Doorgaan naar hoofdcontent

Op social media cursus

“Hoezo moet ik een twitteraccount?” Collega K. vraagt het de opgewekte social media expert die net een presentatie over hashtags heeft gegeven. K. is boos. Normaal zit hij weggestopt in een achterkamer, waar hij met een kruisjeskalender de dagen tot zijn pensioen telt. Meestal ongestoord. Maar een enthousiaste HR miep had de afdeling leeggeveegd om naar de social media presentatie te komen. K komt uit het tijdperk MadMen, de tijd van whiskey bij de lunch, toen de typemachine nog iedere avond onder het bureau werd geschoven en tijdens vergaderingen iedereen een sigaret en lucifers uit hun zak haalden. Helaas voor K. Ook op de Zuidas moeten we met onze tijd meegaan, iedereen aan de twitter! Dus, op het moment dat de analisten discussiëren over de waarde van een aandeel Facebook, $28 of $38, worden op de Zuidas bankiers, advocaten en accountants ingeleid in het post SMS tijdperk. De social media consultant probeert de toegevoegde waarde uit te leggen van Facebook, twitter en linkedin. En Hyves dan? vraagt collega K. ‘Nee’. Antwoord de man van achter zijn Ipad. ‘Hyves is uit. Passé’. ‘Mijn nichtje had net een account aangemaakt’, zucht collega K vermoeid. Maar de social media man is al weer verder. Snelheid! Daar gaat het om in deze tijd. Maar mijn collega is niet meer zo snel. Het zal zijn tijd wel duren, zie je hem denken. Terwijl de social media expert zijn religie verkondigt in powerpoints die via zijn hippe I-pad met een beamer op de muur wordt geprojecteerd, zakt K steeds verder in zijn stoel, armen strak over elkaar. De body language expert zou zeggen: een gesloten houding. Collega V. is van het tegenovergestelde soort. Hij is een bankier van nu. V. blaat zonder problemen mee met de consultant, die net als hij gewend is in vage termen, uren te praten over vrij weinig. ‘Ik zat te denken, toen ik in de auto naar deze tent zat. Het gaat allemaal om connectiviteit. We zitten in een netwerkeconomie’ herhaalt hij wat hij gister op DWDD heeft gehoord. Achterover geleund met beide handen achter zijn hoofd gevouwen mijmert hij nog even door. ‘Kijk. Het gaat om snelheid, om contacten om netwerken. En hoe sneller dat kan, hoe sneller we deals hebben en hoe beter we onze tijd kunnen besteden.’ De social media man is het er mee eens. Iedereen die naar zijn religie praat is een vriend. Ook mijn manager is het er roerend mee eens. Dus hebben we nu allemaal een twitteraccount. Terug naar collega K. Hij moet zijn eerste tweet posten. Hij zit nu al een uur naar zijn scherm te staren ‘Aan het werk’ tweet hij. ‘Bedenken wat ik moet twieten.’ .

Reacties

Max Herold zei…
Erg leuk en herkenbaar verhaal! :-) Geldt uiteraard niet alleen voor de Zuidas.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …