Doorgaan naar hoofdcontent

De werkvloerpsycholoog

‘We hebben ook al bijna een jaar geen sex meer’ jengelt collega K. En als ik het een keer probeer, wijst ze me chagrijnig af.’ Enigszins ongemakkelijk staar ik het bedrijfsrestaurant in, waar krijtstreeppakken in de rij staan voor een broodje kaas. ‘Op een gegeven moment geef je het gewoon op. Misschien is ze frigide’ zucht hij en kijkt mij vragend aan. Ik kijk verschrikt naar beneden, waar mijn kop muntthee staat. Dit wil allemaal niet weten van een collega. Al helemaal niet van een vijftien jaar oudere mannelijke collega. Maar, ok. Ik ben de lulligste niet en zet mijn medelevende, gaat-u-liggen-op-de-sofa-hoofd op ‘Ik denk niet dat ze frigide is’ antwoord ik . Collega K. is [45,] vader van drie kinderen en, als het aan zijn vrouw ligt, gescheiden. Hij heeft mij tot werkvloer psycholoog gebombardeerd en denkt iedere dag recht te hebben op een uur van mijn tijd om zijn scheidingsgal te spuwen. Daardoor weet ik nu de meest intieme details van zijn leven. Zijn vrouw vermijdt oogcontact en hij denkt dat zij een ander heeft. Ik denk het ook. Collega K. heeft zich tot nader order verschanst in een sta-caravan in een treurig vakantiepark, waar meer gescheiden mensen, dan vakantiegangers te vinden zijn. Ik associeerde een vakantiepark met tropische zwemparadijzen en fietstochtjes. Af en toe met feestjes. Nu dus met echtscheidingen en treurige reboundseks. In dit park is een kopje suiker uitlenen aan de buurman niet alleen daad van een goede buurschap, maar de opstap naar uithuilen en troostseks op de sta-caravan bank. Collega K. komt, helaas voor hem, niet verder dan uithuilsessies bij de parkbewoonsters. ‘Ze kijkt me niet eens aan, als ik de kinderen kom ophalen’ vertelt hij boos verder. ‘Maar als de band geplakt moet worden, dan weet ze me wel ineens te vinden. Nou ik vertik het hoor. Dat zoekt ze dan ook zelf maar uit.’ Het voelt alsof Natasja Froger met cameraman ieder moment het bedrijfsrestaurant binnen kan lopen. Zonder gene geeft hij mij een inkijk in zijn leven. Van plaatsvervangende schaamte schuif ik ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel. Maar ik wil niet onaardig zijn en het is ook wel weer zielig Wat moet ik doen? Collega K. kijkt zijn werkvloer psycholoog smekend aan. Het is mij tot nu toe niet gelukt om een lange relatie in stand te houden, laat staan te trouwen. Maar dit is een collega in nood: ‘Tja. Het heeft ook gewoon tijd nodig. Misschien moet je er gewoon even tussenuit.’ Antwoord ik hem, terwijl ik mij toch echt serieus afvraag waarom hij mij zo in vertrouwen neemt. Ja. Misschien heb je gelijk, antwoordt hij. Het valt even stil. Heb jij geen leuke vrijgezelle vriendinnen of zussen? Vraagt hij dan ineens. Verbluft kijk ik hem aan. Is dit de reden, dat hij mij iedere dag een uur lang lastig valt met een aflevering van Echt Scheiden? Nee. Sorry. Antwoord ik hem enigszins verbijsterd en mijn medelijden slaat prompt om in ergernis. ‘Ik moet nog een memo tikken’ .

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!