Doorgaan naar hoofdcontent

Mondje dicht

Het was geen goeie week voor de PVV. Er kwam meer bagger over de partij naar buiten in een week dan er in een jaar door Ganges stroomt. Voormalig Utrechts Statenlid Jos van Hal Scheffer werd dood gevonden in de bossen bij Zeist. Zelfmoord vanwege de vastgoedfraude die zijn vrouw en advocate mevrouw mr. Van Hal had opgetuigd, zo luidt het vermoeden. Eerder stapten Kamerleden Marcia Hernandez en Wim Kortenhoeven al op. Geert Wilders zou de partij besturen op een manier waar Kim Jong Il nog een lesje van kon leren, aldus Hernandez. Begrijpelijk als je figuren in je gelederen hebt zoals het Noord-Hollandse Statenlid Monica Nunes, waarvan ook deze week bekend werd dat ze meer dan 2000 teksten als ‘alle moslims terug naar het land van herkomst’ en ’joden hebben een goede neus voor geld’ op de extreem rechtse website stormfront.org had gepost Hoe houd je dat soort dingen in godesnaam onder de radar? De PVV werkt met angst en hanteert Stazi-achtige praktijken als we dissident Hernandez mogen geloven. Die verklaarde in NRC Handelsblad dat de PVV een persfunctionaris heeft die ,,alle persverzoeken op Noord-Koreaanse wijze controleert”. Maar de PVV firewall werkt niet meer zo goed. Langzaam brokkelt het gesloten bastion af. Op de Zuidas hebben we ook een firewall in de vorm van menselijk vlees. De marketing afdeling, noemen ze die. Als je bij een willekeurig Zuidas-kantoor begint leer je dat je buitenstaanders ogenblikkelijk hiernaar moet doorverwijzen. De marketing afdeling maakt afspraken met de pers voordat een analist, consultant of advocaat kan worden benaderd. De marketing afdeling zit ernaast als je toch een keer een voorgeschreven script mag oplezen tegenover een journalist. De marketing afdeling van een Zuidas-kantoor werkt doorgaans wel. Waarom? Omdat een bedrijfsafdeling alleen de gelederen op de Zuidas niet gesloten houdt. Echt gesloten blijft een bolwerk alleen door de cultuur. Door de intrinsieke overtuiging van degenen die tot die groep behoren. De meeste jongens en meisjes die beginnen op de Zuidas weten dat ze tekenen voor ‘beslotenheid’. Ze tekenen voor exclusiviteit. Zij komen uit een gesloten milieu waar de verhoudingen doorgaans ook hiĆ«rarchisch zijn. Zij klikken niet alleen uit angst. Zij vinden klikken ook niet netjes. De verantwoordelijkheid tegenover directe collega’s, is altijd groter dan die tegenover de maatschappij. Dat hebben ze al jaren geleden geleerd. Ons kent ons. En, er staat een beloning over. De Zuidasser wordt niet alleen monddood gemaakt, maar tekent krijgt er ook veel voor terug. Een salaris in zes cijfers en een leasebak. Dat maakt een beroepsgroep sexy. Wilders partij valt uit elkaar omdat die gebaseerd is op angst. De zwijgcultuur op de Zuidas houdt stand omdat die is gebaseerd op geloof in traditie. Die torpedeer je niet zomaar, alleen door zelfregulering voor advocaten af te schaffen en jongeren verplicht ethiek te laten volgen als vak op de universiteit. .

Reacties

Anoniem zei…
Dus als ik het goed begrijp blijft de Zuidas geslotenheid in stand omdat het eigen gewin voor wie daaraan meewerkt groter is dan wat er te winnen valt met openheid?

Toch niet vreemd dat dan de (voor)oordelen over de graaicultuur en ZHHG ook in stand blijven.
Anoniem zei…
Extrinsieke motivatie op en top.

Anna
Chris zei…
@Zoza's
Als je inderdaad zo makkelijk rijk kunt worden op de Zuidas, zoals jullie met regelmaat beweren, waar zijn die miljonairs dan? Ik zie alleen maar werkende mensen tot over hun oren in de schulden. Een van jullie is daar zelfs het levende bewijs van.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …