he’s watchin’ us all, in the eye of the tiger’. Nurten Albayrak is afgefakkeld. Wat begon als een onduidelijkheid over salaris, iets met betaald worden voor veertig uur terwijl ze een 38-urig contract had. Te veel geld in ieder geval. Daarnaast een verzoek √† la J-lo omtrent een Mercedes. Voil√†, de Marie Antoinette van publiek-bestuurlijk Nederland was geboren. Eraf met haar kop! Albayrak zou een zonnekoningin zijn, de werknemers van het COA sidderden voor Big Bad ‘Bay. In plaats van onder te duiken tot de shitstorm is overgewaaid, vecht Albayrak als een bokser in de derde ronde met dichtgeslagen ogen door. Donderdag hield ze haar eigen pleidooi in Nieuws­poort, na het verliezen van een kort geding tegen haar schorsing. Zowel in bestuursland, als op de Zuidas geldt: wie geschoren wordt moet stilzitten. Graaiende ceo’s, bestuurders met een luchtje, ze vertrekken met de stille trom. Soms naar Bonaire (Staal), soms naar een landgoed met hekken eromheen (Rijkman Groenink) On the down low dus. Tot de nieuwe tijd ergere schurken heeft opgeleverd, en ze in rust weer kunnen terugkeren in een geschikte functie. Niet Bay Bay, zij trok haar rode jasje recht en ging donderdag in Nieuwspoort haar tormentors te lijf. Wat er ook waar is van de beschuldigingen omtrent de bestuurder, hiermee scoorde ze wat mij betreft een sticker achter haar naam. Albayrak is misschien (maar misschien ook niet) een terrorbaas, een laffe haas is ze in ieder geval niet.

Reacties

Anoniem zei…
ze had het kort geding over schorsing toch gewonnen in hoger beroep? Wel heeft ze onlangs kort geding verloren waarin ze onder meer afgifte van de aan het onderzoek (commissie Scheltema) liggende stukken vorderde..
Anoniem zei…
Ze had, naar goed Hollands gebruik, zelf ook een commissie kunnen instellen die dan met een 'onafhankelijk' oordeel zou komen over wat het COA haar heeft aangedaan. En ze had een spin aan de discussie kunnen geven door in een interview in Opzij te stellen dat de hele affaire eigenlijk niet haar betreft, maar het zijn van een vrouw in een hoge positie. En daarna had ze in Linda kunnen laten zien dat ze ondanks alles nog steeds gewoon de boterhammen voor haar kinderen smeert en ook weleens een taart bakt.

In plaats daarvan kiest ze ervoor in Nieuwspoort alle over haar bestaande vooroordelen als ranzuneuze controlfreak te bevestigen.

Het rode jasje als knipoog naar de warme band die haar familie met de PvdA onderhoudt, dat is dan weer wel gedurfd...
Anoniem zei…
@Anoniem, goed opgemerkt.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …