ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 30 mei 2012

'Het is hier Fantastisch'

Sinds een paar weken heb ik een soort van thuisgevoel op de Zuidas. De halve Hema-rookworst is er in zijn kreukelige witte jasje verkrijgbaar. Net als het ontbijtje voor een euro, het zeemansblauwe regenpak en de onverwoestbare zestig denier beenbekleding. Die heet op de Zuidas maillot, maar mijn moeder noemt hem nog gewoon ‘panty’. Kantoor- en badkamerartikelen complementeren het winkelcentrumassortiment. Na het uitzoeken van een cellofaantje badparels bij de Rituals en een ‘giftcard’ bij de Paper Chase, kun je zelfs een ‘huisgemaakte salade’ en een ‘cortado’ scoren bij de Julia’s. Ik vind het een slimme zet. De Zuidas is na de Bijlmer hét voorbeeld van mislukte cityplanning. Daar leidde de utopie van idyllisch beschutte parkjes tot breezerkelders en bangalijstjes. De vierkante meter staal, glas en gewapend beton op de Zuidas, daar is al jaren geen burger heen te slaan. De woontorens tussen de kantoorkolossen staan leeg. Nu lijkt het alsof de marketingfolder ‘Wonen op de Zuidas in 2050’ is opgewaardeerd met oud-Hollandsche gezelligheid. ‘Je hoeft niet naar huis, je bent al thuis’, schreeuwen winkels me dagelijks toe. Laverend tussen Toscane en de provinciestad waar ik ben opgegroeid, beleef ik elke werkdag het ‘Grote Marktgevoel’. Alsof mijn moeder straks komt vertellen dat de ‘panty’s’ in de aanbieding zijn. Of dat je hier lavendelzakjes kunt kopen in cadeauverpakking. Yvon Jaspers belt nog net niet aan om een huisgemaakte lasagne te komen eten aan een zelfgekluste picknicktafel tijdens de lunch. Kwestie van tijd. Voor je het weet, zit er een Gamma naast de Wagamama. Een van mijn kantoorgenoten begon zelfs over ‘een woning bekijken’ in de toren naast Dicky’s. Nu was het nog wat kil, maar let op, over tien jaar is het hier gezelliger dan bij de Toppers. Verwachtingswaarde inprijzen noemde hij dat en begon over de beursgang bij Facebook. Voor je het wist, gaan de prijzen hier ook 25 keer over de kop. En ik moet zeggen, het had effect. Overwerken was minder erg, de pauze oprechte ontspanning. Tot ik zaterdagmiddag op de Zuidas kwam. Een vriendin stelde voor nog wat te drinken in de stad. Nee hoor, zei ik, niet nodig. Het was hier tegenwoordig hartstikke gezellig. We liepen een rondje. Bijna alle terrassen bleken dicht. Dicky’s, de Hema, Rituals. Tegen zessen konden we alleen een wijntje bij de Wagamama scoren. Daar zaten we op betonnen banken naar het lege Strawinskyplein te turen. Of het nog drukker werd, vroeg ik de serveerster die geen Nederlands sprak. Ze haalde haar schouders op en keek me aan alsof ik net een heel domme vraag had gesteld. ‘No, it’s the weekend.’.

1 opmerking:

Anoniem zei

"Verwachtingswaarde inprijzen" in de NL huizenmarkt.... da's inderdaad net zoiets -in ieder geval net zo slim- als in Facebook stappen.

Een reactie plaatsen