Doorgaan naar hoofdcontent

Parasiet

Als kind ging ik bijna maandelijks naar de dierentuin. Wat me het meest is bijgebleven uit die tijd, is de Witte Neushoorn. Niet zoals hij daar stond, wat triestig tegen de rotsblokken van de Savanne Weide, maar de plastic foto op het bord ernaast. Daar zag je de grijze reus in zijn natuurlijke habitat, getorpedeerd door een leger geel gesnavelde vogeltjes. Dikke bloedsporen liepen langs de kraters die de geelbekken in zijn huid hadden geboord. Zielig vond ik, en een beetje vies. Dat was niet zielig, legde mijn vader uit. De ossenpikker, zoals de putjesschepper heette, bevrijdde de gelooide dikzak van teken. Daarvoor had hij zelf geen Tweezerman voorhanden. De minivogel en neushoorn hadden wederzijds belang bij het gespit. Gelukkig komt de ossenpikker niet voor op de vlaktes van Oost-Nederland. Op de Zuidas zwerft wel een vergelijkbaar type rond. De Belastingpikker. Type grijs pak, witte boord, groot jacht. Op papier gevestigd op de Kaaimaneilanden of Belize, feitelijke woonachtig in bijvoorbeeld Parijs of Amsterdam. De Belastingpikker plaatst orders voor customized fiscale constructies als de Turbo Malta Booster. Daarmee roomt hij geld af van de staat waar hij eigenlijk belastingplichtig is. AWereldwijd lopen overheden zo jaarlijks 17.000 miljard euro mis, blijkt uit een deze week verschenen rapport van het Tax Justice Netwerk. Voor de duidelijkheid; dat bedrag is a) groter dan de economie van de Verenigde Staten en Japan samen en b) nog een conservatieve schatting volgens opsteller John Henry, oud financieel Mc Kinsey voorman. Dat geld zou ook ergens anders kunnen worden ingezet. Ter bestrijding van de eurocrisis bijvoorbeeld, zoals Henry oppert. De laatste EFSF lening aan Griekenland had een waarde van zo’n 100 miljard euro. Daarvan gaan er bijvoorbeeld al bijna 170 in de gelekte belastingplas. Toch doen we op de Zuidas niet zo moeilijk over de Belastingpikker. De Belastingpikker is namelijk een van de belangrijkste werkverschaffers op het Strawinskyplein. Het gaat toch om mazen in de wet? Het is een verhouding van mutual benefit. Ergens wringt het natuurlijk wel. Freeriders helpen profiteren van een functionerend rechtssysteem, goede scholen en een aangeharkt park. Parkwachters, koffietentjuffrouwen en leraren betalen hun belasting immers meestal gewoon wel. Die hebben doorgaans niet het geld om een fiscalist in te schakelen – bij hun salaris loont dat ook de moeite niet. En het zijn vooral de kleinere inkomens die onder de Belastingpikker lijden. De armste 90 procent van de wereld ging in dertig jaar 5 procent in welvaart achteruit. Het vermogen van de rijkste 1 procent is in dertig jaar verdubbeld, blijkt uit onderzoek van Credit Suisse. Toch is het belastbaar inkomen van die laatste groep maar gegroeid met 2 procent. Waar blijft de rest? Mijn vader had ongelijk, bleek achteraf. Er is geen sprake van mutual benefit. De teken die de ossenpikker opeet hebben zich toch al volgezogen. En de ossenpikker vergoot opzettelijk wonden bij de neushoorn om zijn bloed te kunnen drinken. De ossenpikker is een stuk minder onschuldig dan gedacht. .

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …