Doorgaan naar hoofdcontent

King Lear en Mart

Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Zelfs de meest humorloze kantoorkneus kan sinds het begin van de Olympische Spelen een flauwe glimlach ontlokken bij de koffieautomaat. Twaalf jaar na de komst van Juffrouw Jannie en Goeiesmorges, is De Mart opgestaan. Dankbaar object van kneuterige kantoorhumor. Ik word uitgenodigd om de Mart Auf Wiedersehen Smeets pagina leuk te vinden, de smeetsmakelijk Marts Uitspraken generator te delen, en Marts Smeets Bingo te spelen op Facebook. Dagelijks ontvang ik tientallen Mart memes die soms grappig zijn, maar meestal vrij ongrappig. De Mart Sheets beddeset? Met een Ook dat, is topsport. hoofdkussen? Meh. Niet zo leuk. Opvallend vaak komen de (s)Martgrappen (ik kan er niks aan doen) van mannelijke leeftijdsgenoten. Leuke, vlotte slimme kantoorjongens, die vele uren met Mart hebben doorgebracht. Vaak al sinds ze met een bordje op schoot naast Pap naar Studio Sport zaten te kijken. Naar Ome Mart. Held. Volgens mij is Mart in al die jaren geen steek veranderd. Betweterig, een tikje arrogant, vragen stellen om zelf antwoord te kunnen geven. Waarom is dat nu opeens onacceptabel? Waarom wordt Marts gedrag opeens ter discussie gesteld, door jongens die groot zijn geworden onder zijn kennis, kunde en kliergedrag? Waarom durft opeens iedereen tegen Machtige Mart op te staan? Het antwoord ligt, zoals vaker op de Zuidas, op kantoor. Vaker het toneel van Shakespeariaanse drama’s en Griekse tragedies. Mart is als de partners van onze kantoren. Kundig, zeker, maar ook autoritair en kinderachtig. En comfortabel in de als vanzelfsprekend ervaren leiderspositie. Met ieder jaar een vanzelfsprekende bonus, of loonsverhoging. Schuldencrisis? We reorganiseren. Minder deals? We maken ze met minder medewerkers. Bonus? Alleen voor bestuurders. Ze zitten te comfortabel, en zien niet dat de bevolking opstandig wordt. De jongens die ze hebben opgeleid, zijn inmiddels stoer genoeg om een steentje te gooien. Anoniem dan, hè. Via Facebook. De Mart zelf hoeft zich voorlopig geen zorgen te maken. London Late Night trok gisteravond 1,7 miljoen kijkers; Zomer van 4: De Spelen slechts 400.000. Die Marthaters vinden het blijkbaar nog steeds verdomde leuk naar hem te kijken. 'Maar ik kijk voor de gasten die aanschuiven' is geen geloofwaardig excuus. Mart is the guy you love to hate. Misschien heeft Mart, ondanks de kijkcijfers, wel helemaal geen zin om die rol te spelen. En verruilt hij zijn schopstoel en Steppin' Out trui voor een joggingpak en een comfortabele troon thuis. De komende weken zullen uitwijzen of je een coup kunt plegen met een like knop. .

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …