Doorgaan naar hoofdcontent

Populaire meisjes

Deze maand was de US Masters. Een van de vier grootste en belangrijkste golf toernooien, die plaats vindt op een prestigieuze en conservatieve golfclub: Augusta National Golf Club. Ik zie je denken: ‘Who the fuck cares’ Nou, behalve bijna bejaarden in driekwarts ruitjesbroeken en zonnekleppen zoals die oorspronkelijk bedoeld waren, vrij weinig mensen. En hoewel iedere Zuidasser af en toe een balletje zou moeten slaan, al is dat op de goedkope baan [delete: van] Amstelborgh, heeft niemand naar de US Master gekeken. Golf kijken is als verf zien opdrogen zeggen ze. Weinig enerverend. Maar niet dit jaar. Inzet was mevrouw Virginia Rometty. Een blonde goedgekapte stoot van 54. Houdt van golfen en van duiken, maar vind duiken leuker dan golfen. Is dit een contactadvertentie voor de affluent en middle aged? Neen. Rometty is CEO van de IBM, technogigant, en de grootste sponsor van de US Masters. De Augusta golf club is een lekker dichtgetikt countryclubje van de Missisipi soort; slegts veur mannen en blanken. Tien jaar geleden lieten ze met tegenzin de eerste Afro-Amerikaanse golfer toe. Vrouwen zijn nog steeds niet welkom. Ginni, geldschuiver van het toernooi, mag dus, anders dan al haar mannelijke voorgangers, zelf niet lid worden van de groene jasjes club wegens gebrek aan vleeslolly. De hele vrouwelijke FT lezende helft van de bevolking knijpt zich in haar handjes. Een diversiteitsrel, met als inzet ‘De Positie van de vrouw’. Er werd gewacht op Ginni. En gewacht. Maar er kwam niks. Ginni reageerde niet en ook van IBM kwam er geen reactie. Het toernooi is inmiddels voorbij. De publieksreacties waren woedend: We eisten actie van IBM. Afschaffing van het sponsorship. Een woede aanval van Ginni. Iets. Al is het maar een tweet. Een facebook status update of een Foursquare check in: ‘At Augusta right now, claiming my membership.’ Zo iets. Maar de blonde Ginni ging verder met het managen van IBM, alsof er niks aan de hand was. Dit kan toch niet? Was reactie hier op de Zuidas. Maar waarom eigenlijk niet? Ginni kan toch gewoon niet bij de jongens willen horen? Vroeger in groep 8 wilde je toch ook helemaal niet bij de jongens horen? Je wilde bij de meisjes horen. De populaire meisjes. Deze lagere schoolwijsheid is in al die jaren echt niet veranderd. Als je meer diversiteit wil hebben, moet je als bedrijf zorgen voor populaire meisjes. Meisjes waar de rest van de meisjes bij willen horen en zich aan op kunnen trekken. Meisjes als Ginni. En natuurlijk weten we allemaal dat de echte deals gesloten worden in het met mahonie hout betimmerde en bordeauxrode tapijt belegde clubhuis. Nu nog wel. Maar net zoals vroeger de jongens altijd wel heel stoer deden, maar toch heimelijk de kant op keken van die ondoordringbare meisjesgroepjes,zullen de mannen dat uiteindelijk ook wel doen. Eerst geloven in onszelf. Dan komt de man vanzelf wel. .

Reacties

Anoniem zei…
Even iets anders dames, weet niet of ik het gemist heb maar is jullie tweede boek al uit?
Anoniem zei…
Precies! Gewoon de tactiek veranderen.
Anoniem zei…
Ray says:

'Een goed gekapte stoot van 54'? Komische omschrijving..lach..

Dames, ik kan u eerlijkheidshalve zeggen, dat er altijd heimelijk gekeken wordt naar jullie kant..

Fijne dag..

Vriendelijke groet,

Ray
0650275335
zozuidas zei…
@anoniem: Tweede boek is nog niet uit... Coming soon! We houden je op de hoogte via onze site

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …