Doorgaan naar hoofdcontent

Introvert

Je hebt Denkers en Doeners. Denkers hebben een zachte stem, onderzoekende blik en "houden processen op". Ze werken het liefst alleen, doen graag een drankje met een goeie vriend, maar vinden groepsactiviteiten een verstoring van hun Zen. Doeners praten hard en veel, zijn sociaal en nemen snelle beslissingen. Bij een bank of advocatenkantoor wordt je opgeleid tot Doener. Op de Zuidas heet dat een Can Do persoonlijkheid. De cheerleader die elk moment in een radslag over het Gustav Mahler plein kan vallen, met de vuist op tafel slaat en 'hup ACTIE!' roept, ook als niet duidelijk is welke actie moet worden ondernomen. Een energieke, sociale octopus die lekker brainstormt met peers (om de gun-factor te bewaken), vuisten bokst met de baas en de secretaresse. Naast hem verbleekt, de toch al bleke, introverte Denker. In het boek Quiet (The Power of Introverts in a World That Can’t stop Talking) van Susan Cain wordt een lans gebroken voor de stille, teruggetrokken twijfelaar. Zonder hen zou de wereld volgens Cain verstoken zijn van de Apple computer, de relativiteitstheorie en de Zonnebloemen van Van Gogh. Die peinzende bleekneuzen komen in de zelfverkozen stille hoek namelijk nogal eens tot briljante ideeën. Het boek is een opsteker voor de zachtaardige Introvert die zijn hele leven de boodschap krijgt dat wikken en wegen en zelftwijfel tekenen zijn van onzekerheid. Beste Introvert, er is niks mis met je! 'In a gentle way, you can shake the world', zei de wijze Gandhi al. Tijdens mijn beoordeling kreeg ik onlangs de tip om me tijdens sectieoverleg meer te uiten, vaker mijn mond open te trekken. Ik had de neiging om alleen iets te zeggen als ik zeker wist dat wat ik zei correct was, en iets bijdroeg aan de discussie. In mijn naïeve overtuiging dacht ik dat dat ook de criteria waren om je mond open te trekken. Neehee. zuchtte mijn baas, het gaat om zicht-baar-heid! Hij vervolgde: dat is Visie Uitdragen. Ik knikte (dat doen introverte mensen, knikken, en pas achter hun bureau bedenken wat ze terug hadden moeten zeggen). Visie uitdragen, dat is praten, ook als je niet weet wat je precies wil zeggen. Vorige week schreef een van ons dat vingerwijzen progressie en snelhandelen tegengaat. En dat dat fout is. Een Zo Zuidas way of thinking. Dat leer je in de traineeklasjes bij banken, in de wandelgangen van partners. Niet te lang nadenken. Een cliënt zal nu eenmaal minder snel een rekening willen betalen met de post "Mijmeren - 4 uur en 34 minuten." We hebben nu een aantal jaren kunnen kijken naar de resultaten van daadkrachtig beslissen door banken en de praktische uitwerking daarvan door advocatenkantoren. Ik vraag me af, is het de tijd niet rijp voor de Introvert?

Reacties

Anoniem zei…
De grote zuidaskantoren lijken alleen maar te zoeken naar extraverte dominante mannetjes en vrouwtjes die overlopen van het zelfvertrouwen, met als gevolg dat iedere sollicitant zich zo voor gaat doen. Als ze dan eenmaal beginnen met werken blijkt dat ze toch niet zo dominant en extravert zijn. Gelukkig maar, want een groep met alleen maar dominante alpha mannetjes en vrouwtjes blijft niet lang een groep (zie de natuur). Het zou fijn zijn als de recruiters inzien dat het nu werkt omdat stiekem niet iedereen een dominante extravert blijkt te zijn. Dus: stop met het alleen maar zoeken naar dat ene typetje want in de realiteit blijken er veel meer verschillende mensen te werken en dat gaat prima.

En waarom wordt toch altijd maar weer gedacht dat een introvert iemand te weinig zelfvertrouwen heeft?! Ik zie heel wat extraverte dominante mensen die eigenlijk de hele dag alleen maar bezig zijn met zich extra(vert) druk te maken over wat anderen van hen vinden of hoe ze overkomen op anderen.

Anna (een soms extraverte introvert)
Anoniem zei…
Ik sluit me bij de bovenstaande post van Anna aan :)
Anoniem zei…
Meer mensen zouden moeten denken voordat ze spreken.. dat zou naast veel frustratie pas tijd besparen!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …