Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit september, 2012 weergeven

A good enough job

Roemer, Van Haersma Buma, Wilders, Sap. Ze hebben allemaal verloren. De een feliciteerde de winnaars gracieus (Wilders), de ander sneerde (Sap). Maar gelukkig zijn we allemaal toch altijd een beetje winnaar en op zoek naar het volgende succes, het volgende geluk. Gelukkig zijn is een motje geworden. In de politiek maar ook op de Zuidas. De zelfhulpboeken en carriere coaches commanderen je je talenten te benutten en je ware zelf te vinden, want dan wordt je gelukkig. En dat is geen kattenpis. Want wat wil ik nou echt gaan doen? En op de Zuidas komt dat negen van de tien keer neer op een carrièremove. In welk beroep kan ik regelmatig gave Facebook posts plaatsen, krijg ik meer dan 50 likes en 20 comments van mijn 1.351 facebookvrienden. Promotor? Curator? Anchor woman bij BNN? In ieder geval niet in het beroep: Accountant. Ok. Je FB vrienden zijn de beroerdste niet. Als jij ‘Joehoe, baan geland als accountant’ post op Facebook, zal je heus wat virtueel gejuich voorbij zien komen. Maar…

Ongemakkelijke gesprekken

Zeg, heb jij eigenlijk een vriend? Twee kleine ogen kijken me aan boven een lepel soep. Tomatensoep. Mijn Baas Floris herkauwt een soepballetje terwijl hij me nieuwsgierig opneemt. Kantoorproject en scharrel af, Maarten kleurt rood en verstopt zijn hoofd achter een pistoletje kroket. De rest van de lunchtafel valt stil en kijkt naar mij. Bij een reclamebureau, castingbureau of andere creabeaclub is dat vast de normale gang van zaken. Elkaar uithoren over scharrels en andere amoureuze activiteiten tijdens de lunch. Ik stel me zo voor dat de werklunch zich daar centreert rond massief steigerhouten tafels met glimmend witte macs en rvs-designlampen erboven. Gespreksonderwerp, naast de laatste tassencollectie van Marc Jacobs en de beste Groupon-aanbiedingen voor een behandeling van Dr. Fish: de escapades van je collega's. Feminiene hipsters in te strakke neon skinny jeans maken elkaars scharrels af op oppervlakkigheden. ,,Droeg hij nou enkelklemmen bij die fixed bike? Oh meid, kijk n…

De werkvloerpsycholoog

‘We hebben ook al bijna een jaar geen sex meer’ jengelt collega K. En als ik het een keer probeer, wijst ze me chagrijnig af.’ Enigszins ongemakkelijk staar ik het bedrijfsrestaurant in, waar krijtstreeppakken in de rij staan voor een broodje kaas. ‘Op een gegeven moment geef je het gewoon op. Misschien is ze frigide’ zucht hij en kijkt mij vragend aan. Ik kijk verschrikt naar beneden, waar mijn kop muntthee staat. Dit wil allemaal niet weten van een collega. Al helemaal niet van een vijftien jaar oudere mannelijke collega. Maar, ok. Ik ben de lulligste niet en zet mijn medelevende, gaat-u-liggen-op-de-sofa-hoofd op ‘Ik denk niet dat ze frigide is’ antwoord ik . Collega K. is [45,] vader van drie kinderen en, als het aan zijn vrouw ligt, gescheiden. Hij heeft mij tot werkvloer psycholoog gebombardeerd en denkt iedere dag recht te hebben op een uur van mijn tijd om zijn scheidingsgal te spuwen. Daardoor weet ik nu de meest intieme details van zijn leven. Zijn vrouw vermijdt oogcontac…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!