ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







zaterdag 14 juli 2012

The Hangover

Het is ochtend na het kantooruitje. Het moment tussen wakker worden en vol bewustzijn duurt een aantal seconden. Mijn oog probeert door de met mascara dichtgekitte ogen heen te tranen. Mijn speekselklieren zijn al een uurtje of vier buiten werking. Het resultaat is dat mijn keel droger is dan de vergeten spons die ik hartje zomer tegenkwam op mijn balkonnetje. Speaking of spons, waarom heb ik die ranzige witte wijn weggesponsd in de Piano Bar? Om 04:00, toen iedereen van mijn afdeling weg was, behalve collega Maarten - Ik heb een top idee. Tequila shots! - Maarten. Tequila, een super idee. Inderdaad. Wanneer ik een kier heb kunnen maken in het wimperplakkaat kijk ik met een schuin oog op de I-phone naast mijn hoofd. Drie whatsapjes, van Maarten. Ik kan de moed niet opbrengen om ze nu te bekijken. Onder de douche houd ik me vast aan de stang. Mijn mond wagenwijd open om het water op te vangen. DORST. Voor de spiegel zie ik het resultaat van een wittewijninfuus op een bodem van een drie kaasstengels en een gefrituurde garnaal. De kleur en textuur van mijn teint laat zich het best vergelijken metdie van vies geel vaatdoekje. Gelukkig, daar is Touche Eclat, mijn trouwe vriend. Altijdpresent om de ergste sporen van een kater uit te wissen. Waarom organiseren ze in Gandhi's naam een kantooruitje op donderdag? Waarom ben ik niet naar huis gegaan met de rest? Gewoon om een uur of elf. Leuk, na vier chardonnay, en een gezellig, enigszins coherent, praatje met alle collega's. Wanneer je nog charmant en gezellig losjes bent. Wanneer je mascara nog op je wimpers zit in plaats van op je wallen. Elf uur, het uur waarop the Boys van the Men worden gescheiden. Het tijdstip waarop volwassen en evenwichtige mensen naar huis gaan. En mij en Tequila Maarten in een kroegje achterlieten. En waarom heb ik altijd een beetje spijt na een uitdehandgelopen kantoorborrel? Het hoort toch ook bij het jonge werkende mensenleven om soms los te gaan op een doordeweekse avond? Misschien omdat je nu niet, zoals in je studententijd tot een uur in je nest kan blijven liggen. Wanneer je werkt geldt bij elke alcoholische uitspatting: ‘s avonds een vent, sochtends een vent. Dus je sleept jezelf op je fiets naar kantoor, terwijl je lichaam hunkert naar nog minstens drie uur slaap. Misschien omdat de onvermijdelijke kater nooit op zichzelf staat, maar altijd leidt tot een verhoogde vetzucht the day after. Eenmaal brak grijp je tijdens de lunch niet naar een groene thee en een zeewiersalade. Nope. Mag ik een kaassoufle en een grote cola metsuiker? Dat vraagt mijn systeem. Of misschien omdat je met dat glas teveel op net iets te open en gezellig met je collega’s bent dan goed voor je is? Ik open de berichtjes van Maarten. Was gezellig gister. ;) No worries, blijft tussen ons. En met een berichtje komt het verdwenen deel tussen twee en vier ‘s nachts terug. Tequila Maarten en ik hebben meer gedeeld dan een shotje cactusnectar. Met een diepe zucht hijs ik me op de fiets naar kantoor. De volgende kantoorborrel ga ik om elf uur naar huis. Echt waar..

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen