ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 18 juni 2012

Fussbol

Voetbal was een drama, tenzij je je concentreerde op Mats Hummels van die Mannschaft. Maar het voetbal viel tegen. Dus was er kritiek. Kabouter Wesley was de boosdoener, zei het humorkanon van kantoor, want die kon de afstand niet goed inschatten tussen de lat en de keep. Huntelaar had het gedaan, want die was niet eens te zien in het veld, zei een ander. Waar iets mis gaat, ontstaat de schuldvraag. Een natuurlijke behoefte van de mens. Zeker als er geld mee is gemoeid. De Aziaten gokken massaal op de wedstrijden en wij op kantoor ook. Dus we klagen. Een overwinning op Portugal, daar durven we niet eens over te praten. Alleen Jack van Gelder is net de dame van HR: hoe slecht het ook gaat, over de prestaties van het bedrijf geen onvertogen woord. Op de Zuidas wordt er vaker met de vinger gewezen dan tijdens een potje hints. Heeft iets te maken met de hiërarchische verhoudingen. Als er weinig ruimte is voor discussie, moet je je naam op een andere naam zuiveren. Dat doen we op de Zuidas doorgaans preventief, in de vorm een CC. Eén druk op de tweede Outlook knop betekent gedeelde verantwoordelijkheid. Tien lagen bilbedekking tegen baggerstromen if the shit hits the fan. Met een CC’tje degradeer je een collega tot afvoerkanaal voor alle derrie als je zelf naast schiet, zoals Huntelaar, of er twee doorlaat, zoals Stekelnurg. Het is een veiligheidsnet. En het blijft tussen je collega, jou en je baas. Maar laatst zag ik een nieuwe, openbare vorm van vingerwijzerij. Een collega liep leeg op Twitter. Mijn naam werd niet genoemd, maar voor de goede volgers was het wel duidelijk. Voor mij helaas niet. Tegen de tijd dat de noodlottige tweet aan mij was doorgestuurd was ik al op het matje geroepen bij de baas. Wat doe je dan? De discussie zoeken online? Niet chique. Vingerwijzen, hoe vervelend ook, is zeker begrijpelijk, maar het help niet. Het is niet alleen nutteloos en onsympathiek, maar ook heel dom. Naast bad karma, ketst het namelijk ook nog op een andere manier op je af. Vingerwijzers creëren een angstcultuur die progressie en snel handelen tegengaat. Angst verlamt. Het fenomeen van de misser voor open doel, de terugspeelbal op de keep. Dat is niet alleen vervelend voor de foutenmaker, maar vooral ook voor de rest van het bedrijf. En, verrassend genoeg, uiteindelijk ook voor de vingerwijzer zelf. Toen de baas mij op het matje riep, restte mij niets anders dan mijn kant van het verhaal te doen. Bleek helaas noodzakelijk. Als de vingerwijzer drukker is met wat anderen fout doen dan met zijn eigen werk, wordt hij snel ingehaald. Door de foutenmaker zelf.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen