Doorgaan naar hoofdcontent

Fussbol

Voetbal was een drama, tenzij je je concentreerde op Mats Hummels van die Mannschaft. Maar het voetbal viel tegen. Dus was er kritiek. Kabouter Wesley was de boosdoener, zei het humorkanon van kantoor, want die kon de afstand niet goed inschatten tussen de lat en de keep. Huntelaar had het gedaan, want die was niet eens te zien in het veld, zei een ander. Waar iets mis gaat, ontstaat de schuldvraag. Een natuurlijke behoefte van de mens. Zeker als er geld mee is gemoeid. De Aziaten gokken massaal op de wedstrijden en wij op kantoor ook. Dus we klagen. Een overwinning op Portugal, daar durven we niet eens over te praten. Alleen Jack van Gelder is net de dame van HR: hoe slecht het ook gaat, over de prestaties van het bedrijf geen onvertogen woord. Op de Zuidas wordt er vaker met de vinger gewezen dan tijdens een potje hints. Heeft iets te maken met de hiërarchische verhoudingen. Als er weinig ruimte is voor discussie, moet je je naam op een andere naam zuiveren. Dat doen we op de Zuidas doorgaans preventief, in de vorm een CC. Eén druk op de tweede Outlook knop betekent gedeelde verantwoordelijkheid. Tien lagen bilbedekking tegen baggerstromen if the shit hits the fan. Met een CC’tje degradeer je een collega tot afvoerkanaal voor alle derrie als je zelf naast schiet, zoals Huntelaar, of er twee doorlaat, zoals Stekelnurg. Het is een veiligheidsnet. En het blijft tussen je collega, jou en je baas. Maar laatst zag ik een nieuwe, openbare vorm van vingerwijzerij. Een collega liep leeg op Twitter. Mijn naam werd niet genoemd, maar voor de goede volgers was het wel duidelijk. Voor mij helaas niet. Tegen de tijd dat de noodlottige tweet aan mij was doorgestuurd was ik al op het matje geroepen bij de baas. Wat doe je dan? De discussie zoeken online? Niet chique. Vingerwijzen, hoe vervelend ook, is zeker begrijpelijk, maar het help niet. Het is niet alleen nutteloos en onsympathiek, maar ook heel dom. Naast bad karma, ketst het namelijk ook nog op een andere manier op je af. Vingerwijzers creëren een angstcultuur die progressie en snel handelen tegengaat. Angst verlamt. Het fenomeen van de misser voor open doel, de terugspeelbal op de keep. Dat is niet alleen vervelend voor de foutenmaker, maar vooral ook voor de rest van het bedrijf. En, verrassend genoeg, uiteindelijk ook voor de vingerwijzer zelf. Toen de baas mij op het matje riep, restte mij niets anders dan mijn kant van het verhaal te doen. Bleek helaas noodzakelijk. Als de vingerwijzer drukker is met wat anderen fout doen dan met zijn eigen werk, wordt hij snel ingehaald. Door de foutenmaker zelf.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …