Doorgaan naar hoofdcontent

Het is stil......

De financiële sector ligt onder vuur. Geen nieuws natuurlijk. Sterker nog, dat is al vier jaar geen nieuws. *Ze Hebben Het Gedaan* is de boodschap. *Ze* is de financiële sector, en *Het*, de economische gierput waar we collectief in rondsnorkelen. Het oude ZHHG was dat bankiers producten hebben verkocht die veel te risicovol waren en bovendien te ingewikkeld voor de gemiddelde snuggere bankbons. Nu is er een nieuwe ZHHG: Bankiers zouden niets geleerd hebben van de Lehman crisis. Iedere dag staat er wel iets in een krant over wat de financiële sector nu weer verkeerd heeft gedaan. Dat is niet zo gek. Er is ook heel veel fout gegaan, en worden nog steeds fouten gemaakt. Wat wel gek is, is het uitblijven van een (bescheiden) weerwoord, van *Ze* zelf. En dat terwijl er toch een flink aantal mensen in de financiële sector werkt. Heeft geen enkele kasmedewerker, manager, hoger manager of bestuurslid de behoefte om het even uit te schreeuwen in de opiniepagina of aan tafel bij Matthijs? De enige mensen die we horen, zijn anoniem, niet meer werkzaam op de Zuidas of politiek correcte woordvoerders die cameraschuw een journalist te woord staan op het Gustav Mahlerplein. Waar is de gewone medewerker? De gewone medewerker houdt zich aan een strenge gedragscode. Zoals onze gloednieuwe social media code. Hier staat te lezen wat we wel mogen doen op da internet, maar vooral wat we niet mogen doen. Zo maak ik uit het document op dat updates als: ‘Zo! Bonus binnen. Lekker aan de champie bij Dicky’s’ niet gewenst zijn en de updates ‘God, wat kunnen die cliënten toch zeiken!’ of ‘Zo. Weer met de vork uurtjes geschreven. Nu eerst een biertje’ ook niet. Dat zijn de Don’ts. De Do’s hebben vooral met voorzichtigheid, terughoudendheid en consequenties te maken. Oftewel. Social Media? Liever niet. De Zuidas heeft kennelijk vrij weinig vertrouwen in de online opinie van haar eigen medewerkers. ‘Je weet nooit welke gekken er tussen zitten’ moeten onze bazen denken. Dus wordt het vooral afgeraden en moet je een behoorlijke lefgozer zijn om een Zuidas gerelateerde tweet, update of krabbel de wereld in te sturen. Van lef wordt de Zuidasser zelden beschuldigd, dus blijft Het oorverdovend stil op het web vanuit de sector zelf. Maar misschien, heel misschien is er wel iemand die een positief geluid wil laten horen, of die een hele goede onderbouwde mening heeft over hoe het beter kan of waarom het eigenlijk al heel goed is. Tegenover die ene negatieve opinie, staan er misschien wel vijf positieve. Wie weet? Uit de stilte vanuit de top van de Zuidas lijkt het alsof ze er zelf ook niet in geloven. .

Reacties

Sailingbert zei…
Social media en professionaliteit gaan moeilijk samen. Jullie bazen hebben misschien wel gelijk.
Anoniem zei…
Als je geschoren wordt moet je stilzitten zeggen ze toch?
Anoniem zei…
Zoals al eerder opgemerkt; wie geschoren wordt....

Bovendien, het artikel geeft al aan: "Ze" hebben het gedaan. Punt. Daar kun je tegen argumenteren tot je een ons weegt, "Ze" zijn gemeen.
Anoniem zei…
Maar toch vreemd dat je nergens in het publieke debat iemand van de financiële sector ziet.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …