Doorgaan naar hoofdcontent

FOMO

Ik heb een haat-liefde verhouding met mijn Iphone. Voornamelijk liefde . Mijn Iphone is mijn sociale aorta, die smsjes, telefoontjes, whatsappjes en mailtjes naar mij toe pompt. Soms fluister ik zachtjes, zodat niemand het kan horen: ‘Ik hou van jou’ naar mijn Iphone.. En ‘piep’ daar krijg ik dan een vriendelijk smsje voor terug. Mijn hart maakt een heel klein sprongetje. Ieder smsje is in potentie spannend. Tot je hem opent en het je digibete overbezorgde moeder is: ‘Het regent. Doe je jas aan. Groet. Je Moeder.’ Maar dat maakt niet uit. In de weekenden, als ik een keer oververmoeid thuis wil blijven, kan de liefde omslaan in haat. Maar daar wil ik mijn Iphone niet de schuld van geven. Daar is zij te lief voor. De schuld zoek ik bij mijzelf. Ik heb namelijk last van FOMO. Een enge ziekte? Nee. FOMO staat voor Fear of Missing Out en ik heb het zwaar te pakken. Ieder ferm besluit om niet uit te gaan, want ik heb de hele week al alcohol gedronken én ik ben eigenlijk een beetje ziek én ook nog heel erg moe én ik moet morgen nog veel doen kan in een paar smsjes omslaan. ‘Ga jij trouwens ook mee?’ ‘Nee.’ ‘Ah. Waarom niet. Het wordt superleuk!’ ‘Nee echt niet.’ ‘Pretty Please? G. en H. komen ook.’ ‘Ok.’ Ik heb de ruggengraat van een naaktslak. . En dan sta ik om 02:30h 's nachts, tussen de op electro hossende menigte, te verlangen naar mijn bedje. In het zeldzame geval dat ik toch sterk genoeg in mijn schoenen sta om mijn angst te beteugelen en besluit dat ik nu toch echt. Nee echt! Niet uitga (whaa! Eng!), slaat de FOMO toe en lig ik in bed op mijn Iphone de Facebook updates te checkenen tweetdeck te verversen voor nieuwe tweets van vrienden van vrienden die ook naar dat ene feestje zijn gegaan. Bij gebrek aan status updates van vrienden (oh oh, dan zou het wel eens heeel erg leuk kunnen zijn, want ze hebben geen tijd om even hun Iphone erbij te pakken) bekijk ik de facebookpagina van die ene vage DJ waar ik nog nooit van heb gehoord, maar waarvan iedereen zegt dat hij zo gaaf is en die ik nu moet missen omdat ik zo nodig thuis in bed facebook updates moest checken. Op zulke momenten vervloek ik mijn lieve Iphone die ervoor zorgt dat ik niet, zoals ik van plan was, lig te tukken. Het meest FOMO verhogend is whatsapp. ‘Onwijs veel zin in!’ verschijnt het eerste berichtje in de groep, waar ik ook in zit. ‘Ik ook! Wordt geweldig!’ ‘Yeuh’ Maar soms, heel soms maakt What's app de angst om wat te missen minder. ‘Waar ben je?’ ‘Buiten.’ ‘Hoezo buiten?’ ‘Waar is de rest?’ ‘Ik sta links aan de bar.’ ‘Daar ben ik net geweest?’ ‘Ik kom niet meer binnen?’ ‘ Het is te druk.’ ‘Ik ben bij de W.C.’s!’ ‘Waar is iedereen?’ Ik schud mijn kussen op en geef mijn Iphone een nachtzoen. ‘Welterusten lieverd’ fluister ik zachtjes, terwijl ik in slaap val. .

Reacties

Anoniem zei…
Gewoon in de huiskamer laten liggen als je lekker vroeg naar bed gaat!
Anoniem zei…
Infobesitas noemen ze het ook wel, afkicken!!
Anoniem zei…
Dit noemen ze gewoonweg zielig! Met "nee" zeggen onderscheid je je van de rest.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …