Doorgaan naar hoofdcontent

The Hangover

Het is ochtend na het kantooruitje. Het moment tussen wakker worden en vol bewustzijn duurt een aantal seconden. Mijn oog probeert door de met mascara dichtgekitte ogen heen te tranen. Mijn speekselklieren zijn al een uurtje of vier buiten werking. Het resultaat is dat mijn keel droger is dan de vergeten spons die ik hartje zomer tegenkwam op mijn balkonnetje. Speaking of spons, waarom heb ik die ranzige witte wijn weggesponsd in de Piano Bar? Om 04:00, toen iedereen van mijn afdeling weg was, behalve collega Maarten - Ik heb een top idee. Tequila shots! - Maarten. Tequila, een super idee. Inderdaad. Wanneer ik een kier heb kunnen maken in het wimperplakkaat kijk ik met een schuin oog op de I-phone naast mijn hoofd. Drie whatsapjes, van Maarten. Ik kan de moed niet opbrengen om ze nu te bekijken. Onder de douche houd ik me vast aan de stang. Mijn mond wagenwijd open om het water op te vangen. DORST. Voor de spiegel zie ik het resultaat van een wittewijninfuus op een bodem van een drie kaasstengels en een gefrituurde garnaal. De kleur en textuur van mijn teint laat zich het best vergelijken metdie van vies geel vaatdoekje. Gelukkig, daar is Touche Eclat, mijn trouwe vriend. Altijdpresent om de ergste sporen van een kater uit te wissen. Waarom organiseren ze in Gandhi's naam een kantooruitje op donderdag? Waarom ben ik niet naar huis gegaan met de rest? Gewoon om een uur of elf. Leuk, na vier chardonnay, en een gezellig, enigszins coherent, praatje met alle collega's. Wanneer je nog charmant en gezellig losjes bent. Wanneer je mascara nog op je wimpers zit in plaats van op je wallen. Elf uur, het uur waarop the Boys van the Men worden gescheiden. Het tijdstip waarop volwassen en evenwichtige mensen naar huis gaan. En mij en Tequila Maarten in een kroegje achterlieten. En waarom heb ik altijd een beetje spijt na een uitdehandgelopen kantoorborrel? Het hoort toch ook bij het jonge werkende mensenleven om soms los te gaan op een doordeweekse avond? Misschien omdat je nu niet, zoals in je studententijd tot een uur in je nest kan blijven liggen. Wanneer je werkt geldt bij elke alcoholische uitspatting: ‘s avonds een vent, sochtends een vent. Dus je sleept jezelf op je fiets naar kantoor, terwijl je lichaam hunkert naar nog minstens drie uur slaap. Misschien omdat de onvermijdelijke kater nooit op zichzelf staat, maar altijd leidt tot een verhoogde vetzucht the day after. Eenmaal brak grijp je tijdens de lunch niet naar een groene thee en een zeewiersalade. Nope. Mag ik een kaassoufle en een grote cola metsuiker? Dat vraagt mijn systeem. Of misschien omdat je met dat glas teveel op net iets te open en gezellig met je collega’s bent dan goed voor je is? Ik open de berichtjes van Maarten. Was gezellig gister. ;) No worries, blijft tussen ons. En met een berichtje komt het verdwenen deel tussen twee en vier ‘s nachts terug. Tequila Maarten en ik hebben meer gedeeld dan een shotje cactusnectar. Met een diepe zucht hijs ik me op de fiets naar kantoor. De volgende kantoorborrel ga ik om elf uur naar huis. Echt waar..

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …