ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 4 september 2012

De werkvloerpsycholoog

‘We hebben ook al bijna een jaar geen sex meer’ jengelt collega K. En als ik het een keer probeer, wijst ze me chagrijnig af.’ Enigszins ongemakkelijk staar ik het bedrijfsrestaurant in, waar krijtstreeppakken in de rij staan voor een broodje kaas. ‘Op een gegeven moment geef je het gewoon op. Misschien is ze frigide’ zucht hij en kijkt mij vragend aan. Ik kijk verschrikt naar beneden, waar mijn kop muntthee staat. Dit wil allemaal niet weten van een collega. Al helemaal niet van een vijftien jaar oudere mannelijke collega. Maar, ok. Ik ben de lulligste niet en zet mijn medelevende, gaat-u-liggen-op-de-sofa-hoofd op ‘Ik denk niet dat ze frigide is’ antwoord ik . Collega K. is [45,] vader van drie kinderen en, als het aan zijn vrouw ligt, gescheiden. Hij heeft mij tot werkvloer psycholoog gebombardeerd en denkt iedere dag recht te hebben op een uur van mijn tijd om zijn scheidingsgal te spuwen. Daardoor weet ik nu de meest intieme details van zijn leven. Zijn vrouw vermijdt oogcontact en hij denkt dat zij een ander heeft. Ik denk het ook. Collega K. heeft zich tot nader order verschanst in een sta-caravan in een treurig vakantiepark, waar meer gescheiden mensen, dan vakantiegangers te vinden zijn. Ik associeerde een vakantiepark met tropische zwemparadijzen en fietstochtjes. Af en toe met feestjes. Nu dus met echtscheidingen en treurige reboundseks. In dit park is een kopje suiker uitlenen aan de buurman niet alleen daad van een goede buurschap, maar de opstap naar uithuilen en troostseks op de sta-caravan bank. Collega K. komt, helaas voor hem, niet verder dan uithuilsessies bij de parkbewoonsters. ‘Ze kijkt me niet eens aan, als ik de kinderen kom ophalen’ vertelt hij boos verder. ‘Maar als de band geplakt moet worden, dan weet ze me wel ineens te vinden. Nou ik vertik het hoor. Dat zoekt ze dan ook zelf maar uit.’ Het voelt alsof Natasja Froger met cameraman ieder moment het bedrijfsrestaurant binnen kan lopen. Zonder gene geeft hij mij een inkijk in zijn leven. Van plaatsvervangende schaamte schuif ik ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel. Maar ik wil niet onaardig zijn en het is ook wel weer zielig Wat moet ik doen? Collega K. kijkt zijn werkvloer psycholoog smekend aan. Het is mij tot nu toe niet gelukt om een lange relatie in stand te houden, laat staan te trouwen. Maar dit is een collega in nood: ‘Tja. Het heeft ook gewoon tijd nodig. Misschien moet je er gewoon even tussenuit.’ Antwoord ik hem, terwijl ik mij toch echt serieus afvraag waarom hij mij zo in vertrouwen neemt. Ja. Misschien heb je gelijk, antwoordt hij. Het valt even stil. Heb jij geen leuke vrijgezelle vriendinnen of zussen? Vraagt hij dan ineens. Verbluft kijk ik hem aan. Is dit de reden, dat hij mij iedere dag een uur lang lastig valt met een aflevering van Echt Scheiden? Nee. Sorry. Antwoord ik hem enigszins verbijsterd en mijn medelijden slaat prompt om in ergernis. ‘Ik moet nog een memo tikken’ .

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen