ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







woensdag 6 juni 2012

FOMO

Ik heb een haat-liefde verhouding met mijn Iphone. Voornamelijk liefde . Mijn Iphone is mijn sociale aorta, die smsjes, telefoontjes, whatsappjes en mailtjes naar mij toe pompt. Soms fluister ik zachtjes, zodat niemand het kan horen: ‘Ik hou van jou’ naar mijn Iphone.. En ‘piep’ daar krijg ik dan een vriendelijk smsje voor terug. Mijn hart maakt een heel klein sprongetje. Ieder smsje is in potentie spannend. Tot je hem opent en het je digibete overbezorgde moeder is: ‘Het regent. Doe je jas aan. Groet. Je Moeder.’ Maar dat maakt niet uit. In de weekenden, als ik een keer oververmoeid thuis wil blijven, kan de liefde omslaan in haat. Maar daar wil ik mijn Iphone niet de schuld van geven. Daar is zij te lief voor. De schuld zoek ik bij mijzelf. Ik heb namelijk last van FOMO. Een enge ziekte? Nee. FOMO staat voor Fear of Missing Out en ik heb het zwaar te pakken. Ieder ferm besluit om niet uit te gaan, want ik heb de hele week al alcohol gedronken én ik ben eigenlijk een beetje ziek én ook nog heel erg moe én ik moet morgen nog veel doen kan in een paar smsjes omslaan. ‘Ga jij trouwens ook mee?’ ‘Nee.’ ‘Ah. Waarom niet. Het wordt superleuk!’ ‘Nee echt niet.’ ‘Pretty Please? G. en H. komen ook.’ ‘Ok.’ Ik heb de ruggengraat van een naaktslak. . En dan sta ik om 02:30h 's nachts, tussen de op electro hossende menigte, te verlangen naar mijn bedje. In het zeldzame geval dat ik toch sterk genoeg in mijn schoenen sta om mijn angst te beteugelen en besluit dat ik nu toch echt. Nee echt! Niet uitga (whaa! Eng!), slaat de FOMO toe en lig ik in bed op mijn Iphone de Facebook updates te checkenen tweetdeck te verversen voor nieuwe tweets van vrienden van vrienden die ook naar dat ene feestje zijn gegaan. Bij gebrek aan status updates van vrienden (oh oh, dan zou het wel eens heeel erg leuk kunnen zijn, want ze hebben geen tijd om even hun Iphone erbij te pakken) bekijk ik de facebookpagina van die ene vage DJ waar ik nog nooit van heb gehoord, maar waarvan iedereen zegt dat hij zo gaaf is en die ik nu moet missen omdat ik zo nodig thuis in bed facebook updates moest checken. Op zulke momenten vervloek ik mijn lieve Iphone die ervoor zorgt dat ik niet, zoals ik van plan was, lig te tukken. Het meest FOMO verhogend is whatsapp. ‘Onwijs veel zin in!’ verschijnt het eerste berichtje in de groep, waar ik ook in zit. ‘Ik ook! Wordt geweldig!’ ‘Yeuh’ Maar soms, heel soms maakt What's app de angst om wat te missen minder. ‘Waar ben je?’ ‘Buiten.’ ‘Hoezo buiten?’ ‘Waar is de rest?’ ‘Ik sta links aan de bar.’ ‘Daar ben ik net geweest?’ ‘Ik kom niet meer binnen?’ ‘ Het is te druk.’ ‘Ik ben bij de W.C.’s!’ ‘Waar is iedereen?’ Ik schud mijn kussen op en geef mijn Iphone een nachtzoen. ‘Welterusten lieverd’ fluister ik zachtjes, terwijl ik in slaap val. .

3 opmerkingen:

Anoniem zei

Gewoon in de huiskamer laten liggen als je lekker vroeg naar bed gaat!

Anoniem zei

Infobesitas noemen ze het ook wel, afkicken!!

Anoniem zei

Dit noemen ze gewoonweg zielig! Met "nee" zeggen onderscheid je je van de rest.

Een reactie plaatsen