Doorgaan naar hoofdcontent

'Het is hier Fantastisch'

Sinds een paar weken heb ik een soort van thuisgevoel op de Zuidas. De halve Hema-rookworst is er in zijn kreukelige witte jasje verkrijgbaar. Net als het ontbijtje voor een euro, het zeemansblauwe regenpak en de onverwoestbare zestig denier beenbekleding. Die heet op de Zuidas maillot, maar mijn moeder noemt hem nog gewoon ‘panty’. Kantoor- en badkamerartikelen complementeren het winkelcentrumassortiment. Na het uitzoeken van een cellofaantje badparels bij de Rituals en een ‘giftcard’ bij de Paper Chase, kun je zelfs een ‘huisgemaakte salade’ en een ‘cortado’ scoren bij de Julia’s. Ik vind het een slimme zet. De Zuidas is na de Bijlmer hét voorbeeld van mislukte cityplanning. Daar leidde de utopie van idyllisch beschutte parkjes tot breezerkelders en bangalijstjes. De vierkante meter staal, glas en gewapend beton op de Zuidas, daar is al jaren geen burger heen te slaan. De woontorens tussen de kantoorkolossen staan leeg. Nu lijkt het alsof de marketingfolder ‘Wonen op de Zuidas in 2050’ is opgewaardeerd met oud-Hollandsche gezelligheid. ‘Je hoeft niet naar huis, je bent al thuis’, schreeuwen winkels me dagelijks toe. Laverend tussen Toscane en de provinciestad waar ik ben opgegroeid, beleef ik elke werkdag het ‘Grote Marktgevoel’. Alsof mijn moeder straks komt vertellen dat de ‘panty’s’ in de aanbieding zijn. Of dat je hier lavendelzakjes kunt kopen in cadeauverpakking. Yvon Jaspers belt nog net niet aan om een huisgemaakte lasagne te komen eten aan een zelfgekluste picknicktafel tijdens de lunch. Kwestie van tijd. Voor je het weet, zit er een Gamma naast de Wagamama. Een van mijn kantoorgenoten begon zelfs over ‘een woning bekijken’ in de toren naast Dicky’s. Nu was het nog wat kil, maar let op, over tien jaar is het hier gezelliger dan bij de Toppers. Verwachtingswaarde inprijzen noemde hij dat en begon over de beursgang bij Facebook. Voor je het wist, gaan de prijzen hier ook 25 keer over de kop. En ik moet zeggen, het had effect. Overwerken was minder erg, de pauze oprechte ontspanning. Tot ik zaterdagmiddag op de Zuidas kwam. Een vriendin stelde voor nog wat te drinken in de stad. Nee hoor, zei ik, niet nodig. Het was hier tegenwoordig hartstikke gezellig. We liepen een rondje. Bijna alle terrassen bleken dicht. Dicky’s, de Hema, Rituals. Tegen zessen konden we alleen een wijntje bij de Wagamama scoren. Daar zaten we op betonnen banken naar het lege Strawinskyplein te turen. Of het nog drukker werd, vroeg ik de serveerster die geen Nederlands sprak. Ze haalde haar schouders op en keek me aan alsof ik net een heel domme vraag had gesteld. ‘No, it’s the weekend.’.

Reacties

Anoniem zei…
"Verwachtingswaarde inprijzen" in de NL huizenmarkt.... da's inderdaad net zoiets -in ieder geval net zo slim- als in Facebook stappen.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …