Doorgaan naar hoofdcontent

Lion King

Sarkozy is niet langer de president van Frankrijk. En met hem verdwijnt er weer een Diva van het politieke toneel; Carla Bruni. Fotomodel. Fluisterliedjeszangeres. Woody Allen-film cameo-ster en eeuwig jong. Althans dat leek zo, totdat haar gezicht katachtige trekken ging vertonen. Carla viel in de Botox en Filler-valkuil, waar Meg Ryan en Courtney Cox en ook Megan Fox al eerder in vielen. Hamsterwangetjes, een spiegelglad voorhoofd en rubberachtige lippen. In de vier jaar dat ze aan Sarkozy’s zijde verkeerde, veranderde beeldige Carla langzaam maar zeker in een kattige versie van een V for Vendetta masker. Op de Zuidas worden ook rimpels platgeprikt, kaaklijnen aangetrokken en extra haarstukken ingeweven. Hard werken is een must, maar je mag het niet aan iemands uiterlijk afzien. Dus wel: de billable uren van een all nighter. Niet: de perkamentkleurige teint na een allnighter. Wel: drie deals tegelijk draaien. Niet: drie kilo aankomen omdat je al weken krachtvoer op kantoor eet. Daarbij geldt: de heren komen wel weg met rimpels en wallen, vrouwen niet. Maar, eerlijk is eerlijk; de heren komen niet weg met een paar kilo teveel, de vrouwen ook niet. Dus wordt er ge-bikramd en koolhydraatloos gegeten (de twintigers), ge-sonja’d en ge-South Beached (door de 35plussers) en gepowerwalked door de vijftigers. Er is een notoire Zuidas-Partner die heilig gelooft in de power van Yoghurt. Wanneer de weegschaal de verkeerde kant van honderd aangeeft is het tijd voor een speciale bezorgdienst van Campina. Man en Yoghurt, Yoghurt en Man. Onafscheidelijk voor een periode van vier weken. Waarna de ineengevallen versie van partner in kwestie zich in een periode van vier weken weer tot het gebruikelijk volume voleet. Maakt niet uit, een A for Effort! Sinds een paar jaar komen de V for Vendetta maskers ook langzaam tevoorschijn op de Zuidas. Een eendesnuitje hier, een onnatuurlijk bol wangetje daar. En niet alleen bij vrouwen van een jaar of 50, neen, de eerste rimpels worden bij de dertigers al driftig weggepoetst met een prikje gif. Preventief botoxen, heet dat. Als professionele vrouw mag je kennelijk niet langer een charmant craqueleetje kweken. Je moet net als de Hollywood dames of je gezicht op sterk water zetten. A la Marijke Helwegen of haar Amerikaanse collega Jocelyn, catwoman, Wildestein. Geen uitdrukking in dat gekke kussenachtige gezicht. Misschien maakt dat over een paar jaar gewoon onderdeel uit van je werkoutfit op de Zuidas. Toch hoop ik dat het bij een paar maskers blijft. Lieve vrouwen van de Zuidas, Botox en Fillers zijn uit. Kijk naar Carla, die kan nu alleen nog auditie doen voor Lion King, de musical. Als Koning Mufasa.

Reacties

Chris zei…
Wat dacht je van Meg Ryan? Niet eens zo lang geleden beschouwd als een van de mooiste vrouwen op aarde. Tegenwoordig lijkt ze op de vrouwelijke reïncarnatie van Bart de Graaf.

http://www.wunderweib.de/media/redaktionell/wunderweib/intouch_2/beauty_1/beautypannen/oktober2009_10/botox_stars/meg-ryan-beauty-op-h.jpg
Anoniem zei…
Mufasa is dus zo onnatuurlijk en onecht als Carla Bruni nu is....de laatste zin wordt ook niet echt ingeleid ergens...ik snap de vergelijking blijkbaar niet, but wft, MORGEN gelukkig weer een nieuwe blog hier :-)

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …