ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 24 april 2012

Over heksen en laffe hazen

Nurten Albayrak trekt een rood jasje aan die ochtend. Een iPod-deck met haar iPhone zet ze op een krukje naast de spiegel. Haar man en kinderen zitten beneden aan een kommetje muesli. Ze hebben haar alleen gelaten, zodat ze zich in rust kan voorbereiden voor vandaag. Rood, geen kleur voor een bange muis, nee. Rood, de kleur van bloed. Van strijd. Nurten is niet bang voor een buts of een schram. Ze zet een nummer op haar iPod op. Het nummer dat ze in dit soort situaties altijd draait. Alleen het intro al: ‘Risin’ up, back on the street. Did my time, took my chances.’ Ze trekt haar kraag recht en kijkt zichzelf diep aan in de spiegel. ’Dit is een publieke executie. Ik weet heel goed van mezelf dat ik een stevige bestuurder ben. Het rapport is tendentieus.’ Ze zet haar gedachten op een rijtje. Het nummer van Survivor raast door. ‘It’s the eye of the tiger, it’s the thrill of the fight. Risin’ up to the challenge of our rival/And the last known survivor, stalks his prey in the night.’ Nurten stift haar lippen met rechts en doet een fistpump met links. ‘And he’s watchin’ us all, in the eye of the tiger’. Nurten Albayrak is afgefakkeld. Wat begon als een onduidelijkheid over salaris, iets met betaald worden voor veertig uur terwijl ze een 38-urig contract had. Te veel geld in ieder geval. Daarnaast een verzoek à la J-lo omtrent een Mercedes. Voilà, de Marie Antoinette van publiek-bestuurlijk Nederland was geboren. Eraf met haar kop! Albayrak zou een zonnekoningin zijn, de werknemers van het COA sidderden voor Big Bad ‘Bay. In plaats van onder te duiken tot de shitstorm is overgewaaid, vecht Albayrak als een bokser in de derde ronde met dichtgeslagen ogen door. Donderdag hield ze haar eigen pleidooi in Nieuws­poort, na het verliezen van een kort geding tegen haar schorsing. Zowel in bestuursland, als op de Zuidas geldt: wie geschoren wordt moet stilzitten. Graaiende ceo’s, bestuurders met een luchtje, ze vertrekken met de stille trom. Soms naar Bonaire (Staal), soms naar een landgoed met hekken eromheen (Rijkman Groenink) On the down low dus. Tot de nieuwe tijd ergere schurken heeft opgeleverd, en ze in rust weer kunnen terugkeren in een geschikte functie. Niet Bay Bay, zij trok haar rode jasje recht en ging donderdag in Nieuwspoort haar tormentors te lijf. Wat er ook waar is van de beschuldigingen omtrent de bestuurder, hiermee scoorde ze wat mij betreft een sticker achter haar naam. Albayrak is misschien (maar misschien ook niet) een terrorbaas, een laffe haas is ze in ieder geval niet.

3 opmerkingen:

Anoniem zei

ze had het kort geding over schorsing toch gewonnen in hoger beroep? Wel heeft ze onlangs kort geding verloren waarin ze onder meer afgifte van de aan het onderzoek (commissie Scheltema) liggende stukken vorderde..

Anoniem zei

Ze had, naar goed Hollands gebruik, zelf ook een commissie kunnen instellen die dan met een 'onafhankelijk' oordeel zou komen over wat het COA haar heeft aangedaan. En ze had een spin aan de discussie kunnen geven door in een interview in Opzij te stellen dat de hele affaire eigenlijk niet haar betreft, maar het zijn van een vrouw in een hoge positie. En daarna had ze in Linda kunnen laten zien dat ze ondanks alles nog steeds gewoon de boterhammen voor haar kinderen smeert en ook weleens een taart bakt.

In plaats daarvan kiest ze ervoor in Nieuwspoort alle over haar bestaande vooroordelen als ranzuneuze controlfreak te bevestigen.

Het rode jasje als knipoog naar de warme band die haar familie met de PvdA onderhoudt, dat is dan weer wel gedurfd...

Anoniem zei

@Anoniem, goed opgemerkt.

Een reactie plaatsen